De Bijbel open - vijf manieren voor Bijbelstudie & Stille Tijd.

Memorising - Observation - Application - Interpretation

Het begon voor mij met het ontdekken van 'scripture - journaling' ... Of op z'n Hollands gezegd: Het bestuderen van de Bijbel en dat uitwerken in een verslag. Deze vorm van Bijbelstudie heb ik mij sinds kort eigen mogen maken. Het is een intrigerende manier om de Bijbel te bestuderen, vind ik. Dagboek-schrijven, zoals een dankbaarheidsdagboek, was ik al bekend mee, en jij vast ook;). Maar een uitgebreid en aandachtig verslag maken van wat je leest en leert in de Bijbel... nee, dat nog niet. Tot nu dus. Het motiveert mij om vaker de Bijbel te pakken. En dat is natuurlijk geweldig!

Je zou bijna zeggen dat vanuit die manier de motivatie om de Bijbel te pakken niet zou moeten komen. Maar als jij niet vaak de Bijbel leest, omdat je motivatie mist, dan is dit wellicht een mooie manier -voor die nodige motivatie- om het Boek met regelmaat uit de kast te pakken!  

Er zijn uiteraard meerdere mogelijkheden om de Bijbel te bestuderen. Direct door de Bijbel zelf en indirect door het lezen van Bijbelse dagboeken. Indirect is een goede manier. Alleen zou het mooier zijn, denk ik, om de woorden van God rechtstreeks uit Zijn woord te ontvangen, uit de directe Bron, zonder omwegen, van Hemzelf.

Je kunt dat, wat je leert door het lezen van de Bijbel, meer eigen maken door aantekeningen te noteren, regels te arceren en dat wat je niet goed begrijpt te onderzoeken. Het geeft je veel meer inzicht en wijsheid om alles wat je leest en leert toe te passen in je dagelijks leven, en dus dichter bij God te leven. 

Gods woord memoriseren, observeren, onderzoeken en toepassen. Daarvoor zijn verschillende motiverende en inspirerende manieren bedacht. Hieronder volgen er enkele:

1. Arceer teksten in je Bijbel, die van belang zijn en voor jouw direct herkenbaar, door verschillende kleuren te gebruiken (dit kleurgebruik vond ik op Pinterest onder 'journaling'. Maar er is nog veel meer te vinden op het web. Je kunt natuurlijk ook je eigen kleurenserie gebruiken):

• Groen   Een signaal om te gaan, dat wat we behoren te doen.
• Rood    Als een stop teken. Voor dat wat we juist niet moeten doen.
• Geel     Jezus Christus. Omdat Hij het licht van de wereld is.
• Blauw   Arceert de zegeningen. Dat ons beloofd wordt als we gehoorzamen.
• Paars   Dingen om aan te werken.

2. Maak aantekeningen, noteer trefwoorden en schrijf belangrijke boodschappen op naast de gelezen hoofdstukken. Je kunt er zelfs kunstige tekeningen bij maken of werken met stickers en tape! (voorbeeld of voorbeeld)

3. Deze manier vind ik persoonlijk erg mooi. Ik gebruik hier een agenda voor om dagelijks een aantal teksten te noteren (zie afbeelding voor mijn Bijbeltje en agenda): Houd naast de Bijbel een notitieboekje/agenda bij, waar je opschrijft wat jou persoonlijk leven vanuit de Bijbel verrijkt. Teksten waar je geestelijk van groeit en bloeit. Bemoediging geeft, vertroosting, kracht en alles wat jou dichter bij God brengt. Maar ook voor iets tastbaars wat jij, samen met God, hebt gemaakt om op terug te vallen op die dagen dat het wat minder gaat.

4. Uiteraard kun je alles wat je leest en leert uitwerken in een blog! Privé of openbaar. Petje af voor de bloggers met zo'n mooie en waardevolle blog!

5. En de 5e manier gaat niet zozeer om een vorm van Bijbelstudie of Stille Tijd, maar meer het waarom: 2 filmpjes met heldere uitleg door Jacques Brunt van St Heart Cry:

• Bijbellezen en Bijbelstudie - Geboren om te groeien
• Stille Tijd - geboren om te groeien

  

~ Wat is jouw manier voor het bestuderen van de Bijbel en het houden van Stille Tijd?

~ Heb jij Scripture - Journaling al ontdekt? Wat vind jij van deze vorm van Bijbelstudie?

Het hart van je kind richting geven ... + 5 tips voor 'toewending'

Verrukking. Ik leef!

'Je moet er oog voor hebben' ... schrijft Tjitske Lemstra in haar boekje: Daar ben je moeder voor!

Ze schrijft verder...
Mijn moeder had de zorg voor een gezin van tien mensen. En wasdag was beslist niet haar favoriete dag ... De waslijnen hingen op een balkon 'op het westen'. Soms werden wij, in de winter en in de herfst tegen de avond, als zij de was afhaalde, naar boven geroepen: 'Kijk eens hoe mooi de lucht is..?'  Ze nam ons mee in haar beleving. Je moet er oog voor krijgen...

Misschien is het toen begonnen. Het beleven.

Overvliegende ganzen in de winter...
Het voorjaar, dat je ruikt voordat je het kunt zien...
De geur en glinsteringen van sneeuw en ijs...
De eerste sneeuwklokjes en crocussen in de zon...
De geur van pasgemaaid gras...

Verrukking. Ik leef!

Je moet er oog voor krijgen ...

"De eerste grote toewending van het hart van een kind vind plaats in de eerste zeven jaren."

Dat gebeurt op grondt van wat het kind aan belevingen heeft gehad. Waar is het hart van het kind in die eerste jaren naar uit gegaan?

Jezus stelt: 'waar je schat is, zal je hart zijn...' Dat kun je ook 'toewending' noemen. Je wilt als ouder je kind bepaalde waarden meegeven in het leven. Je zou het hart van je kind willen 'richten'. Praten, vertellen, overtuigen ...

Maar ... Het overdragen van waarden gebeurt woordeloos. Waar is jouw schat? Daar zal je hart zijn! En je kinderen zullen 'ruiken, proeven en voelen' waarnaar jouw hart zich heeft toegewend.

Er gebeurt meer dan je denk. Kinderen grootbrengen is méér dan alleen zorgen voor schone kleren en gezonde voeding en het aanleren van manieren. Het hart wordt gericht.

"Kinderen voelen wat de ouders belangrijk vinden, wat hen beweegt, wat hen ontroert ..."

Daarin geef jij richting aan hun toekomst...

5 tips voor 'toewending'.

1. Neem je kind mee in jou beleving; leer ze verwondering en dankbaarheid voor de mooie dingen in het leven. Laat ze zelf ook beleven; leen een groot boek met alles over de natuur, kinderen vinden het prachtig!
2. Geef bewuste tijd, interesse en volle aandacht aan je kind. Nu is de tijd die we echt hebben! Denk eens aan (Bijbel)voorlezen, samen muziek luisteren, knutselen, (strijk) kralen (rijgen), verstoppetje, bakken, wandelen, speeltuin, bos, park, museum, etc. (Laat je niet steeds afleiden door mobiel, i-pad of tv. Bouw die moeder-/vader stekkertijd in en laat die dingen gewoon even voor wat ze zijn!).
3. Bouw tradities in: Tradities brengt je bij elkaar, geeft verbondenheid en creëert het fijne thuis-/gezinsgevoel.
4. Jij bent niet perfect. Je kind ook niet. Aanvaard tekortkomingen en blijf niet ronddwalen in schuldgevoel en schaamte. Jij bent het voorbeeld in loslaten en aanvaarden, in lief hebben en vergeven! Dus zeg sorry voor dat gemopper van net en laat het van je afglijden.
5. Knuffeltijd en lachtijd! Het versterkt de focus op je gezin en versterkt de banden, geeft vrede en ontspanning en is natuurlijk enorm gezond!


Waardoor geef jij het hart van je kind 'richting'?

~  ~  ~  ~  ~

Om die reden is tijd juist zo enorm kostbaar!

Tijd kun je niet - zoals met een zandloper - 'beheersen'

Tijd. Wat is dat? De klok tikt voort. De ene keer als je vriend, en dan weer als je vijand. Soms is het fijn als de tijd snel voorbij vliegt, op andere momenten wil je de klok het liefst stil zetten.

Wat willen we mensen snel vooruit. The speed of life neemt ons mee langs de sleur van het leven, en we zien amper nog de ingekleurde momenten die, in het verstrijken van de tijd, bijna onzichtbaar zijn verweven...

Vind je het zo gewoon, zo vanzelfsprekend? Dat je leven mag, als wandelend wonder op deze aarde? Enig, uniek en onvervangbaar. Waarom sta je er niet even bij stil, en verwonder je over dat wat voorbij gaat, in het verstrijken van honderden seconden - die nooit meer terug te halen zijn?

Het is zoals Phil Bosmans zo mooi in één van zijn gedichten schrijft: Tijd is geen wedloop, geen snelweg tussen wieg en graf. En jaren zijn geen kilometerpalen om te verslinden!

Als er nu iets was, waarmee je kon voorkomen dat je sterven zou, wat zou dat dan een kostbaar iets

voor je zijn! En wat zou je doen, als je na je sterven, toch nog een klein beetje tijd mocht benutten, om die belangrijke momenten van toen anders in te kunnen kleuren? Om die reden is tijd juist zo enorm kostbaar!

Ja ja, ik snap het wel. Tijd is iets ongrijpbaars. Je hebt er geen vat op. Geen invloed. Tijd besteed je aan werken, dingen doen, komt soms tekort en soms heb je teveel. En die klok... het kan je angst inboezemen, vervelen, ongeduldig maken. Tik, tik, tik...

Misschien is het goed om je prioriteiten eens onder de loep te nemen.
Soms moet je even met je neus weer op deze feiten gedrukt worden, dat tijd iets kostbaars is en dat je goed moet weten wat je met je tijd doet. Je kunt namelijk geen tijd 'beheersen' om vervelende momenten ongedaan te maken. Ook niet om de mooie momenten, die zo snel langs je heen glippen (oh, is het al zo laat!) stil te zetten.

Misschien besef je weer even wat tijd 'betekend' als je langs de tijdlijn van je leven gaat. Zet jezelf even stil en denk er gewoon eens even over na. Wat kan ik op dit moment met mijn tijd? Wat doe ik nu? Is het waardevol wat ik doe? Stel dat ik nu iets doe wat betekenis heeft in het eeuwige leven? Dus dat ik nu de telefoon pak en die vriendin opbel (wat eigenlijk al een tijdje op je to-do-list staat, maar je komt er maar niet aan toe) en vraagt hoe het met haar gaat. In plaats van ... (vul zelf maar in!) Om maar een voorbeeld te noemen...

Tijd is schaars en tijd is er in overvloed. Tijd is kostbaar. Maar het glipt razendsnel door je vingers als je er niet bewust mee omgaat.
Jou tijd is kostbaar!

Het kostbaarste wat je God kan geven, is je tijd

Het kostbaarste wat je je partner kan geven, is je tijd

Het kostbaarste wat je je kinderen kunt geven, is je tijd

Tijd besteed je waardevol door het aan de ander te geven

Besteed je tijd aan datgene dat er voor jou en de ander echt toe doet; je gezin, partner, kinderen, voor God. En soms komt het besef van deze kostbaarheid, door het besef van kwetsbaarheid. Probeer eens wat vaker echt bewust stil te staan bij die kostbare momenten, die eeuwigheidswaarde hebben. Leg ze vast.

Besef jij om welke reden tijd zo enorm kostbaar is?
Probeer jij je tijd zo bewust mogelijk in te delen?
Stel jij de juiste prioriteiten?

Ps. Heb jij de 'verborgen' links in deze blog al gevonden?

5 tips –en meer! om het wat kalmer aan te doen

'Het leven is niet een opeenhoping van taken die je moet doen.'

Dagelijks achtervolgd door tips die ik mijzelf vorig jaar had ingeprent, voelde ik mij nu alleen nog maar meer opgejaagd en beroofd van het kleine beetje energie dat nog in mijn binnenste rest... Het lukte mij alleen in kleine stappen de weg tot meer rust te bereiken. Maar het ging te langzaam. De rust waar ik zo naar snakte, maar niet voldoende kreeg, veroorzaakten grote onrust, chronische hoofdpijn en overdreven reacties op situaties waar ik normaal gesproken de schouders bij op zou halen... Ik raakte gefrustreerd, werd prikkelbaar en putte mijzelf uit omdat het zelden goed-genoeg was en gleed daardoor in een verbitterde en opstandige houding waarin schuldgevoelens hoogtij vierden.

Misschien vind je herkenning in mijn ervaring als het gaat om overspannenheid of Burn-out klachten:

Eind 2014 voelde ik mij zo opgebrand dat ik niet anders meer kon dan stil staan en uitroepen: Ik trek dit niet meer! Ik was emotioneel overbelast en enorm uit balans getrokken door het combineren van werk en moederschap. Daarnaast voelde ik  mij overspoeld door privé omstandigheden waar ik geen grip op had. Door mijn burn-out was ik geworden hoe ik nooit wilde zijn: zwak, kwetsbaar, emotioneel, uitgeput en labiel. Op de dag dat ik op mijn werk voor keuzes werd gesteld welke karren ik moest loslaten om te kunnen herstellen, werd ik mij heel bewust van het feit dat ik zo niet door kon gaan. En nog meer besefte ik dat, als ik zo door zou gaan, mijzelf en mijn gezin geen goed kon doen omdat ik simpelweg niet meer in staat was rationeel te handelen door emotionele instabiliteit. Het koste heel wat geestelijke voorbereiding en een enorm rouwig gevoel, maar ik was er van overtuigd dat het alleen maar beter kon worden. Weg met stress, weg met opgebrande lontjes en weg met akelige chaos!

Mijn lichaam wilde mijn hoofd duidelijk maken dat ik moest stoppen met zoveel mogelijk in zo weinig mogelijk tijd te proppen. Ik ervoer een orkaan in mijn hoofd en mijn lichaam voelde aan als een oud, versleten en hol omhulsel van een opgejaagd en opgebrande geest. Mijn geest draaide overuren. Ik voelde me gespannen en ervoer dagelijks een last door het gevoel van moeten, overprikkeling en stress.
Ik ben hoogsensitief, moeder van drie kleine kinderen met daarnaast een veeleisende baan. (Stoppen met werken was geen optie wegens omstandigheden) Het schijnt dat 9 van de 10 vrouwen het combineren van werk en moederschap als zwaar ervaren. Maar wacht even! Wanneer je daarnaast geconfronteerd wordt met omstandigheden die emotioneel ook heel zwaar zijn, dan kun je compleet uit balans getrokken worden. Wanneer leven ervaren wordt als overleven, dan is dat in ieder geval een belangrijk teken die je niet moet negeren -als je tenminste niet in een destructieve houding wilt schieten omdat je burn-out dreigt te raken!

Terug in balans.

Hoe kun je weer rust vinden wanneer er zoveel prikkels om je heen je overweldigden? Met een hooggevoelige eigenschap is het meer dan noodzakelijk niet alleen te dromen over rust, maar ook taken uit te voeren om die rust te verkrijgen!

Hoe krijg je dit voor elkaar? Hoe kan je tot rust komen en toch doorgaan? Want stoppen en de boel achter je neer gooien is geen optie. Een lange ziekmelding evenmin. Bovendien adviseert men bij burn-out klachten draaglast en draagkracht in evenwicht te brengen en vooral níet te stoppen met dagelijkse bezigheden!

Maar hoe doe je dat als zelfs je reservetank leeg is? Iemand zei eens: Zoals je een olifant eet; hapje voor hapje. Aan de slag dus maar!

'Simplifying your life is like you can breathe again.'

Kiezen, loslaten en plannen!

Ik kies om van opgejaagd naar slow te gaan. Rustig aan doen dus. En wanneer ik dit besluit eigen heb gemaakt, dringt langzaam tot me door dat ik niets moet, maar er vaak zelf voor kies een taak te doen. Voor sommige dingen geldt dat je er niet onderuit komt. Maar ook daarin kun je energie besparen door kalmer aan te doen. Kom jezelf daarin tegemoet en begin dankbaar te zijn voor datgene wat goed gaat.

Ik laat los door de touwen van zware karren, die ik zo stevig vast houd, bewust te laten vieren, zodat er meer ruimte vrijkomt in mijn hoofd en mijn agenda. Als ondernemend persoon en kartrekker is het voor mij belangrijk dat ik een overzicht maak van de dingen waar ik een grote verantwoordelijkheid voor draag. En zo ook van verwachtingen en rolpatronen in mijn omgeving. Dan kan ik een kar op mijn lijst doorstrepen en dus loslaten, zelfs als het pijn doet of wanneer ik daarmee verantwoordelijkheden moet afleggen.

Ik plan mijn agenda bewust minder vol en beter verspreidt zodat er meer rust en overzicht ontstaat. De ruimte die daardoor ontstaat geeft mij de mogelijkheid tussendoor op adem te komen. En als ik te moe ben om naar een afspraak te gaan, zeg ik af of verplaats ik de afspraak. Vervolgens blok ik dagdelen voor extra rust- en herstelmomenten.

Daarnaast zijn er meer manieren om gericht toe te passen voor meer rust en kalmte. Je ziel kalmeren bijvoorbeeld of goed-genoeg zijn. Maar ook dankbaarheid en een gezond denkpatroon horen daarbij.

'Dankbaarheid geeft je positieve energie. Klagen daarentegen haalt je neer, slurpt je energie op en geeft je niets meer dan alleen maar negatieve prikkels'

5 gouden tips die je keuze, om het wat rustiger aan te doen, ondersteunen:1. Zeg eens vaker: oké, prima (sta er niet te lang bij stil of je het wel of niet leuk vind)
2. Bespaar energie door niet overal 'op in te gaan' of 'mee te bemoeien' (zowel in relaties, je kinderen en op werkgebied)
3. Aanvaard meer en denk in uitdagingen (ipv problemen)
4. Bid in de morgen en spreek je dankbaarheid uit in de avond. Zoek God in alles en vind Zijn leiding voor alles.
5. Geniet bewust van je rustmomenten (schaf een 'momentje rust' dagboekje aan).

De tips klinken simpel (gelukkig wel!) en als je erover nadenkt en ze regelmatig toepast, kun je gaan ervaren dat je energie overhoud en meer kunt genieten.

Nog meer tips!

De start van je dag is essentieel voor de rest van je dag. Begin met uitrekken, gooi je gordijnen open en begroet de dag en groet God. Geef jezelf een glimlach in de spiegel en zeg: Vandaag ís een mooie dag. Niet per se omdat je alleen maar fijne dingen zal doen. Nee. Gewoon, omdat die dag je is gegeven. Omdat je alles uit deze dag mag halen wat er in zit, om Hem, die jouw deze dag heeft toevertrouwd, te eren. Verspil de dag niet door je zorgen te maken over dingen die nog niet aan de orde zijn. Bezorgdheid brengt je nergens dan alleen maar daar waar je niet wilt zijn; een onzekere toekomst dat niet op waarheid is berust. Hoe vaak kom je niet tegen dat de dingen niet zo zijn gegaan zoals je vreesde? Wees daar waar je bent. Wanneer je gehaast en opgejaagd door het leven gaat, zul je de verborgen, maar belangrijke boodschappen mis lopen.

De sluiting van je dag is essentieel voor je nacht (om te voorkomen dat je gaat malen en de films van die dag blijft herhalen), voor je nachtrust, je geest en je lichaam. Slaap je goed, lig je ontspannen en heb je geen malende gedachtestromen, dan sta je de volgende morgen opgewekt op en ervaar je de nieuwe dag als een nieuwe dag. Wanneer je hebt liggen woelen en je neemt je negatieve gedachtegoed mee de nacht in, dan neem je ze ook mee de volgende dag in. Zorg ervoor dat je ruzies hebt opgelost en wanneer jij de aanstichter was, zorg dan dat je sorry hebt gezegd. Want ook schuldgevoel heeft een negatieve invloed op de toekomst. Wanneer je last hebt van gedachten die je niet kwijt raakt, schrijf ze op. Puntsgewijs of in dagboekvorm. Lees positieve stukjes voordat je gaat slapen en spreek je dankbaarheid uit voor datgene wat goed is gegaan.

Het leven is niet een opeenhoping van taken die je móet doen.

Het leven is een geschenk.

Omarm het.

Het kunstwerk dat Hij noemt; leven

'Let me enjoy life...

Een gedicht geschreven over een plekje in het leven na een stiltemoment...

Het kunstwerk dat Hij noemt; leven

...Leven. Wie ben jij? Ik adem je in en blaas je weer uit. Struikelend over de lessen die je mij wilt leren. Maar ik bewonder je schoonheid en verwonder me als je naar me lacht. Ik ervaar je soms als pijn. En soms streel je mij. Ik ervaar je de ene dag als strijd, en dan loop ik weer moedig met je mee. Nog vaker kijk ik naar je met een frons, en dan weer met een lach. Ook angst kom ik tegen. En een akelig gevoel dat mijn hart verteerd. Je ochtendgloren en je avondrood geven mij vaak een blij gemoed. Maar soms wil ik ze echt niet tegenkomen. Dan zou ik willen dat je daar in stilte bleef - als een nacht zonder ontwaken.

...Leven. Waar kom jij vandaan? Waar ligt jouw begin en wat brengt ons jouw eind? Je Maker is mijn Meester. Je ziel mijn hele wezen. De tijd die je voortzet in seizoenen treft mij diep. Waar zou ik zijn als er in vervlogen tijden een keuze niet was geweest? 


...Nu ik Hem heb leren kennen,
ben ik alles,
in elke detail geliefd...

...Leven. Ik heb je nodig. Je geeft mij adem. Je Schepper is mijn Koning. Zonder Hem ben ik niets. Nu ik Hem heb leren kennen, ben ik alles, in elke detail geliefd. Nog steeds struikel ik en doen de lessen mij wankelen. Maar ik heb mijn weg gevonden. Achter Hem ren ik nu aan, zonder Hem uit het oog te verliezen. Hij is mijn trouwe lichtbaken op het pad dat gaat over jouw, mijn lieve leven. Je lessen neem ik dapper mee, want ik weet; er gaat geen les aan Hem voorbij.


...Laat me genieten alsof ik wandel in Zijn schilderij. Wanneer Hij mij vasthoud als penseel van het leven...

...Leven, waar is mijn plaats bij jouw? Ik ben zoek geraakt in een tocht vol hoop en verwachting. Kan ik zelf die kostbare momenten creëren? Of kan ik ze slechts memoriseren? Lieve leven, wees mij goed gezind. Laat me genieten alsof ik wandel in Zijn schilderij, wanneer Hij mij vasthoud als penseel van het leven. Mijn dankbaarheid wil ik je geven. In liefde wil ik met je leven. En leren te aanvaarden wanneer je me laat gaan. Maar vooral wil ik Hem danken, dat Hij mij dit plekje heeft toevertrouwd, omdat ik mag bestaan, in Zijn kunstwerk dat Hij noemt; leven.

~ ~ ~

Een nieuwe weg, een nieuwe blog

Ik stort bijna in... moet het dus wat rustiger aan gaan doen. Maar niet zonder bloggen. daarom schrijf ik (voorlopig?) niet verder op deze blog. Wel kun je me volgen op mijn andere (nieuwe) blog. Hoe, wat, waar en waarom... Lees snel verder!

Hoop jullie daar snel te mogen ontmoeten. Komen jullie mij volgen!?

Het wonder van zomaar een ochtend

'Sta er even bij stil hoe je de dag begint...'

Normaal gesproken zijn mijn ochtenden (net als het eind van de middag) sterke momenten waarin ik wordt geleefd. Een kleine schets zoals het er 's morgensvroeg regelmatig uitziet: 

om zeven uur - maar vaak nog vroeger - wordt ik gewekt door mijn lieve kindjes die speels en klaarwakker vragen om hun portie aandacht. Dat na een brakke nacht die er zo uit ziet: Mijn baby die gevoed wil worden om vier uur ’s morgens, mijn peuter van bijna drie die midden in de nacht gillend wakker wordt uit een nachtmerrie en roept mama!! Een babybornpop, die mijn kleuter gisteravond bij zich in bed heeft genomen, verloor de speen en start spontaan luidkeels te blèren en stopt niet eerder tot de speen weer terug in het mondje is gezet (in die van de babypop natuurlijk;). Als dat al niet genoeg is om de nacht nog langer te maken lig ik nog minuten lang te wachten tot ik weer in slaap val… Kortom: Er is vaak ruis en herrie. Zowel in de nacht als overdag. En het heeft geen zin om me nog even om te draaien met een kussen op mijn oren. Ik zal eruit moeten. Mijn stille tijd schiet er bij in. Ik wordt geleefd.

Dit is een kleine schets van mijn ochtend;) Maar het is ook een situatie waar vele moeders (en vaders!) zich dagelijks in bevinden. En dan bedoel ik met name de ruis en herrie; het geleefd worden, weinig tijd en rustmomenten voor jezelf voor onder andere je stille tijd.

Op dit soort momenten is het goed te beseffen wat je nodig hebt om niet onbeheerst ongeduldig te worden. Soms betrap ik mezelf erop dat ik dan geen zin heb om de dag te beginnen en vervelende hersenspinsels een web in mijn hoofd beginnen te spinnen met allerlei gedachten waar mijn gemoedstoestand de rest van de dag aan blijft vastkleven. Wat ik dan nodig heb is energie en een dosis goede moed.

Terwijl ik dit besefte kon ik gelijk mijn kans grijpen om toch even stille tijd te houden. Het kwam spontaan, zomaar op een ochtend, als een klein wonder.

Ik dacht: Ik wil Jézus als een krachtig geweven web onder mijn voeten die mij opvangt als ik struikel! En daarvoor moet ik mijn hart openzetten en elke morgen met Hem beginnen.

Hoe kijk jij tegen de dag aan wanneer je ’s morgens ontwaakt? Sta je er bij stil hoe je de dag begint?

1. Is het voor jou een dag vol zin, kracht, goede moed, hoop en nieuwe kansen?

2. Of is het voor jou een dag vol spanning, een dag om tegenaan te hikken, liever te vermijden en het gevoel dat je de dag moet zien te overleven?

Sta er even een moment bij stil en bekijk je eigen doen en laten van een afstandje, alsof je jezelf in een film ziet spelen.

We nemen situatie 2 als een vrouw, een moeder die het gevoel heeft haar ‘dag niet te hebben’:

Wat doet ze? Ze zucht diep en kalmeert haar nare gedachten en gevoelens door even flink te mopperen en haar situatie te vergelijken met het-kan-altijd-slechter. Ze begon haar dag terneergeslagen en nam haar tijd niet om met God te beginnen.

Hoe zal het begin van haar ochtend zijn als ze even een kwartiertje in een fijne stoel gaat zitten onder een raam. Ze zet het iets open en ze wordt meteen gezond wakker door de frisse, gezonde en zuurstofrijke buitenlucht. Ze kijkt eens omhoog en fluistert; goedemorgen Heer. Ze slaat haar Bijbeltje open en leest met haar lievelings dagboek Bijbelgedeelten die haar bemoedigen en sterken voor de komende dag. Ze bid en vraagt God de dingen die ze nodig heeft. Ze dankt Hem voor de rust die ze even heeft om samen met Hem te beginnen. Voor de tijd om zich op te kunnen laden en te vullen met Hem. Ze bid en dankt voor haar dierbaren, haar gezinsleden. Ze bid en dankt nog meer... (in een paar minuten kun je veel met de Heer delen).

Een mooie en bemoedigende tekst die ik vanmorgen tegenkwam in mijn stille tijd:

“Maar doet de Here Jezus aan en wijdt geen zorg aan het vlees, zodat begeerten worden opgewekt.” (Rom. 13:14, NBG)

Omgord jezelf met de Here Jezus. Trek Hem aan als een kleed. Laat je door Hem leiden en niet door wereldse dingen.

Jezus versterkt je. Wereldse dingen verzwakken je.

Begin de dag niet met een zucht en niet ‘alleen’.

Neem een kop koffie, een kop thee of een glas water om je dorst en hongergevoel van de ochtend te stillen. Neem zo ook de Bijbel en gebed voor je geestelijke behoeften. Je zult merken dat je anders en met goede moed tegen de dag aankijkt wanneer je samen met Hem je dag begint.

Laat je eens inspireren door de afbeelding en bedenk dat je je alleen kunt laten leiden door Hem als je dicht bij Hem blijft. Neem tijd voor Stille Tijd om je te vullen met de rust en vrede van God. Zo kun je dan net als het schaap bij het stille water, ook stil worden voor Hem om te ontvangen wat Hij jouw wil geven voor wat je die dag nodig hebt.

Het geloofsdeurtje van een kinderhart

Het geloofsdeurtje van een kinderhart. En samen met je kind Jezus leren kennen.

Elke moeder is wel bekend met het gevoel: bezorgdheid over je kind(eren).
Soms kun je zelfs óverbezorgd zijn. Het kan dan je gemoedstoestand verpletteren, de vrijheid en onbezorgdheid van je kind(eren) verstikken. Het kan je meevoeren naar een nare plek waar je alleen bent en worstelt met je angst en onzekerheid. Een plek waar de Heere heel graag wil komen, maar waar jij de deur gesloten houd.

Gooi die deur open! Laat Hem binnen!

Je hoeft niet alleen te zijn met die bezorgdheid. Die onzekerheid voor de toekomst van je kind, voor het onbekende. Je hoeft niet in eenzaamheid te worstelen met die angstige gedachten; wat als... de angst dat je niet weet of iets goed gaat komen, hoe je kind pijn beleeft en je je kind niet kunt opvangen, omdat jij er op dat moment niet bent. En de lijst is nog veel langer... Het laat jou in ieder geval niet los...

Of laat jíj het niet los..?

Een bemoedigend verhaal van een klein meisje:

Ze stond daar midden op straat. Alleen. Ze was vuil. Haar wangen zaten onder de zwarte vegen. Dunne streepjes van tranen tekenden zich af over haar wangen. Haar knieën waren zwart van het zand en van de modder waar ze uit was opgestaan. Ze was gevallen. Geduwd. Uitgelachen door grote wilde knapen. Ze waren weggerend toen ze in het zand viel en lieten haar huilend alleen.

Maar nu huilde ze niet meer. Ze zong heel zacht een liedje. 'Jezus is mijn vriend...'

Het meisje ken ik goed. Ze is mijn eigen dochter.

Later vertelde ze dat toen ze bang was en pijn had, ze om de hulp van de Heere Jezus had gebeden, omdat ze zo bang was. Ze vertelde dat ze toen een vriendelijke meneer zag die haar troostte. Hij was in het wit gekleed, straalde en lachte. Ze zei: Het was een engel mama. En ik was niet bang meer. Ik werd toen blij, en ging een liedje zingen voor de Heere Jezus!

Sindsdien ben ik zelf minder snel bezorgd. Want hoe vaak heb ik God gebeden een Vriend voor haar te zijn. Ze is zo'n gevoelig en kwetsbaar kind. Zoals zoveel kinderen!

Het is maar een van de kleine verhalen van een bijzondere ervaring wat kinderen kunnen hebben. Maar wat een kostbare ervaring! Wat een troost voor een bezorgde moeder!

Daarom is het zo belangrijk dat we onze kinderen over de Heere Jezus vertellen. En niet alleen maar 'vertellen'. Ook er over praten is belangrijk. De tijd er voor nemen. Samen bidden. Ze zegenen, elke dag weer.

Misschien heb je zelf als kind niet zo'n ervaring gehad. Heb je als kind een goede band met de Heer kunnen opbouwen? Heb je de kans gehad Hem in je hart te sluiten? Aan Hem te denken en tot Hem te bidden toen je bang was?

Kies er voor om hier een hoge prioriteit aan te geven. Het geeft zoveel meer kalmte, hoop, vertrouwen en vrijheid. Het dringt de angst en bezorgdheid op de achtergrond. Want daar waar Jezus heerst, heeft angst geen ruimte.

Zijn er praktische manieren om je kind bewust over Jezus te leren? Ja, en heel wat zelfs!

Een paar manieren van mij waar ik en mijn man ons aan (proberen!) te houden:

- Zegen je kind(eren) elke avond. Ze vinden het fijn om te horen! Het geeft een goed einde aan de dag en goed begin van de nacht.
- Bid bewust met ze. Zo kun je ook bewust de gebeurtenissen van die dag delen.
- Laat je kind zelf ook bidden (en laat ze maar de Heer vragen en vertellen zoals bij de leeftijd past).
- Bid zelf voor je kind. Vraag of de Heere een Schild voor je kind wil zijn, een Vriend.
- Lees met ze uit de kinderbijbel.
- Neem ze mee naar de kerk.
- Laat ze opwekkingsliedjes luisteren wat bij de leeftijd past.
- Negeer vragen niet.
- Laat ze ervaringen vertellen en neem ze serieus.
- Zeg ze dat ze niet alleen zijn als ze bang zijn. Ook als papa of mama er niet is. God is er altijd.
- Vertel ze dat ze de Heer alles mogen vragen.


Het fijne is dat het jou ook helpt uit te zien naar Jezus, en te vertrouwen op Zijn liefde, trouw en beloften. Want wij allen zijn Zijn kinderen!

~ ~ ~

Ken jij nog een praktische manier?

Leer jij je kind bewust over de Heere Jezus?

Heb jij als kind Jezus ervaren?

God op elk moment...

Dit plankje en met name de betekenis van deze waardevolle woorden... Het zegt me zo veel en doet me verlangen zo te willen leven.

In gedachten volg ik de stappen die ik zet; dat ik op mooie momenten de Here prijs en op moeilijke momenten Hem naarstig zoek. Op stille momenten Hem eerbiedig aanbid, op pijnlijke en onzekere momenten Hem vertrouw en elk moment, werkelijk élk moment Hem dank voor wat Hij mij geeft in dit leven.

'Bijna lijkt het - door het spiegelbeeld van mijn hart - dat ik met Hem praten kan, met een heldere blik op Hem gericht. Even is het net alsof Hij naast me zit.'

Maar het lijkt een legende; raadselachtig en ongrijpbaar, omdat het mij niet (lijkt te) lukken te handelen zoals ik in gedachten verlang. Gejaagd door het moeten en beteugeld door verwachtingen en door het 'onjuist' verdelen van prioriteiten kan ik er blijkbaar maar moeilijk naar handelen...

'Maar het verlangen is in het hart aanwezig alles met Hem te willen delen als met een dierbaar persoon in je leven.'

Kan ik inderdaad leven zoals het verlangen in mijn hart weerspiegeld; heel dichtbij God? Het verlangen is immers in het hart aanwezig...

Laat ik er precies achter komen hoe ik het verlangen in mijn hart kan laten spreken in mijn dagelijks leven:

• Ik pak de Bijbel en lees zodra ik eraan denk. Ook onderweg kan ik mijn kleine zakbijbeltje pakken en - ook al zijn het maar enkele woorden - lezen.
• Ik sluit mijn ogen of vouw alleen even mijn handen en geef aandacht aan wat ik in woorden met Hem wil delen.
• Ik prijs Hem wanneer ik blij ben en deel met Hem de vreugde.
• Ik zoek, vertrouw en dank Hem...

...alsof Hij naast me staat, mij aankijkt en zegt: '...Is er iets dat je Mij zeggen wil..?'

Op de afbeelding is het natuurlijk maar gewoon een wit plankje met de woorden erin gekerft. Maar soms lijken woorden pas meer tot leven te komen als ze op een 'andere' manier gelezen worden.


Hoe betrek jij God op elk moment in je leven?

Geloofsverhaal (getuigenis)

Het was eerst best ondenkbaar (voor mij pesoonlijk) mijn getuigenis te mogen geven. En nu is het er toch van gekomen;) Als belangrijkste doel andere mensen te bemoedigen en vooruit te helpen. Maar ook om zelf mijn geloofsverhaal te kunnen lezen vanuit een ander perspectief. Soms kun je het overzicht verliezen en raak je een beetje uit (geloofs)koers. En dan is het goed en het geeft vertrouwen als je weer even kunt terug lezen dat God je altijd blijft vasthouden. Maar ook om te beseffen dat de keuze bij jezelf ligt: 1. Verbittering of 2. vertrouwen in de Almachtige God, onze Hemelse Vader, die ons nooit alleen laat, maar ons wel een eigen keuze geeft. Vanuit jezelf kun je het niet, maar wel met de hulp van de Heilige Geest, onze Trooster in moeilijke tijden, door (voortdurend en intensief) gebed en Zijn Woord. En door andere mensen die bemoedigen en helpen wat wij zien als zegen en genade van God. Lees via deze link het artikel op CIP.

Lees via deze link over het verhaal: 'Help mij om naar de toekomst te kijken' die ik toen heb geschreven nav de stroomversnelling waar wij in zaten.

Zoek Hem t.a.t. en je zult vinden

 

Een stukje tekst als afbeelding (zie onderstaande) uit het lied van Selah; 'Be still my soul' wat mij momenteel erg op het hart ligt. Het geeft mij vertrouwen in de toekomst, ook al lijkt die niet altijd even mooi en hoopvol...

Met name door de laatste paar regels besef ik steeds meer de (geestelijke) uitwerking en de kracht van gebed en hoe onmisbaar het is in je leven.

Zo belangrijk als ademhalen voor je lichaam is, zo belangrijk zou bidden voor je geestelijk leven moeten zijn .

 

Zoek altijd naar Hem, kniel voor zijn voeten neer en verwacht alles van Hem.

Geef gedachten die afleiden geen kans en relativeringsvermogen geen invloed op je vertrouwen in Hem.

 

(leestip: Deuteronomium 6)

 

 

 

 

De afbeelding print ik uit en lijst het in, zodat ik er steeds weer aan herinnerd mag worden hoe ik mijn kracht en hoop kan vinden. Maar bovenal dat ik Hem in alles zoek.

Ook jij mag deze afbeelding uitprinten en hopelijk mag het ook jou tot waardevolle geheugensteun zijn.


~

God als lichtbaken (want zonder Zijn licht raak je de weg kwijt.)

 

‘Doe alles wat je doet met Hem, voor Hem en vanuit de kracht van de Heilige Geest’

Waarom is het zo belangrijk dat je alles samen met God doet?

De vraag bracht mij terug naar het begin vanwaar ik mee bezig was en de Bijbel. Gisteravond heb ik lang in de Bijbel gelezen, omdat ik de diepe behoefte had Hem te ontdekken, Hem beter te leren kennen, en om met Hem te kunnen ‘wandelen’ in alles wat ik doe.

Mijn wil en doorzettingsvermogen is ook mijn zwakheid. En in mijn zwakheid begon ik te beseffen, dat wanneer je werkelijk iets wilt bijdragen aan de opbouw van zijn koninkrijk, je moet willen leven door zijn kracht en er naar streven Zijn heerlijkheid uit te stralen.

 

Hij moet het lichtbaken zijn van alles wat je doet. Want zonder Zijn licht, kun je niets zien en raak je de weg kwijt.

Ik was druk, druk met mijn nieuwe project, naast al mijn andere bezigheden; in huis, buitenshuis. Vol overtuiging wilde ik alles doen, zonder iemand daarmee in de weg te lopen, en altijd daar te zijn waar ik nodig was. Maar ondertussen wilde mijn project niet slagen, ik merkte dat ik ergens tijd moest inleveren om hierin vooruit te komen. Onrust, frustratie en boosheid welde op, omdat het niet opschoot. Het voelde alsof alles wat ik er aan tijd in stopte verspeelde tijd was, en eigenlijk wilde ik stoppen - met dat wat juist was begonnen als iets waar ik mijn talent in kon leggen en daarmee tot zegen kon zijn. Ik was er vanaf het begin van overtuigd dat God dit van mij wilde. Ik had alles gepland, niet alleen in mijn hoofd, maar ook op papier. Een heel draaiboek had ik geschreven, een mindmap gemaakt, mensen gevraagd mij hierbij te willen helpen. Het was een diep verlangen dat al jaren in mijn hart broeide, maar wat ik pas sinds kort in praktijk kon brengen. Ik was zo enthousiast! Eigenlijk iets te enthousiast, waardoor ik mijn tijd met Hem vergat. De bevestiging die ik had gevraagd vervaagde en het enige wat ik nog zag, was mijn project.

 

Ik had in mijn zwakheid kunnen zwichten, het werk aan de kant kunnen smijten en in een hoekje boos en opgelaten zijn over dat het me niet lukte…

Maar, kan ik het ook anders benaderen? Kan ik mijn houding daarin ook bijstellen? Kan ik terug naar het begin, om tot bezinning te komen, om alles even te laten vieren, los te laten, om opnieuw te beginnen? Of kan ik ook even pas op de plaats nemen en samen met God mijn werkzaamheden onder de loep nemen. Ik nam plaats in de stoel, pakte de bijbel, bad en liet me meevoeren met de woorden die in mijn hart kwamen. De vragen die ik had, het verlangen van mijn hart, maar daarin Zijn wil en Zijn plan boven alles uit te laten reiken. En bovenal daarin niet het fundament van mijn leven te vergeten; mijn gezin, mijn naasten en alles wat God op de eerste plaats van mij verlangd.

Mijn project...

Hoezo, ‘mijn’ project? Is het niet Zijn project en heeft Hij het niet in mijn hart gelegd? Gebruikt Hij niet mij voor Zijn plan? Door de prachtige werkzaamheden op dit gebied, waar gebroken harten van mensen weer kunnen helen door Zijn kracht en wijsheid die Hij via mij gebruikt? Ik was goed begonnen - dacht ik - maar halverwege trok ik de aandacht naar mijzelf. En zag niet meer dat Hij de Eigenaar van dit project is. Want niet ik heb dit bedacht, maar Hij heeft mij hiertoe geroepen en door de Heilige Geest mij de inspiratie gegeven om dit vorm te geven. God krijgt alle eer, niet ik...

Toen ik dit besefte, heb ik even alles stop gezet. Even terug naar het begin. Om samen met Hem te beginnen vóórdat ik verder ga met dit (lastige) project. Ik weet, dat als ik het overzicht begin kwijt te raken, ik weer even alles moet los laten. Even de touwtjes laten vieren en misschien zelfs even aan Hem geven. (Als ik de touwtjes al in handen had ;) Het is net als dat je een verhaal hebt geschreven, een mooie schilderij hebt gemaakt, of wat dan ook. Als je even afstand neemt, en je het later terug ziet, dan lijkt het heel anders en zie je ineens beter wat er nog mist of wat beter weggelaten kan worden.

En zo, elke keer als ik verder ga met dit project, start ik samen met God deze werkzaamheden; Hij als Hoofd van dit project, mij door De Heilige Geest laten leiden, te overleggen, overdenken en als Hij mij weer even terugfluit, te luisteren en Hem steeds weer te zoeken.

Hij is het lichtbaken van dit project. Hij is de kern van de inhoud; daar waar alles uit ontstaat, waar alles naar verwijst en waar alles weer terug komt.

 

Voor deze week staat er in de Eva-agenda trouwens de volgende spreuk:

‘Een mens maakt allerlei plannen, wat wordt uitgevoerd, is het plan van de Heer.’

~ Spreuken 19:21

 

Little reminders (reflectie van een ervaringsdeskundige)

Ik zie een verlangen in 'iemand'. Een hunkering naar herstel van een gewonde en verdwaalde geest. Een lege blik... Ogen zijn de poorten naar de ziel, en die ziel wil gevoed worden, zo zeggen die 'lege' ogen mij...

Een mens met een eerlijk hart en een oprechte instelling verliest de bewogenheid met zichzelf, en glijdt langzaam af naar een eenzaam dal. Verstopt. Om niet meer gehoord te worden –want wat maakt het uit? Om niet gezien te worden –want wordt je wel gezien..?

Het trof me diep in deze ogen te kijken die de glans verloren hadden. Het maakte mij broos en onzeker om de lichaamshouding te zien die moe en uitgeput was en moeilijk aan te sporen.

Kan ik naast diegene zitten en mijn hand stilletjes op de verslagen schouders leggen? Zacht, bijna onaangeraakt, omdat de druk misschien te zwaar zal worden?

Of zal ik die gesloten handen pakken, die tot stevige vuisten gebald zijn, en in stilte smekend tegen de Hemelse Vader of deze handen zich weer mogen openen, zodat ze met geduldige liefde wakker geschud mogen worden?

 Kan ik weigeren me er bij neer te leggen? Mág ik weigeren deze ‘nee’ te accepteren? Het opgezwollen woordje NEE door twijfel, angst, teleurstelling, vermoeidheid, de moed verloren hebbende in de moeilijke strijd? Het leven heeft hierdoor aan glans verloren en de kleine levenslustige twinkelingen, die ooit in de ogen glinsterden, zijn niet meer zichtbaar. Zelfs geen traan.

Tel je zegeningen toch! zijn niet de juiste woorden om deze gemoedstoestand nieuw leven in te blazen.

Je eigen mooie hoopvolle beelden overbrengen – voorzichtig vertellen hoe jij het ziet… geeft dat misschien het kleine zetje voorruit? Ik ben bang van niet.

Er niet mee bemoeien kan ik niet. Ik kan en mag niet zeggen; dat is mijn verantwoordelijkheid niet!

Maar hoop is nog niet verloren: Met de benen bungelend in de put, is de weg eruit nog altijd zichtbaar.

Hoe kan ik iemand in stilte, zonder teveel aan de handen te trekken – want jij wil zo graag..! – bemoedigen, andere inzichten geven en een nieuw perspectief?

Vanmiddag liep ik naar mijn boekenkast, haalde er een boek uit en zonder na te denken bladerde ik een paar bladzijden vooruit. Ik kwam een korte tekst tegen die aansloot bij het gesprek wat ik met diegene had. ‘Deze tekst is voor jou vandaag.’ Zei ik. Het is een korte maar krachtige tekst die de kern weergeeft van een hernieuwde start.

Dat bracht me op een idee!

Ik zocht naar meer teksten om ze vervolgens op kleine kaartjes te schrijven en ze te bewaren in een doosje. Als een geheugensteuntje, voor elke dag één. Er liggen er nu een paar op tafel, maar er komen er nog meer, het liefst het hele doosje vol.

Stop ze in een jaszak. In een boek. Onder een kussen. In de auto. Of het hele doosje op de keukentafel -is nog een leuk idee ook, om er een kaart uit te halen (alleen of als gezin).

De kleine geheugensteuntjes geven net dat kleine beetje ‘bijzondere aandacht’ extra op een dag.

Voor die hunkering naar hoopvolle en bemoedigende woorden...

~ ~ ~

Het voornemen: Wat mij en mijn huis betreft, wij zullen de Heer dienen

Een paar weken geleden werd bij ons in de gemeente (op vaderdag) voor alle mannen een film getoond. Maar daarnaast werd ook nadrukkelijk de vraag gesteld om deze boodschap door te geven aan anderen, ongeacht man of vrouw... Dus hierbij:

Het gaat over de film: ‘Courageous’.

Het doel van deze film en dit voornemen is om te laten zien hoeveel invloed vaders hebben in het gezin, in de opvoeding en in het huwelijk. 

Hoe zal een kind opgroeien als het een vader heeft die geen oprechte eerbied heeft voor God, weinig of geen verantwoordelijkheid toont, beperkte (naaste)liefde laat zien en geeft en niet respectvol met zijn vrouw omgaat? In deze maatschappij zie je steeds meer dat een kind veel 'vrijheid' wordt gegeven. Maar is dat echt vrijheid, of is dat verschuiven van verantwoordelijkheid?

Maar: Hoe zal een kind opgroeien wanneer het wél een vader als voorbeeld heeft die heel bewust Jozua 24:15 nastreeft?

Ook is het voor de vrouw goed te weten wat God aan de man als opdracht geeft, zodat ze hem daarin tot steun kan zijn, hem kan aanmoedigen en bevestigen. 

Over enkele weken wordt 'Het voornemen' ook daadwerkelijk ondertekend!

Wat mij en mijn huis betreft, wij zullen de Heer dienen. Jozua 24:15

'Het voornemen' is een moedige verklaring van verplichtingen die mannen maken om trouw te zijn aan God als de geestelijk leider van hun huis.  

Het voornemen: 

Ik neem me voor, plechtig voor Gods aangezicht, om volle verantwoordelijkheid te nemen voor mijzelf, mijn vrouw en mijn kinderen.

Ik zal van hen houden, hen beschermen, hen dienen en hen het Woord van God leren als de geestelijke leider van mijn huis.

Ik zal mijn vrouw trouw zijn, haar lief hebben en eren, en bereid zijn mijn leven te geven voor haar, zoals Jezus Christus deed voor mij.

Ik zal mijn kinderen zegenen en hen leren om God lief te hebben met heel hun hart, heel hun verstand en heel hun kracht.

Ik zal hen opvoeden om gezag te eren en verantwoord leven.

Ik zal het kwaad tegengaan, gerechtigheid najagen en goedheid liefhebben.

Ik zal bidden voor anderen en hen behandelen met vriendelijkheid, respect en bewogenheid.

Ik zal ijverig werken om te voorzien in de behoeften van mijn gezin.

Ik zal hen vergeven die mij tekort gedaan hebben en me verzoenen met hen die ik tekort gedaan heb.

Ik zal leren van mijn fouten, mij bekeren van mijn zonden, en wandelen in integriteit als een man die verantwoording aflegt tegenover God.

Ik zal er naar streven om God te eren, Zijn gemeente trouw te zijn, Zijn Woord te gehoorzamen en Zijn wil te doen.

Ik zal er moedig aan werken om dit voornemen te volbrengen, met de kracht die God geeft, voor de rest van mijn leven en tot Zijn eer.

Wat mij en mijn huis betreft, wij zullen de Heer dienen. Jozua 24:15 

Filmblik Movie Trailer:

Gedeelte van de film over ‘het voornemen’:

Het is een fantastisch mooie film, die zeker zal leiden tot inspiratie en motivatie. Voor iedereen, voor elkaar en voor jezelf persoonlijk.

Het is het kijken waard!!

~

Iets in de belofte - als een rode draad - voor het moederschap:

Er is iets in het hart van een moeder, iets van een belofte, dat ligt verborgen, in haar daden, in haar woorden, in haar aanwezigheid...

De belofte - een geschenk van God - als zaadjes op de vruchtbare plaats in haar schoot gelegd, om te ontkiemen, te groeien, de belofte vertalend, die God in het vroege begin al had gegeven aan Abraham.

Het thuis dat ze liefdevol bouwt, waar ze weet dat niet alles vanzelf gaat.

Dat iets alleen in beweging komt wanneer ze het - in vertrouwen - voortduwt, zonder stil te blijven staan.

En in chaos weer orde schept, elke dag, concentrerend op wat gedaan moet worden.

En in dat alles een betrouwbaar lichtje te zijn…

Een vrouw. Een moeder.

En ik dacht mooie woorden te kunnen schrijven, in zinnen gegoten met een bloem op elke regel geschreven, voor elk soort moeder één:

…

Een vergeet-mij-nietje voor een moeder met haar kind in gedachten. Voor haar eenzaamheid dat verborgen blijft in de boodschap, dat ze nooit een kind in haar schoot voldragen kan…

Een orchidee voor een mama, die de details van haar leven niet meer overzien kan, omdat ze in haar haast, haarzelf voorbij is gerend…

Een lelie voor de jonge moeder, die het kindje in haar armen moet leren wie haar grootmoeder is, door verhalen aan de hand van een fotoboek…

Een zonnebloem voor de mama met verdriet…

Een roos voor de mama’s die de touwtjes maar niet uit handen durven geven …

Een passiebloem voor mama’s die afhankelijk zijn, omdat ze via anderen omhoog moeten klimmen…

…

Kan ik woorden schrijven die de harten vertalen van zoveel moeders als dat er sterren zijn? Dat kan ik niet. Want ik ben geen duizend moeders in één.

Maar ik weet, toch is er íets...

Iets in de belofte als een rode draad voor het moederschap:

Geloof. Blíjf geloven, dat je een moeder bent; waardevol, één uit duizenden, een kostbaar geschenk, voor je kind, voor God.

God heeft jou het moederschap gegeven… en God, die maakt geen fouten.

God heeft iedere moeder haar eigen kostbare eigenschappen gegeven, tot in haar vingertoppen, tot in elk detail van haar hart.

Een moeder in al de prachtige facetten van de vele fases met haar kind(eren) in dit leven.
Een binnenmoeder, met lege handen, maar met een hart dat overvloeit van liefde, voor het kind dat ze begraven moest.
Voor de oude moeder, die na al haar 'werk' nu eenzaam uit haar ramen kijkt.

O, er zijn zoveel moders. Zelf die ene vrouw, die heel diep van binnen, wenste moeder te zijn, maar toch niet op die weg is geleid...
 

...

Een moeder kan naast haar geluk moeder te zijn, zeker wel wat bemoediging ontvangen: Daarom voor alle moeders, jong of oud...:

We kunnen kijken naar hoe anderen het doen, en het goede voorbeeld volgen, maar besef dat God jou je eigen kwaliteiten heeft gegeven… op de juiste plaats, in het juiste gezin, in het huis waar Hij jou heeft geplaatst.

Geef jezelf vertrouwen in je eigen kunnen, in je sterke punten en geef daar aandacht aan. Leg je focus niet op je zwakheden. Weiger te luisteren naar degene die probeert de belofte kapot te maken.

Je bent een vrouw, een moeder die wordt geperfectioneerd door de Maker van het leven, tot in detail. En wanneer je dat begint te geloven, zal je niet langer het gevoel hebben dat er iets aan je ontbreekt of dat er iets mis met je is.

‘Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank hem in al uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren.’

~Filippenzen 4:6-7

'Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.'

~Matteüs 6: 34

 Verkies de moeder te zijn, één in Hem, op de plek die Hij je heeft toevertrouwd.