Posts tonen met het label Gezin. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gezin. Alle posts tonen

zondag 23 februari 2014

Het hart van je kind richting geven ... + 5 tips voor 'toewending'

Verrukking. Ik leef!

'Je moet er oog voor hebben' ... schrijft Tjitske Lemstra in haar boekje: Daar ben je moeder voor!




Ze schrijft verder...
Mijn moeder had de zorg voor een gezin van tien mensen. En wasdag was beslist niet haar favoriete dag ... De waslijnen hingen op een balkon 'op het westen'. Soms werden wij, in de winter en in de herfst tegen de avond, als zij de was afhaalde, naar boven geroepen: 'Kijk eens hoe mooi de lucht is..?'  Ze nam ons mee in haar beleving. Je moet er oog voor krijgen...

Misschien is het toen begonnen. Het beleven.

Overvliegende ganzen in de winter...
Het voorjaar, dat je ruikt voordat je het kunt zien...
De geur en glinsteringen van sneeuw en ijs...
De eerste sneeuwklokjes en crocussen in de zon...
De geur van pasgemaaid gras...

Verrukking. Ik leef!

Je moet er oog voor krijgen ...

"De eerste grote toewending van het hart van een kind vind plaats in de eerste zeven jaren."

Dat gebeurt op grondt van wat het kind aan belevingen heeft gehad. Waar is het hart van het kind in die eerste jaren naar uit gegaan?

Jezus stelt: 'waar je schat is, zal je hart zijn...' Dat kun je ook 'toewending' noemen. Je wilt als ouder je kind bepaalde waarden meegeven in het leven. Je zou het hart van je kind willen 'richten'. Praten, vertellen, overtuigen ...

Maar ... Het overdragen van waarden gebeurt woordeloos. Waar is jouw schat? Daar zal je hart zijn! En je kinderen zullen 'ruiken, proeven en voelen' waarnaar jouw hart zich heeft toegewend.

Er gebeurt meer dan je denk. Kinderen grootbrengen is méér dan alleen zorgen voor schone kleren en gezonde voeding en het aanleren van manieren. Het hart wordt gericht.

"Kinderen voelen wat de ouders belangrijk vinden, wat hen beweegt, wat hen ontroert ..."

Daarin geef jij richting aan hun toekomst...

5 tips voor 'toewending'.

1. Neem je kind mee in jou beleving; leer ze verwondering en dankbaarheid voor de mooie dingen in het leven. Laat ze zelf ook beleven; leen een groot boek met alles over de natuur, kinderen vinden het prachtig!
2. Geef bewuste tijd, interesse en volle aandacht aan je kind. Nu is de tijd die we echt hebben! Denk eens aan (Bijbel)voorlezen, samen muziek luisteren, knutselen, (strijk) kralen (rijgen), verstoppetje, bakken, wandelen, speeltuin, bos, park, museum, etc. (Laat je niet steeds afleiden door mobiel, i-pad of tv. Bouw die moeder-/vader stekkertijd in en laat die dingen gewoon even voor wat ze zijn!).
3. Bouw tradities in: Tradities brengt je bij elkaar, geeft verbondenheid en creëert het fijne thuis-/gezinsgevoel.
4. Jij bent niet perfect. Je kind ook niet. Aanvaard tekortkomingen en blijf niet ronddwalen in schuldgevoel en schaamte. Jij bent het voorbeeld in loslaten en aanvaarden, in lief hebben en vergeven! Dus zeg sorry voor dat gemopper van net en laat het van je afglijden.
5. Knuffeltijd en lachtijd! Het versterkt de focus op je gezin en versterkt de banden, geeft vrede en ontspanning en is natuurlijk enorm gezond!


Waardoor geef jij het hart van je kind 'richting'?


~  ~  ~  ~  ~

woensdag 12 februari 2014

Om die reden is tijd juist zo enorm kostbaar!

Tijd kun je niet - zoals met een zandloper - 'beheersen'

Tijd. Wat is dat? De klok tikt voort. De ene keer als je vriend, en dan weer als je vijand. Soms is het fijn als de tijd snel voorbij vliegt, op andere momenten wil je de klok het liefst stil zetten.




Wat willen we mensen snel vooruit. The speed of life neemt ons mee langs de sleur van het leven, en we zien amper nog de ingekleurde momenten die, in het verstrijken van de tijd, bijna onzichtbaar zijn verweven...

Vind je het zo gewoon, zo vanzelfsprekend? Dat je leven mag, als wandelend wonder op deze aarde? Enig, uniek en onvervangbaar. Waarom sta je er niet even bij stil, en verwonder je over dat wat voorbij gaat, in het verstrijken van honderden seconden - die nooit meer terug te halen zijn?

Het is zoals Phil Bosmans zo mooi in één van zijn gedichten schrijft: Tijd is geen wedloop, geen snelweg tussen wieg en graf. En jaren zijn geen kilometerpalen om te verslinden!

Als er nu iets was, waarmee je kon voorkomen dat je sterven zou, wat zou dat dan een kostbaar iets
voor je zijn! En wat zou je doen, als je na je sterven, toch nog een klein beetje tijd mocht benutten, om die belangrijke momenten van toen anders in te kunnen kleuren? Om die reden is tijd juist zo enorm kostbaar!

Ja ja, ik snap het wel. Tijd is iets ongrijpbaars. Je hebt er geen vat op. Geen invloed. Tijd besteed je aan werken, dingen doen, komt soms tekort en soms heb je teveel. En die klok... het kan je angst inboezemen, vervelen, ongeduldig maken. Tik, tik, tik...

Misschien is het goed om je prioriteiten eens onder de loep te nemen.
Soms moet je even met je neus weer op deze feiten gedrukt worden, dat tijd iets kostbaars is en dat je goed moet weten wat je met je tijd doet. Je kunt namelijk geen tijd 'beheersen' om vervelende momenten ongedaan te maken. Ook niet om de mooie momenten, die zo snel langs je heen glippen (oh, is het al zo laat!) stil te zetten.

Misschien besef je weer even wat tijd 'betekend' als je langs de tijdlijn van je leven gaat. Zet jezelf even stil en denk er gewoon eens even over na. Wat kan ik op dit moment met mijn tijd? Wat doe ik nu? Is het waardevol wat ik doe? Stel dat ik nu iets doe wat betekenis heeft in het eeuwige leven? Dus dat ik nu de telefoon pak en die vriendin opbel (wat eigenlijk al een tijdje op je to-do-list staat, maar je komt er maar niet aan toe) en vraagt hoe het met haar gaat. In plaats van ... (vul zelf maar in!) Om maar een voorbeeld te noemen...

Tijd is schaars en tijd is er in overvloed. Tijd is kostbaar. Maar het glipt razendsnel door je vingers als je er niet bewust mee omgaat.
Jou tijd is kostbaar!

Het kostbaarste wat je God kan geven, is je tijd
Het kostbaarste wat je je partner kan geven, is je tijd
Het kostbaarste wat je je kinderen kunt geven, is je tijd
Tijd besteed je waardevol door het aan de ander te geven


Besteed je tijd aan datgene dat er voor jou en de ander echt toe doet; je gezin, partner, kinderen, voor God. En soms komt het besef van deze kostbaarheid, door het besef van kwetsbaarheid. Probeer eens wat vaker echt bewust stil te staan bij die kostbare momenten, die eeuwigheidswaarde hebben. Leg ze vast.

Besef jij om welke reden tijd zo enorm kostbaar is?
Probeer jij je tijd zo bewust mogelijk in te delen?
Stel jij de juiste prioriteiten?

Ps. Heb jij de 'verborgen' links in deze blog al gevonden?


maandag 3 februari 2014

5 tips –en meer! om het wat kalmer aan te doen

'Het leven is niet een opeenhoping van taken die je moet doen.'

Dagelijks achtervolgd door tips die ik mijzelf vorig jaar had ingeprent, voelde ik mij nu alleen nog maar meer opgejaagd en beroofd van het kleine beetje energie dat nog in mijn binnenste rest... Het lukte mij alleen in kleine stappen de weg tot meer rust te bereiken. Maar het ging te langzaam. De rust waar ik zo naar snakte, maar niet voldoende kreeg, veroorzaakten grote onrust, chronische hoofdpijn en overdreven reacties op situaties waar ik normaal gesproken de schouders bij op zou halen... Ik raakte gefrustreerd, werd prikkelbaar en putte mijzelf uit omdat het zelden goed-genoeg was en gleed daardoor in een verbitterde en opstandige houding waarin schuldgevoelens hoogtij vierden.
Misschien vind je herkenning in mijn ervaring als het gaat om overspannenheid of Burn-out klachten:
Eind 2014 voelde ik mij zo opgebrand dat ik niet anders meer kon dan stil staan en uitroepen: Ik trek dit niet meer! Ik was emotioneel overbelast en enorm uit balans getrokken door het combineren van werk en moederschap. Daarnaast voelde ik  mij overspoeld door privé omstandigheden waar ik geen grip op had. Door mijn burn-out was ik geworden hoe ik nooit wilde zijn: zwak, kwetsbaar, emotioneel, uitgeput en labiel. Op de dag dat ik op mijn werk voor keuzes werd gesteld welke karren ik moest loslaten om te kunnen herstellen, werd ik mij heel bewust van het feit dat ik zo niet door kon gaan. En nog meer besefte ik dat, als ik zo door zou gaan, mijzelf en mijn gezin geen goed kon doen omdat ik simpelweg niet meer in staat was rationeel te handelen door emotionele instabiliteit. Het koste heel wat geestelijke voorbereiding en een enorm rouwig gevoel, maar ik was er van overtuigd dat het alleen maar beter kon worden. Weg met stress, weg met opgebrande lontjes en weg met akelige chaos!
Mijn lichaam wilde mijn hoofd duidelijk maken dat ik moest stoppen met zoveel mogelijk in zo weinig mogelijk tijd te proppen. Ik ervoer een orkaan in mijn hoofd en mijn lichaam voelde aan als een oud, versleten en hol omhulsel van een opgejaagd en opgebrande geest. Mijn geest draaide overuren. Ik voelde me gespannen en ervoer dagelijks een last door het gevoel van moeten, overprikkeling en stress.
Ik ben hoogsensitief, moeder van drie kleine kinderen met daarnaast een veeleisende baan. (Stoppen met werken was geen optie wegens omstandigheden) Het schijnt dat 9 van de 10 vrouwen het combineren van werk en moederschap als zwaar ervaren. Maar wacht even! Wanneer je daarnaast geconfronteerd wordt met omstandigheden die emotioneel ook heel zwaar zijn, dan kun je compleet uit balans getrokken worden. Wanneer leven ervaren wordt als overleven, dan is dat in ieder geval een belangrijk teken die je niet moet negeren -als je tenminste niet in een destructieve houding wilt schieten omdat je burn-out dreigt te raken!
Terug in balans.
Hoe kun je weer rust vinden wanneer er zoveel prikkels om je heen je overweldigden? Met een hooggevoelige eigenschap is het meer dan noodzakelijk niet alleen te dromen over rust, maar ook taken uit te voeren om die rust te verkrijgen!
Hoe krijg je dit voor elkaar? Hoe kan je tot rust komen en toch doorgaan? Want stoppen en de boel achter je neer gooien is geen optie. Een lange ziekmelding evenmin. Bovendien adviseert men bij burn-out klachten draaglast en draagkracht in evenwicht te brengen en vooral níet te stoppen met dagelijkse bezigheden!
Maar hoe doe je dat als zelfs je reservetank leeg is? Iemand zei eens: Zoals je een olifant eet; hapje voor hapje. Aan de slag dus maar!
'Simplifying your life is like you can breathe again.'
IMG_0482
Kiezen, loslaten en plannen!
Ik kies om van opgejaagd naar slow te gaan. Rustig aan doen dus. En wanneer ik dit besluit eigen heb gemaakt, dringt langzaam tot me door dat ik niets moet, maar er vaak zelf voor kies een taak te doen. Voor sommige dingen geldt dat je er niet onderuit komt. Maar ook daarin kun je energie besparen door kalmer aan te doen. Kom jezelf daarin tegemoet en begin dankbaar te zijn voor datgene wat goed gaat.
Ik laat los door de touwen van zware karren, die ik zo stevig vast houd, bewust te laten vieren, zodat er meer ruimte vrijkomt in mijn hoofd en mijn agenda. Als ondernemend persoon en kartrekker is het voor mij belangrijk dat ik een overzicht maak van de dingen waar ik een grote verantwoordelijkheid voor draag. En zo ook van verwachtingen en rolpatronen in mijn omgeving. Dan kan ik een kar op mijn lijst doorstrepen en dus loslaten, zelfs als het pijn doet of wanneer ik daarmee verantwoordelijkheden moet afleggen.
Ik plan mijn agenda bewust minder vol en beter verspreidt zodat er meer rust en overzicht ontstaat. De ruimte die daardoor ontstaat geeft mij de mogelijkheid tussendoor op adem te komen. En als ik te moe ben om naar een afspraak te gaan, zeg ik af of verplaats ik de afspraak. Vervolgens blok ik dagdelen voor extra rust- en herstelmomenten.
Daarnaast zijn er meer manieren om gericht toe te passen voor meer rust en kalmte. Je ziel kalmeren bijvoorbeeld of goed-genoeg zijn. Maar ook dankbaarheid en een gezond denkpatroon horen daarbij.
'Dankbaarheid geeft je positieve energie. Klagen daarentegen haalt je neer, slurpt je energie op en geeft je niets meer dan alleen maar negatieve prikkels'
5 gouden tips die je keuze, om het wat rustiger aan te doen, ondersteunen:1. Zeg eens vaker: oké, prima (sta er niet te lang bij stil of je het wel of niet leuk vind)
2. Bespaar energie door niet overal 'op in te gaan' of 'mee te bemoeien' (zowel in relaties, je kinderen en op werkgebied)
3. Aanvaard meer en denk in uitdagingen (ipv problemen)
4. Bid in de morgen en spreek je dankbaarheid uit in de avond. Zoek God in alles en vind Zijn leiding voor alles.
5. Geniet bewust van je rustmomenten (schaf een 'momentje rust' dagboekje aan).
De tips klinken simpel (gelukkig wel!) en als je erover nadenkt en ze regelmatig toepast, kun je gaan ervaren dat je energie overhoud en meer kunt genieten.
Nog meer tips!
De start van je dag is essentieel voor de rest van je dag. Begin met uitrekken, gooi je gordijnen open en begroet de dag en groet God. Geef jezelf een glimlach in de spiegel en zeg: Vandaag ís een mooie dag. Niet per se omdat je alleen maar fijne dingen zal doen. Nee. Gewoon, omdat die dag je is gegeven. Omdat je alles uit deze dag mag halen wat er in zit, om Hem, die jouw deze dag heeft toevertrouwd, te eren. Verspil de dag niet door je zorgen te maken over dingen die nog niet aan de orde zijn. Bezorgdheid brengt je nergens dan alleen maar daar waar je niet wilt zijn; een onzekere toekomst dat niet op waarheid is berust. Hoe vaak kom je niet tegen dat de dingen niet zo zijn gegaan zoals je vreesde? Wees daar waar je bent. Wanneer je gehaast en opgejaagd door het leven gaat, zul je de verborgen, maar belangrijke boodschappen mis lopen.
De sluiting van je dag is essentieel voor je nacht (om te voorkomen dat je gaat malen en de films van die dag blijft herhalen), voor je nachtrust, je geest en je lichaam. Slaap je goed, lig je ontspannen en heb je geen malende gedachtestromen, dan sta je de volgende morgen opgewekt op en ervaar je de nieuwe dag als een nieuwe dag. Wanneer je hebt liggen woelen en je neemt je negatieve gedachtegoed mee de nacht in, dan neem je ze ook mee de volgende dag in. Zorg ervoor dat je ruzies hebt opgelost en wanneer jij de aanstichter was, zorg dan dat je sorry hebt gezegd. Want ook schuldgevoel heeft een negatieve invloed op de toekomst. Wanneer je last hebt van gedachten die je niet kwijt raakt, schrijf ze op. Puntsgewijs of in dagboekvorm. Lees positieve stukjes voordat je gaat slapen en spreek je dankbaarheid uit voor datgene wat goed is gegaan.
Het leven is niet een opeenhoping van taken die je móet doen.
Het leven is een geschenk.
Omarm het.

zondag 15 september 2013

Een nieuwe weg, een nieuwe blog






Ik stort bijna in... moet het dus wat rustiger aan gaan doen. Maar niet zonder bloggen. daarom schrijf ik (voorlopig?) niet verder op deze blog. Wel kun je me volgen op mijn andere (nieuwe) blog. Hoe, wat, waar en waarom... Lees snel verder!




Hoop jullie daar snel te mogen ontmoeten. Komen jullie mij volgen!?

maandag 18 juni 2012

Wat zal ons scheiden van ZIJN liefde? (wees nooit terughoudend in het volhouden, maar ga in geloof)




‘Wij zijn meer dan overwinnaars door Hem, die ons heeft liefgehad. ’
~ Romeinen 8:37






Kijk eens naar een kind.
Hoe ze speelt.
Hoe ze zichzelf geeft.
In vertrouwen.
In geloof en overgave voor haar spel.







Is dat niet wat wij, nu wij geen kinderen meer zijn, toch blijven verlangen?
De passie, de dankbaarheid en het vertrouwen?
Het diepe verlangen,
dat in het geheimenis ontstaat
en waar het ergens diep verborgen ligt
daar, waar eens het jonge kinderhart bestond?







Kijk eens naar een kind.
Hoe het tijdens haar strijd omhoog klimt,
naar het punt waar de vader zijn handen heeft uitgestrekt.
Ze denkt niet aan die ene mogelijkheid,
dat ze zou kunnen wankelen of zelfs vallen,
omdat ze haar ogen gericht houd op de vader
en niet naar dat wat moeilijk gaat.










Net als een kind dat vol is van vertrouwen. Zó zou ik willen dat mijn hart is!

Omdat zij gelooft dat er altijd handen zijn, die haar zullen opvangen.

Omdat zij gelooft dat daar armen zijn, die haar zullen troosten wanneer ze - toch - uit balans is geraakt, omdat ze zei: ik wil het zelf doen.

In die eenvoud moeten wij ook staan en handelen. Dat simpele vertrouwen in een machtige God. Wandelen in geloof.

We moeten op Jezus zien:
'Laten wij daarbij de blik gericht houden op Jezus,
de grondlegger en voltooier van ons geloof.'
~ Hebreeen 12:2

Ben jij bereid om steeds weer een onzekere toekomst in te gaan als God je alleen de eerste stappen laat zien die je moet gaan? Als je wandelt in geloof, dan zal je gaan... in de zekerheid dat Hij je ziet, dat Hij je opvangt en dat Hij je troost.
Stel je vertrouwen als een kind op God. Wandel niet in aanschouwen, maar in geloof.


~

donderdag 3 mei 2012

Zoeken naar balans in de realiteit

De realiteit van die dingen waarvan als je ze hebt , je ze soms even wilt loslaten...

Na een lange dag op het werk kwam ik eindelijk weer thuis. Thuis in mijn eigen domein, daar waar niemand mij stoort als ik dat niet wil. Mijn huissloffen staan klaar om in te stappen en de geur van een heerlijke maaltijd doet me beseffen dat ik flinke trek heb. Heerlijk, ik kan zo aanschuiven. Ik geef mijn liefste een dikke kus en krijg als antwoord  een warme omhelzing. Mijn kindertjes zitten lief aan tafel en wachtten geduldig. We kunnen rustig praten en er heerst een fijne sfeer. Op ons gemakje eten we onze bordjes leeg en genieten nog even na. Ja, we genieten van ons welverdiende rust en kalmte…


NOT.

Want als door een diepe kras op een langspeelplaat wordt ik onherroepelijk teruggebracht naar de werkelijkheid.

Het was niet de realiteit. Het is niet mijn realiteit.

Ik kom thuis na een lange drukke dag van mijn werk, waarin ik, ondanks het stellen van prioriteiten, ben gesloopt. Mijn bonkend hoofd smeekt om rust en stilte. Mijn kinderen springen om me heen en willen alles van de dag in een keer vertellen. Mijn lieve echtgenoot is druk in de keuken en we ‘vergeten’ elkaar een kus te geven. De tv staat luidruchtig op de achtergrond te tieren en de hond zeurt voor een uitlaatbeurt, mijn man wil mij dingen zeggen en ik wil mijn verhaal kwijt, alleen komen we niet boven het gegil en geschreeuw van de meiden uit. Het is alles, behalve …

Maar het is mijn realiteit.

De realiteit van die dingen waarvan als je ze hebt , je ze soms even wilt loslaten. En waarvan je de dingen die je niet hebt, graag even zou willen omarmen.

Het is maar een piepklein fragment uit mijn leven als parttime werkende moeder (zoals dat heet). Het steeds opnieuw schakelen tussen verantwoordelijkheden thuis en verantwoordelijkheden op kantoor. Twee werelden in één leven.

Het is een momentopname van thuiskomen uit het werk, een stukje besef in mijn bestaan, een nieuw stukje puzzel in mijn leerproces van aanvaarding en waardering, van diepe dankbaarheid en genade.

-Dat ik mijn realiteit heb en zoekend naar balans niet leef in de realiteit van een werelds gedachtepatroon.
-Dat ik leer en mag erkennen dat ik het niet altijd makkelijk vind, maar dat ik met God hierin mijn weg kan vinden.  
-Een eerlijk antwoordt op mijn vraag of God mijn ogen wil openen voor die realiteit, dat ik het verschil mag leren zien van goed en minder goed en mijn houding daarin.
-Het besef van de grote verantwoordelijk die ik draag.
-Het besef van energieniveaus, waar ik een balans in moet vinden.
-Het besef dat ik het vermogen heb om een keuze te maken, de keuze van beleving van mijn wereld;  de realiteit omhelzend; de drukte, de rommel, het lawaai om me heen en dat ik weet dat het ontsnappen hieraan, om rust te vinden, alleen bij God kan.
-Het besef dat wat je hebt, op eerlijke en realistische waarde weet te schatten.
-Misschien omdat je ten diepste beseft, dat wat je hebt, je pas mist als je het niet meer hebt.
-Dat je ook kunt beseffen wat je hebt als je het nog wel hebt, en daarvan leert genieten; om midden in je realiteit te kunnen leven, nu het nog kan.

Gaat dit blogje over mijn rol als werkende moeder? Nee, in geen geval. Het had ook een andere situatie kunnen zijn. Ik schrijf dit omdat ik mij vanmiddag plots iets besefte, toen ik de deur door liep en in alle drukte en heisa mijn kindertjes mij kwamen omhelzen en mijn man mij lief aan keek. Het nadenken hierover, het analyseren van dit besef, bracht mij ertoe een stukje hierover te schrijven.

Stress is niet zo gezond, dat weten we allemaal. Stress is wat er met je gebeurt als je denkt iets niet of moeilijk aan te kunnen. Richt je dus niet op verandering van het ‘probleem’, maar op verandering van je relatie en je gedachte tot het ‘probleem’.

zaterdag 10 maart 2012

I present you

Een paar dagen geleden schreef ik dat we speciaal voor de meiden hier in huis, met de lente in aantocht, (misschien) een paar konijntjes wilden aanschaffen...;)
Tja, hoe kun je dan zulke mooie, lieve schepseltjes weigeren..?

I present you:


Pepper


Pepper is een grijs dwergvosje (mannetje). Helemaal niet verlegen en hupt al gezellig rond in zijn nieuwe huis.
Heb je zijn leuke hangoortjes al gezien en zijn lieve pluizige koppie?!



I present you:

 Linnet


Linnet is een Black and tan dwergkleur (voedster). Ze kijkt nog een beetje de kat uit de boom, maar zodra het rustig is komt ze te voorschijn en gaat ze heerlijk languit in het stro liggen. Wat is het fijn zo'n klein beschut huisje. Wat heeft ze een mooie kleuren!


Together forever:)


Pepper en Linnet komen uit dezelfde konijnenopvang van een gepassioneerd konijnen- gedragstherapeut die een eigen opvang in beheer heeft. Ze zijn aan elkaar gewend en volgens de verzorger is het een prettig stel en hebben ze elkaar zelf uitgekozen:) Het klikt dus heel goed tussen die twee!


En o, wat ruikt verse stro en hooi toch lekker in de huiskamer!!

De meiden vinden het geweldig! Het is al dagelijkse routine geworden om ze enthousiast eten en liefdevolle aandacht te geven;)  Maar die foto's komen evt. later nog...

Je kunt ook een leuke uitspraak van Eva hierover lezen via deze link. Wellicht komen er nog meer...

donderdag 2 februari 2012

Besef van het leven...

Vandaag besefte ik weer heel goed hoe kwetsbaar het leven kan zijn, of eigenlijk is. Gebeurtenissen waar je geen controle over hebt, die je niet kunt voorkomen en die toch gebeuren, hoe hard je ook wenst ze niet tegen te komen.
Het begon vanmorgen vroeg om half 8. Mijn oudste dochter was nog boven, de jongste in de box en ik stond in de keuken het ontbijt voor te bereiden. Mijn man was de hond gaan uitlaten en het was erg koud buiten. Toen hij weer binnen was gekomen (de achterdeur grenst aan de huiskamer) stelde ik hem een vraag vanuit de keuken waarop hij wat kortaf reageerde:

´Ik wil eerst mijn handen opwarmen hoor…´.

Oke, prima. Dacht ik. Ga jij eerst je handen maar even opwarmen… Ik stond er verder niet bij stil en ging verder waar ik mee bezig was.

Ineens hoorde ik hem geluiden maken dat een aantal schelle alarmbellen in mijn hoofd deden rinkelen. Ik rende naar de huiskamer en zag mijn man achterover in de bank hangen, starend naar het plafond. Ik keek naar hem, onderzocht zijn blik, riep hem, maar geen reactie. Ik riep hem weer, hield zijn gezicht in mijn handen, klapte tegen zijn wang. ´Cees!´ ... ´Hoor je mij?´

Het kan zo ineens gebeuren. Zo maar ineens terwijl je het totaal niet verwacht. Met zoveel paniek ineens in je achterhoofd... Oh nee! Gedachten aan een tijdje geleden dat hij zo ziek was geweest. Beelden van mensen die je kende, die je zomaar ineens was verloren. De angst grijpt je bij de keel. Je reageert, twijfelachtig… Wat moet ik doen? Maar intuitief reageer je adequaat en scherp…

Het is goed afgelopen. Gelukkig. De schrik zit er wel goed in. De rest van de dag ben je compleet van je stuk en loopt alles anders. Maar het loopt nog...

Dan besef je ineens hoe kwetsbaar het leven is. Dan wordt je er weer keihard mee geconfronteerd…

En dan is je conclusie dat je wilt genieten, genieten van de tijd die je nog hebt, omdat je niet weet wanneer de tijd stopt. Ik zou er alles uit willen halen, het leven willen voelen, proeven, zien en horen. Van Gods schepping tot aan alle dingen en geliefden die mij gegeven zijn.



Mijn man en ik

 Maar wat is het moeilijk om je niet te laten leven door de snelle en prestatiegerichte maatschappij. Jij ziet het nut van gas terug willen nemen, maar anderen gaan er niet in mee. Er worden dingen van je verwacht, op het werk, in andere werkzaamheden en verantwoordelijkheden. Het lukt je niet, je wordt weer meegenomen in de grote stroom van doorgaan, doorgaan en maar doorgaan…

Verzamel voor jezelf geen schatten op aarde: mot en roest vreten ze weg en dieven breken in om ze te stelen. Verzamel schatten in de hemel, daar vreten mot noch roest ze weg, daar breken geen dieven in om ze te stelen. Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn.

Matt. 6:19-21
 Zie je wat deze tekst betekend? Wat het je duidelijk wil maken? Ik had het laatst nog gelezen. Voordat het vanmorgen gebeurde. Toen betekende het minder, had het minder waarde. Maar nu begrijp ik de kern en zou ik willen dat ik het waar kon maken. Dat ik echt genieten kan van de tijd die ik heb met mijn gezin, mijn man en kinderen, familie, vrienden, dingen waar ik van geniet, waar anderen van genieten. Ik zou mezelf op de kop geven als ik niet heb genoten wanneer het echt mis gaat. Want dan heb ik tijd verloren en wat heb ik in die verloren tijd eigenlijk gedaan..? ik ben doorgegaan, doorgegaan met wat anderen van mij verwachtten, en veel te weinig met wat ik een andere kan geven, mezelf kan geven, wat ik God kan geven…

Laat ik, om te beginnen mij bewust te maken van het genieten, iets moois te halen uit de dagen, elke dag een uurtje bewust tijd vrij te maken voor mijn gezin, mijn man, mijn meisjes, mezelf, mijn Heer, al de andere waardevolle dingen in mijn leven en in die van de ander. Want in het besef van het leven, groeit het verlangen naar het echte leven.