Aanbevolen boek: Verborgen genade van Jerry Sittser

Een zeer mooi en waardevol boek dat bedoeld is om te laten zien hoe het mogelijk is om te leven met verlies en hoe we er door kunnen groeien, ook als het verlies blijvend is. 

De schrijver van dit boek is een Amerikaans godsdienst docent. Plotseling verandert heel zijn leven. Zijn vrouw, dochtertje en zijn moeder komen om bij een auto-ongeluk. Drie generaties. In één klap weg! Dit werd veroorzaakt door een dronken automobilist. De auteur blijft achter met nog drie jonge kinderen en ouderloos. In het boek beschrijft hij de eerste drie jaren na het ongeluk. Hij doet dat als theoloog en als slachtoffer.

We weten heel vaak geen raad met het lijden, als we lijden om ons heen zien, veraf en dichtbij. Alle antwoorden omtrent het lijden in de wereld zijn niet op een presenteerblaadje aan te bieden. We moeten vaak zoeken en tasten. Dát heeft Sittser gedaan. Hij neemt de lezer mee in het strijdperk van zijn worsteling met grote vragen en met negatieve gevoelens. Gevoelens zoals wraak jegens de veroorzaker van zijn ellende en zelf medelijden. Hij schrijft over het verlies van zijn identiteit en zijn grote moeite om in gezin en werk te blijven functioneren. Hij schrijft ook over zijn God, die hij niet altijd begrijpt, maar niet kan missen. Over Gods genade die onze ziel verruimt en andere mensen van ons maakt. 

Dit is een indrukwekkend boek. Allereerst vanwege hetgeen Sittser en zijn gezin is overkomen. De pijn en vragen die elk lijden oproept. Maar ook vanwege zijn keuze omdat niet de gebeurtenissen bepalen hoe we ons voelen, maar onze opvattingen over die gebeurtenissen. M.a.w. het zijn niet de gebeurtenissen zélf die je een slecht gevoel bezorgen, maar de manier waarop je tegen de gebeurtenissen aankijkt. Onze reactie is bepalend voor de kwaliteit, de richting en betekenis van ons leven. Dit boek is bedoeld te laten zien hoe het mogelijk is om te leven met verlies en hoe we er door kunnen groeien, ook als het verlies blijvend is. 

Ik heb het boek zelf gelezen en bovenstaande kan ik echt onderstrepen!

Bron: boekrecencie van www.vergadering.nu

Mededogen voor het gekwetste kind in jezelf

‘Het is je verleden omarmen, om in het heden te kunnen bestaan.’ - Tineke

Mededogen

Soms kun je een beetje overspoeld raken door medelijden voor je eigen ik. Als je bijvoorbeeld in gedachten terug gaat naar de momenten waarin jou onrecht is aangedaan. En echt, dat is helemaal niet raar, het is juist een sterk verlangen naar herstel voor het verloren kind in jezelf. Maar medelijden klinkt vaak negatief alsof je in een soort van slachtofferrol blijft hangen. Maar noem het dan maar mededogen voor jezelf, want dat is liefdevolle aandacht voor het gekwetste kind in jezelf. Het is je verleden omarmen, om in het heden te kunnen bestaan.

`Maar Jezus zeide: Laat de kinderen geworden en verhindert ze niet tot Mij te komen, want voor zodanigen is het Koninkrijk der hemelen.` ~Matteüs 19:14

Emoties

Wanneer je een nare jeugd hebt gehad, kan het goed zijn dat er veel gebeurtenissen op de achtergrond blijven haperen als je eenmaal volwassen bent geworden. Het kan zijn dat jij als volwassene traumatische gebeurtenissen maar moeilijk kunt loslaten. Je legt jezelf (onbewust) een zware last op en blijft zo hangen in eenzaamheid, gevoelens van onrecht en soms zelfs bitterheid. Vaak omdat je niet weet wat je met die overweldigende emoties aan moet. Als een gekwetst kind leerde je jezelf te beschermen door een muur om je hart heen te bouwen, jezelf af te sluiten van de buitenwereld en te verstoppen in je eigen wereld. Wanneer emoties je in de weg gaan zitten en het heden kruist met het verleden, kan, als reactie op je zelfbeschermingmechanisme, het gedrag zich herhalen in volwassenheid. Je zit dan zeg maar nog in het gekwetste-kindmodus.

Het kind…

… dat eenzaam was terwijl het naar liefde en geborgenheid verlangde.
… dat gebrek aan liefde van de moeder of de vader (of beide!) heeft gehad.
… dat gepest is door leeftijdsgenoten.
… dat is afgewezen door volwassenen.
… dat wenste ergens anders te zijn, droomde te kunnen vliegen omdat het moest vluchten.
… dat is gekwetst, geslagen, geknakt en net-niet-gebroken.

Liefde en geborgenheid zijn (een van) de belangrijkste basisbehoeften voor een kind. Dat besef je maar al te goed wanneer je zelf deze geestelijke voedingsbronnen hebt gemist. Je kunt diep teleurgesteld zijn geraakt om het gemis van deze basisbehoeften omdat je steeds wordt geconfronteerd met de gevolgen in je volwassenheid.

Verleden

Maar je wilt niet dat het verleden je blijft achtervolgen. Die zware rugzak vol nare herinneringen wil je neerzetten om te kunnen leven in het heden. Je wilt de kinderjaren die jouw vastgeketend houden aan je verleden en je belemmeren te zijn wie je eigenlijk zou moeten zijn, loslaten. Je verleden heeft je gemaakt tot wie je nu bent; een mens vol passie en mededogen. Maar de ketenen van vroeger maken je onzeker, hebben een beladen invloed op keuzes die je moet/wil maken en geven een gevoel van afhankelijkheid omdat je worstelt met vergeving.

Het kan een pijnlijke waarheid worden als je gaat begrijpen dat, zolang je blijft vasthouden, je het gekwetste kind blijft en je niet volledig kunt groeien in volwassenheid. Een klein gedicht:

 ~Mededogen voor het gekwetste kind in jezelf

 Lieve kleine ik…

Net zoals een jonge moeder haar pasgeborene tegen zich aandrukt,

zo houd ik jou altijd heel dicht bij me.

Beschermend, verborgen in mijn armen.

Als een lied, stop ik je in mijn hoofd en neem je overal mee,

wiegend op het geluid van de wind.

Dicht bij mijn hart houd ik je vast en kan je niet laten gaan.

Bang als ik ben om je kwijt te raken,

houd ik je stevig vastgeklemd aan mijn gekwetst verleden.

Maar lieve kleine ik, mijn toekomst is niet wat het zou moeten zijn.

Als ik je vast blijf houden, verlies ik het uitzicht over mijn leven.

… lieve kleine ik, neem maar afscheid van de tijd

waar in je niets meer kan geven, dan wat toch al is geweest.

Ga maar terug naar die tijd; het zijn dat voorbij is.

En als je gaat, huil maar niet, wij zullen blijven hetzelfde kind.

Zonder samen te zijn, zijn we nog altijd één.

Mij overgevend aan het heden, kan ik zijn wie ik ben;

een geliefd kind, omarmt door de Schepper van het leven.

Kostbaar en waardevol in mijn eigen tijd.

- Tineke

Geloof

Als je geloofd wat er in de Bijbel staat en je de woorden van de Here Jezus leest waarin Hij de kinderen bij zich roept, kan je over deze woorden best verdrietig worden. Want zo heeft het voor jou misschien helemaal niet gevoeld. Je kunt je afvragen: Waar was God toen ik het als kind zo moeilijk had? Was Hij mijn Helper in mijn onmacht, een troostvol lied in de donkerste nachten? Ik ben zo bang geweest. Maar God? Nee, die heb ik niet ervaren…

Zomaar een paar gedachten die door je heen kunnen gaan als je je richt op je diep gekwetste kinderhart. ‘Heer…’ fluisterde ook ik. ‘Waar was U, toen ik U zo nodig had?’

En het is niet onwaarschijnlijk als er velen met soortgelijke gedachten en gevoelens worstelen…

En ik weet dat God zal antwoorden:

‘Mijn lieve kind. Ik was bij je…’ Niet verontschuldigend, maar troostend en bevestigend. En Hij gaat verder: ‘Ik bén bij je... ’

"...als het geliefde kind, omarmt door de Schepper van het leven."

Maar hoe..?

Een vertroebeld beeld van God de vader

Allereerst is het goed ten diepste te beseffen dat God er altijd is. Hij is de altijd aanwezige. Wat je naam ook is. Hoe oud je ook bent. Wat je als kind ook meegemaakt hebt...

Als kind besef je nog niet alle geheimenissen uit Zijn woord als op de manier wanneer je volwassen bent. Zijn woord kun je als kind niet grondig onderzoeken om antwoorden op bepaalde vragen te krijgen. Wanneer je als kind opgroeit in een Godvrezend gezin, leer je dat je twee vaders hebt die van je houden! Een aardse vader en een hemelse Vader. Tenminste, zo zou het moeten gaan…

Als een kind emotioneel beschadigd raakt door toedoen van een vader kan het beeld van God de Vader enorm ´vertroebeld´ raken. Helaas zul je vaak zien dat het beeld niet alleen in de kinderjaren is verstoord, maar ook in volwassenheid.

Herstel

Kunnen beschadigde emoties in de kinderjaren, inclusief de gevolgen in de volwassenheid, herstellen? De traumatische ervaringen van een kind kunnen op het moment van gebeuren niet met terugwerkende kracht teniet worden gedaan. Ook krijgt een kind niet op het moment van gebeuren een magische ervaring van de aanwezigheid van God. Soms ervaart een kind duidelijk troost en bescherming door God. (zie mijn vorige blog). Maar vaker zal het kind diep gekwetst raken door toedoen van anderen in zijn of haar omgeving en zal het blijvende schade oplopen. Op het moment van gebeuren ziet God het aan en voelt wat het kind voelt. Hij omarmt het kind liefdevol en hunkert ernaar om het kind te troosten. Maar omdat er zonden heerst in deze gebroken wereld is er afstand ontstaan tussen God en mensen. Ik ben er van overtuigt dat God diep verdrietig is om al het leed wat kinderen meemaken. God is almachtig, alleen wanneer Hij consequent zou ingrijpen, zouden wij dan nog leren vertrouwen op Zijn beloften in afhankelijkheid van Hem? Geloven wij dan nog in een toekomst bij en mét Hem?

Het beeld van God de Vader kan helen en beschadigde emoties kunnen herstellen wanneer we er liefdevol en met mededogen aandacht aan geven. We kunnen (opnieuw) leren geloven in een liefdevolle Vader die wel aanwezig was tijdens die moeilijke momenten. We mogen mededogen hebben met ons gekwetst verleden omdat God ons omarmt en wil dat we bij Hem komen zodat Hij de beschadigingen kan herstellen.

Ervaren dat God er is

Er was een vrouw die dit proces heeft doorgemaakt.

Toen ze nog een jong meisje van negen jaar was had ze, voordat ze ging slapen, een klein briefje aan de Here Jezus geschreven. Ze had een korte, maar heel belangrijke vraag bij Hem gelegd. Een vraag om bevestigd te worden in de liefde van haar eigen vader. (Ergens wist het meisje, hoe jong ze ook was, dat er iets niet klopte aan de liefde van haar vader voor haar. Dat merkte ze wanneer ze bijvoorbeeld bij een vriendinnetje op bezoek was. Dan voelde ze steken in haar hart en ze kon ineens veel minder goed ademhalen.). Op die bewuste avond had ze stilletjes het briefje op het tafeltje naast haar bed gelegd en de Here zachtjes gefluisterd: “U kunt mij een antwoordt geven als ik slaap, de pen leg ik hier neer …“ De volgende ochtend sprong ze nieuwsgierig en hoopvol uit haar bed! Maar de pen was onaangeraakt en het papiertje - met uitzondering van haar vraag – was wit gebleven.

Er staat niks! Hij heeft niets terug geschreven... “Waarom heeft U niet geantwoord?!”
Een diepe, pijnlijke teleurstelling welde in haar kinderhartje op.
“De pen had ik alvast voor U klaar gelegd! Ik heb het U zo makkelijk gemaakt!”
Ze huilde omdat haar hartje zo leeg was gebleven.

En o, wat was het jonge meisje gekwetst. Diep gekwetst. En toen had ze haar hoop opgegeven omdat, voor haar gevoel, zelfs de Here Jezus niet van haar hield...

Stil verliep de dag… en de dag erna. En de volgende dagen ook. Totdat de pijn beetje bij beetje was versleten en het muurtje was opgebouwd. Ze raakte gewend aan de gedachte en het gevoel dat haar vader niet van haar hield. Ook haar Hemelse Vader had ze ver buiten het muurtje van haar hart gesloten.

Eenzaamheid

In plaats van liefde en geborgenheid ervoer het kind eenzaamheid en wantrouwen waardoor ze een enorme weerstand opbouwde voor de wereld om haar heen. Zo ook tegenover God de Vader.

God laat het er niet bij dat een kind eenzaam achterblijft en zal zijn vaderlijke liefde tonen en bevestigen door en via anderen. God werkt door mensen heen. Om elkaar aan te sporen, te inspireren en motiveren elkaar lief te hebben zoals Hij ons lief heeft. Om de behoeftige en de gebrokenen onder ons bij Hem te brengen om te kunnen herstellen van de pijn die hen is aangedaan.

Als volwassen vrouw heeft ze mededogen leren hebben voor het eenzame en wantrouwende kind in haar via anderen. Ze heeft opnieuw mogen ervaren dat God wel bij haar was toen ze het moeilijk had. Hij zat niet fysiek naast haar op de bank, maar Hij hield haar geestelijk in Zijn Vaderlijke armen geborgen. Ze had namelijk nooit zover kunnen komen met zoveel kracht als Hij haar niet had vastgehouden. In dat besef kon ze opnieuw leren vertrouwen dat Hij altijd aanwezig is, zonder Hem echt direct te ervaren. Net als wanneer een mens bij je is, kun je het lichaam zien, maar de geest niet. Maar omdat je het niet ziet wil niet zeggen dat het er niet is. God is Geest. Zo is Hij er altijd, alleen niet zichtbaar voor onze ogen. Maar wel voelbaar in ons hart.

"De bevestiging dat God er altijd is en je vasthoud door alle ellende heen wordt werkelijkheid, wanneer je op een dag terug kijkt en beseft dat je nooit zover had kunnen komen als Hij je niet had vastgehouden!" - Tineke

Nu als volwassene verteld ze haar eigen kinderen elke dag over Zijn eeuwigdurende aanwezigheid en Vaderlijke liefde. Ze leert ze het verschil van de aardse vader papa en de Hemelse Vader God. Kinderen begrijpen en voelen dat in hun hart. Daarom is het zo belangrijk dat ze elke dag weer horen over Jezus. Zodat het kennen van Hem diep geworteld mag raken in het kinderhart. Dat ze diep van binnen weten dat ze bij Hem kunnen komen om uit te huilen. Leer ze het liedje van de Goede Herder. Lees ze voor uit de Kinderbijbel. Ze vinden het geweldig om over Hem te horen!

Proces

Nog even kort over het proces: In dit proces zul je eerst moeten leren vergeven om je los te kunnen maken van je afhankelijkheid van degene die je pijn heeft gedaan. Het beeld over de mensen die je pijn gedaan hebben zal geleidelijk aan herstellen tijdens het vergevingsproces. Het beeld van God als Vader en het beeld over zijn afwezigheid kunnen dan ook herstellen. Het hele proces van mededogen voor mijn kind-zijn, het vergeven van mijn vader en het herstellen van het beeld van God als Vader waren voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zolang mijn vader nog een dominante rol in mijn gedachten speelde, kon ik God niet als een liefdevolle Vader zien. Steeds wanneer ik aan God dacht, zag ik het spottende gezicht van mijn vader. Dat klopte niet. Het beeld was compleet vertekend. Voordat dit proces begint, moet er eerst mededogen zijn (mededogen = erkenning en aanvaarding) voor je eigen ik.

Bijpassende artikelen om ook te lezen:

Verbaas je over Gods liefde zijn Vaderhart
Het geloofsdeurtje van een kinderhart

Sitting silently beside my friend - tussen hoop en wanhoop (3)

We hadden het over hoop. En moed. Maar het was alweer een tijdje stil.
Ik hield haar huilende gezicht in mijn handen.

"Geef de moed niet op. Houd alsjeblieft hoop!"

Ik had het nog nooit zo krachtig gevoeld toen ik het wilde zeggen, maar toch niet zei.
Ik meen het. Ik wil dat ze hoop houd. Dat ze volgeladen met moed door gaat! Elk dag weer een stapje verder. Het maakt niet uit hoe klein de stapjes zijn...

Maar tuimel alsjeblieft niet nog dieper naar beneden... Dacht ik. Hoopte ik en bad ik met vuur in mijn hart.

Ik wilde haar zeggen: stop nooit met lopen zolang je door kunt gaan! Maar de woorden kwamen niet. Het bleef stil in haar kamer. Zelfs haar snikken verstomde. Het was zo stil dat je haar tranen kon horen vallen op de stenen vloer.
Het is leeg in de kamer. En kil. Het is niet haar kamer. Het is een witte kamer. Met niets van haar. Alleen wat spullen van haar die half in- en uitgepakt in een koffer onder de tafel waren geschoven.

En in de stilte riep ik het uit naar God. De woorden die ik eigenlijk tegen haar wilde zeggen, maar niet wist hoe ik het moest noemen. Ik voelde ze alleen.
Alleen de woorden voelen, maar geen woorden kunnen geven... en je staat er zo machteloos mee te vechten.

"Zegen haar, Heer! Geef haar de zegeningen waar ze zo naar verlangd zodat ze weer kan hopen. Geef dat ze uw zegen mag ervaren. wacht niet langer, Heer!"

Wat kun je op een moment zeggen of doen als wanhoop overheerst? Grote onrust dat alle hoop en vertrouwen wegveegt alsof het nooit had bestaan. En zelfs nooit meer kán bestaan.

Waarom, Heer van het leven, kan een mens zich zo wanhopig voelen dat ze niet meer wil leven? Hoezo, een mens krijgt niet zoveel te verdragen als dat het niet aan kan? Ik heb moeite om te geloven in hoop en moed als ik mij laat leiden door deze leugens die zich als sluipwespen ook in mijn gedachten willen nestelen.

"We moeten blijven bidden. Blijven hopen." Fluisterde ik haar toe in die immense stilte.

De leugens van de boze sluipen om haar heen en het lijkt dichter bij te kunnen komen als ooit tevoren. Ik ben bang. Ze kijkt me aan en knikt. Maar ogen zijn de poorten naar de ziel. Haar ziel lijkt zo leeg. Een leeg vat dat spoedig gevuld moest worden, nog voor dat de tijd haar zou laten geloven in die leugens waardoor ze haar leven zou willen achterlaten...

Het doet pijn om zo machteloos te staan tegenover datgene wat je zo stevig probeert vast te houden.

Je zou willen duwen en trekken. Redden en helpen. Maar de intense echtheid van dit alles doet je beseffen dat het niet kan. Je kunt er alleen maar zijn. En zwijgend naast haar zitten.

Moet ik loslaten Heer? Hoe kan ik loslaten? Wat gebeurt er als ik loslaat waar zij zich zo stevig aan vast houd?

...

Blijven vertrouwen. Moed houden. Hoop niet verloren laten gaan. Vasthouden aan de dingen die er werkelijk toe doen. En ondertussen wankelend doorstappen op de randjes van het leven.

Hoe houden we vol Here...?

(wordt vervolgd)

Wanneer ik haast heb en God niet - tussen hoop en wanhoop (1)

"Heer, wilt U álstublieft haast maken...?"

Pfff! Kan het nog heftiger? Ik kan het me niet voorstellen eigenlijk, of misschien durf ik het niet... En toch, er heerst een angst dat het komen gaat...

Het is wanhoop dat geschreven staat. Misschien omdat ik het nu zo ervaar... ik kan er niet helemaal bij. Maar ook omdat ik weet hoe het je kan raken en wat het met je kan doen... Wanneer ik in haar ogen kijk zie ik de angstige schittering van wanhoop en het verlangen te willen vluchten naar een wereld waar het beter lijkt en angst haar niet meer kan kwellen. In haar zie ik wat ik heb gevoeld...

In deze blog gaat het niet om mij. Het gaat om mededogen. Het zien en horen van de eenzaamheid door onmacht en verdriet. Voor die andere kant van het leven, waar je liever niet over praat -maar dat wel aanwezig is... 

Het gaat over wat 'zij' nu moet doormaken. En het wanhoopsgevoel dat dit opwekt bij mij, omdat ik niets kan doen, maar toch zo goed voel wat zij nu voelt. Omdat ik daar ook ben geweest...

Ik heb de behoefte te schrijven over hoop dat onmogelijk lijkt en over liefde die verloren hoop weer mogelijk kan maken. En niet alleen in deze blog, maar ook in komende delen.

Je kunt je zo enorm wanhopig voelen - echt wanhopig - dat je droomt op een hoge berg te staan en al je frustratie, angst, onzekerheid en onmacht als een brullende leeuw er uit gooit. Zo voelt dat voor mij soms. Het kan voelen alsof je volledig geketend bent terwijl je machteloos moet toekijken hoe dát wat je lief is je op een genadeloze manier wordt afgepakt.

Het is die wanhoop van beelden op tv van de moeder die haar kind móet loslaten omdat het ruw uit haar armen is gerukt. Het is het alleen achterblijven in de allesoverheersende angst dat ze haar kind niet meer kan troosten en beschermen terwijl het hulpeloos en uit alle macht om haar schreeuwt.
Het is een moment opname die ons raakt op tv... en dat weer vervaagd zodra de beelden zijn verdwenen... Het is ver weg van je eigen gevoel en ervaringen, maar het is het ultieme voorbeeld van wanhoop en machteloosheid.

Op een dag kan het je overkomen dat je zelf in een wanhopige en machteloze strijd verwikkeld raakt. En plotseling heeft het vreselijke moment het heden gepasseerd en dat wat je had, neergehaald, verslagen en vernietigd. Je bent moe gestreden en je kunt niet langer geven. Emoties overweldigen en overspoelen je. En op een kwade dag keert het tij zich tegen je kwetsbaarheid en onmacht en wordt je tegen jezelf beschermd en opgesloten...

Wat wanhoop met je doet is niet te omschrijven. Je moet het voelen om te kunnen begrijpen.

Het kan je overvallen omdat iemand die je lief is niet meer wil leven door de angstige ervaringen dat wanhoop met zich mee brengt. En aan diegene wil je hoop, vertrouwen en toekomst geven. Maar je hoop komt niet aan en je vertrouwen in de toekomst wordt doodgezwegen...

En zonder zelf in te storten, besef ik dat de tijd van mijn geduld dringt en wordt ik dan echt zelf geconfronteerd met de scherpe kanten van wanhoop en machteloosheid. Ik zak diep weg door de bodem van mijn opgebouwde fundament en mijn draagkracht. Ik merkt dat mijn hele wereld schudt omdat ik niet meer met beide benen op mijn eerst zo stevige ondergrond sta. Het is er niet meer... het is weg. Foetsie.
Het feit dat het niet gemakkelijk is wanneer iemand uit je dagelijks leven wordt weggerukt - om wat voor reden dan ook - die je zo naar het leven staat, kan je enorm doen wankelen en struikelen.

Plotseling weggevallen en opgesloten achter tralies van haar eigen onmacht en surrealistische gedachten is ze onbereikbaar geworden en staart ze maar in het niets - voortdurend schommelend tussen droom en werkelijkheid. Wanneer ik haar bezoek en naast haar ga zitten en haar handen in de mijne houd, ben ik er voor haar. Helemaal. Maar voor mij is zij er niet...

Waarom stelt God draagkracht dubbel op de proef? Machteloosheid, frustratie, angst, ongeduld, opstandigheid, (te) grote verantwoordelijkheid... Sterke gevoelens die je deelgenoot worden wanneer je op iets wacht zonder dat het komt: Uitkomst.

"Heer, waarom schiet U niet op? Geef toch uitkomst!"

...met het herstellen van een zwakte, een onmacht of frustratie - bij jezelf of een ander. ...met het geven van kracht en ruggensteun om overweldigende emoties te kunnen overleven zonder onomkeerbare fouten te maken... Heer, ik roep en ik brul op de top van die hoge berg van emoties, maar ik hoor en zie niets, hoe hard ik de hemel ook probeer te raken. Het lijkt zo gesloten te blijven...

Laat het maar los - anders kan God het niet voor je maken. Heb vertrouwen - het komt (vast) goed. kijk naar wat je wel hebt, je hebt zoveel zegeningen... Goedbedoelde woorden, maar het kan je allemaal gestolen worden. Je kan er namelijk helemaal niets mee. En of je je over maanden of jaren beter zal voelen, omdat je nú je stinkende best doet om los te laten en vertrouwen te hebben, gaat echt niet op. Je kan het niet. Je hebt de energie er niet voor.

Soms kun je je afvragen of je God niet bedroeft hebt en of Hij - omdat je maar blijft verdrinken - Zijn blik niet van je heeft afgekeerd. En over dat wat anderen zeggen; dat je toch wordt vergeven wat je niet goed heb gedaan en dat God - ondanks je opstandigheid - toch van je houd, kun je (bijna) niet geloven.
Je bent bang dat je verloren hebt wat je zo sterk had; geloof en hoop dat het goed komt, vertrouwen in de toekomst en loslaten op je knieën tijdens gebed. De radeloosheid heeft een web van gedachten en gevoelens gespind die je laat afglijden in een diepe depressie waar je amper uit lijkt te kunnen komen...

"Heer, als het dan toch nog goed komt, wilt U dan haast maken? Zoveel tegenslagen kan ik niet aan, de proef is te zwaar... Geef mij ergens een puntje van licht om het enige sprankeltje hoop dat nog rest niet op te geven..."

Ik heb geen antwoordt op vragen en het gevoel te moeten (over)leven van dag tot dag. Om in elk moment de hoop te moeten zoeken waar je je nog aan vast kunt klampen -dat het goed komt. Ik weet alleen dat dit akelige moment niet eeuwig zal blijven bestaan... Ja, ook dit gaat weer voorbij.

~ ~ ~

Het kan maar zo zijn dat je je afvraagt wat ik bedoel in mijn verhaal. Het is net als wanneer iemand zijn verhaal deelt en niet goed weet hoe gevoelens te moeten omschrijven. Het kan heel cryptisch en verwarrend zijn. Zo af en toe moet je even je ei kwijt en soms is dat schrijven in raadselen. Voor de één een cryptisch verhaal, voor de ander een herkenbaar moment...

~ ~ ~

Volgende keer: decembergeschenk; het geschenk van liefdevolle daden - potje positief (2)


Lees via deze link de blog over de vraag : "Hoe lang nog, Heer!" Wat als een mooi antwoordt aansluit bij dit blogbericht!

Blijf altijd zingen! (Hoe lang nog, Heer?)

... Totdat ze weer ging zingen...

...Zingen van diezelfde God! Die eeuwige God! Ze bleef hopen op Gods goedheid en trouw. En langzaam groeide er weer zelfvertrouwen in haar hart en kon ze haar leven weer vorm geven... Zingen is een krachtig wapen tegen ontmoediging, net zo als danken. BLIJF ALTIJD ZINGEN! 

Vorige week zondag luisterde ik naar een prachtige preek van Paul van Norden. Een heldere uitleg waarom God lijden toestaat in deze gebroken wereld en in zoveel persoonlijke levens. Lees maar en laat je inspireren en bemoedigen door deze rijke boodschap:

Hoelang nog? Wie heeft die vraag nog nooit gesteld? Een vraag die in je opkomt in tijden van vreugde, maar vooral in verdriet en lijden! 

Hoelang nog Here? Hoe houd ik dit vol, waarom houdt het niet op? Here, hoelang nog?

God kent deze vragen! De Bijbel staat vol met de vraag: “Hoelang nog?” Meestal wordt deze vraag aan God gesteld. De Bijbel is daar heel eerlijk in. Want de mensen die deze vraag aan God stellen, zijn meestal niet zo gelukkig met hun situatie. Waarom wacht God terwijl we zo graag willen dat de ellende ophoudt?

'Hoe lang, HEER, moet ik nog wachten?'

David, de Psalmist, riep het uit naar God. Hij kwijnde weg, voelde zich beroerd, ziek, hij was doodsbang. De nachten waren vreselijk. Hij huilde veel, zuchtte en kreunde. Hij had verdriet, voelde zich dof en ellendig. 

Misschien kennen we dit wel: Een dof makend gevoel van verdriet, pijn, ellende. Het leven heeft alle glans verloren. En je denkt bij jezelf: Hoelang nog?

Voor de Psalmist voelde het als een straf van God...

En bij jou..? 
Zo kunnen wij ook denken als ons iets overkomt: Waaraan heb ik dit verdient? Heb ik iets fout gedaan? Is dit een straf van God? Je denkt misschien dat het jouw fout is dat het je is overkomen... Maar misschien is dat helemaal niet zo!

Daarom roept David het uit tot God: En Gij, Here, hoelang nog? Alsof hij tegen God zegt: Hoelang wacht u nog met mij te helpen? Is het een aanklacht? Of gewoon een vraag om hulp? 

Hoe gaat deze man hier mee om? Naar God toe? 

Er komt geen antwoord van God. Althans niet in deze psalm. Bij David is er geen frustratie, geen ongeloof en afkeren van God. Nee, hij ging door met God. En dat blijkt uit twee dingen:

1. Hij blijft geloven dat God hem hoort, een vast geloof!

'De HEER hoort hoe luid ik ween, de HEER hoort mijn roep om erbarmen, de HEER neemt mijn smeekbede aan.'

Hij houdt een rotsvast geloof en laat zich niet leiden door twijfel. Hij blijft geloven in Gods goedheid, Gods karakter.

2. Er zal verandering in zijn situatie komen

'Beschaamd en doodsbang keren mijn vijanden om...'

Degenen die hem zo graag zagen wegkwijnen, die zullen het mis hebben. Hij zal overwinnen! Hoop op Gods handelen! Hoop die voor hem al zekerheid is, terwijl hij nog niets ziet! Dat is geloof, dat is hoop!

Ja, maar als je dan tóch vermoord wordt? Als je dan tóch dood gaat aan de kanker, of er niet bovenop komt?

Terecht, de uitkomst is niet altijd zoals je hoopt! Maar Gods handelen is er altijd! God zal jou vasthouden, tot je laatste snik! En je daarna in heerlijkheid opnemen! Dat is Gods handelen!

We zijn meer dan overwinnaars, omdat niets ons kan scheiden van de liefde van Christus! Ook als alles ons tegen zit, ook als mensen het ons lastig maken, ook als pech, rampspoed, ziektes, werkeloosheid, armoede en oorlog ons leven ruïneert! De laatste vijand, de dood, heeft niet het laatste woord! Het kwaad heeft niet het laatste woord! 

Juichen en zingen 

Ook in Psalm 13 gaat het over zorgen en verdriet, teleurstelling, plannen die niet door gaan, vervlogen wensen en verlangens, … Ook hier is iemand die bang is dat hij sterven zal en zijn er mensen die hem liever dood zien dan levend! 

Zoals zo vaak in de Psalmen, zie je dat hij in het begin van de psalm heel anders praat dan aan het einde.

In het begin: 

God heeft hem vergeten, schenkt geen aandacht aan hem (Dat is wat! Zelf weleens zo gedacht?) Hoe lang nog, Heer, zult u mij vergeten, hoe lang nog verbergt u voor mij uw gelaat? Weer die HOE LANG vraag!!!

Aan het einde zien we drie houdingen die hem vooruit helpen:

1. Vertrouwen op Gods Karakter, net zoals in de vorige psalm: 

'Ik vertrouw op uw liefde'

2. Hopen op Gods hulp, handelen, net als in de vorige psalm

'...mijn hart zal juichen omdat u redding brengt,'

3. Maar nu komt er iets nieuws: juichen en zingen:

'...ik zal zingen voor de HEER, hij heeft mij geholpen.'

Blijf altijd zingen!

Zingen is een krachtig wapen tegen ontmoediging, net zo als danken. “Blijf altijd zingen” las ik laatst in het boek Vleugelslag van Marieke Luiten. Het was een vader die dit tegen zijn dochter zei, want ze kon erg mooi zingen. Maar toen ze op haar zeventiende een traumatische ervaring doormaakte, hield het zingen op. Ze kon niet meer tot God zingen, die niet had ingegrepen op dat vreselijke moment. Ze had last van vreselijke herinneringen. Ze droomde er van, zelfs overdag overviel het haar dat het zwart voor haar ogen werd….

Totdat ze weer ging zingen. Van dezelfde God! Die eeuwige God. Ze bleef hopen op Gods goedheid en trouw. En langzaam kwam er zelfvertrouwen en kon ze haar leven weer vorm geven…. BLIJF ALTIJD ZINGEN! 

Waarom grijpt God niet in? Waarom maakt Hij geen einde aan alle ellende?                                                                                  

Paul wil proberen hier een antwoord op te geven. 'De antwoorden hangen met elkaar samen, dus luister goed ook als u het vreemd vindt wat ik zeg. Ik wil u vier aspecten geven, maar die zijn met elkaar verweven. Los van elkaar kunnen we ze niet begrijpen.' Zegt hij.

De vier aspecten zijn:

1. God laat het kwade toe, maar altijd tot een bepaalde maat vol is. De maat van Zijn gramschap.

2. Zolang God het kwade toelaat, is er ook nog tijd van genade, tijd van bekering.

3. Zodra de maat vol is, en God in grijpt, is de tijd van genade voorbij.

4. Zolang er nog tijd van bekering is – en dus ook nog kwaad – lijden de ‘goeden’ als het ware omwille van de ‘kwaden’ – zodat zij ook nog tot bekering kunnen komen.

God laat het kwade toe, maar altijd tot een bepaalde maat vol is.

In Daniël 11:36 is er sprake van een koning, die denkt dat hij als God is. Die hoogmoedig is, voorspoedig, en denkt dat hij alles kan zeggen. Hij denkt dat er geen God boven hem is. Wat zien we dan: God staat de zonde tot een bepaalde maat toe, en dan gaat Hij handelen. Dan is de maat van Gods gramschap, boosheid, vol. Dan gaat God ingrijpen!

Kijk maar naar Sodom. Groot was haar onrecht en groot was het geroep over haar zonden voor de Here. (Gen.18:20; 19:13). Die zonde had al een hele poos bestaan, maar dan besluit God er een einde aan te maken. Zonde heeft altijd een grens!

Kijk maar naar de Farao, die het volk Israël niet wilde laten gaan. Negen keer gaf God de Farao een kans, maar de tiende keer sloeg God zo hard terug.

Kijk maar naar het volk Israël in het OT. God liet hun in hun zonde begaan, talloze keren waarschuwde Hij door zijn profeten, totdat Hij ze in ballingschap stuurde.

Kijk maar naar Jezus. Talloze keren was Hij in de tempel geweest, had Hij gezien hoe daar handel werd gedreven in plaats dat het een gebedshuis was voor iedere gelovige. Maar op een gegeven moment is zijn verontwaardiging zo groot, dat Hij moet handelen en er een einde aan maakt!

Een opmerkelijk vers:

Hier krijgen we een kijkje in de hemel...

'En toen Hij het vijfde zegel opende, zag ik onder het altaar de zielen van hen, die geslacht waren om het woord van God en om het getuigenis, dat zij hadden.

En zij riepen met luider stem en zeiden: Tot hoelang, o heilige en waarachtige Heerser, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet aan hen, die op de aarde wonen?

En aan elk hunner werd een wit gewaad gegeven, en hun werd gezegd, dat zij nog een korte tijd moesten rusten, totdat ook het getal vol zou zijn van hun mededienstknechten en hun broeders, die gedood zouden worden evenals zij.'

~ Opb. 6:9-11 (NBG) 

We zien martelaren bij de troon van God. Mensen die gedood zijn voor Jezus. Maar op aarde gaat de ellende door: er komen nog steeds martelaren bij, nog steeds worden mensen gedood om hun geloof in Jezus. Kijk maar wat ISIS in irak momenteel aan het doen is, en Boko Haram in Nigeria, en de Taliban in Afghanistan, en noem maar op.

En dan roepen die martelaren onder de troon van God het uit: Hoelang nog?

En dan is het antwoord: er moeten er nog meer bij komen! Totdat het getal vol is!

Er is een bepaalde maat, en dan is Gods verontwaardiging zo groot, dan grijpt Hij in.

Maar waarom niet gelijk dan? Waarom staat HIJ het nog toe?

Dat heeft met het tweede en derde aspect te maken: Zolang God het kwade toelaat, is er ook nog tijd van genade, tijd van bekering. Deze hangt heel nauw samen met het volgende aspect: Zodra de maat vol is, en God in grijpt, is de tijd van genade voorbij.

De Bijbel zegt dat het nu de tijd van genade is (2.Cor.6:2). God geeft nog tijd dat mensen tot bekering komen. Want Hij wil dat alle mensen tot bekering komen! Nu is er nog tijd om zich te bekeren. Dat is één ding dat hoog op Gods agenda staat. Omdat God zo graag wil dat mensen tot bekering komen, geeft Hij hen nog tijd daarvoor. Maar dat betekent ook dat het kwaad in die tijd door kan gaan!

Evangelie

Er is nog een ander belang waar God tijd voor neemt: namelijk dat alle volken het evangelie zullen horen: 

'En dit evangelie van het Koninkrijk zal in de gehele wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken, en dan zal het einde gekomen zijn...'  ~ Mt 24:14 

Ook dit heeft weer met Gods genade te maken. God wil alle volken een kans geven om zich te bekeren. Maar als het einde is gekomen, als de maat van Gods genade vol is, dan komt het oordeel.

Het is nu dus de tijd van genade. God geeft nu nog tijd dat mensen zich bekeren. Maar als we morgen dood gaan, of morgen komt Jezus terug, dan is het te laat. Dan staan we morgen voor Gods troon, en moeten we verantwoording afleggen. Dan vallen we door de mand. Hoe goed we ook denken geleefd hebben. Gods standaard is veel hoger dan onze standaard. Dan blijkt dat we allemaal te kort hebben geschoten.

Maar gelukkig is Jezus voor onze zonden gestorven. En daarom hoeven wij niet veroordeeld te worden, omdat Hij in onze plaats is veroordeeld. Maar dan moeten we ons wel nu bekeren. Want morgen kan het te laat zijn!

Zolang er genadetijd is, is er ook onrecht en lijden

Zolang er nog tijd van bekering is – en dus ook nog kwaad – lijden de ‘goeden’ als het ware omwille van de ‘kwaden’ – zodat zij ook nog tot bekering kunnen komen.

In die zin dragen wij bij aan het lijden van Christus. Zoals Christus heeft geleden voor het behoud van mensen, zo gaat ook het lijden in de wereld door, opdat nog meer mensen behouden worden.

JA MAAR….er zijn heel wat ‘ja maars’ hier tegen te zeggen. Want dit blijft een heel moeilijk onderwerp. 

OPWEKKING 745: “HOE LANG” 

Leestips:

Psalm 6

Psalm 13 

Openbaring 6:10,11

* Preek van Paul van Norden, met toestemming overgenomen 

Wanneer je levenspad overstroomt - directe bemoediging

Ik kom er graag. De vredige rivier... 

Terwijl ik in deze wonderschone droom op de veilige, stevige waterkant zit, staar ik ontspannen voor me uit. Rust en kalmte geeft het mij en maakt dat ik mij verbonden voel met wat er staat geschreven in Psalm 23...

Maar vannacht heeft het gestormd als nooit tevoren. De schade lijkt onherstelbaar. Ik kijk om me heen en zie overal gebroken takken, geknakte bloemen en puin. De vredige rivier is veranderd in een onrustige stroom dat bedekt is met bladeren en stukken hout. Het veilige wandelpad naast de rivier waar ik mijn leven op had gebouwd, is onbetrouwbaar geworden. Het eens zo zachte zand onder mijn voeten is in een modderstroom veranderd en de zijkant brokkelt af en glijdt weg in de rivier... 

Beangstigd schrik ik op uit deze nachtmerrie en doet me beseffen dat een mooi en stevig fundament in één klap vernietigd kan worden.

Wanneer je op een veilig pad langs vredig water loopt, is er niet zo veel waar je je zorgen om maakt. Maar wanneer je buiten bezig bent en er onverwachts een wolkbreuk op je neerkomt en de veilige weg in een modderstroom veranderd, kan onzekerheid over een behouden thuiskomst je overrompelen.

Ik las in een boekje van Max Lucado waarin hij schrijft:

Bezorgdheid maakt dat je je energie moet verdelen tussen je bezigheden van vandaag en je problemen van morgen. Het resultaat is verdeeldheid van je geest.

" God leidt je. Laat de problemen van morgen wachten tot morgen. "

Helaas is je zorgen maken iets wat niemand van je over kan nemen, maar je kunt er wel zelf wat aan doen. Lees eens de 'herderspsalm' 23 aandachtig. 'Hij voert mij naar vredig water,' vertelt David. Hij voegt eraan toe; 'Hij leidt mij langs veilige paden.' 

Hij leidt me! Hij leidt ons! God loopt niet achter ons te schreeuwen: 'doorlopen!' Hij loopt voor ons uit en nodigt: 'Kom!' Hij loopt voorop, maakt het pad vrij, snijdt takken af, wijst de weg. We zullen barmhartig en genadig behandeld worden en op de juiste tijd hulp ontvangen!

"Ook morgen zal God u weer geven wat u nodig hebt. Leef dus gewoon bij de dag." (Matt 6: 34)

 "Je krijgt kracht voor elke dag, vandaag voor de problemen van vandaag, morgen voor de problemen van morgen. De kracht om de problemen van morgen op te lossen, heb je vandaag nog niet."

 "We hoeven echt niet te weten wat er morgen gaat gebeuren. We hoeven alleen maar te weten dat Hij ons leidt, en 'we zullen barmhartig en genadig behandeld worden en op de juiste tijd hulp ontvangen. ' " (Hebr. 4:16b)

Dat is prachtig om te lezen! En de waarheid die God ons beloofd in de Bijbel maakt het nog mooier!! Leef bij de dag, maak je om niets zorgen. God voorziet elke dag en je zal niets tekort komen…

Wat nou, wat nou?

Alleen, Wat als jij ervaart dat die veilige paden helemaal niet onder jouw voeten bestaan? Wat als jij ervaart dat de weg naar huis veranderd in een modderstroom omdat het alleen maar stormt?

Wat nou als zorgen en problemen in je leven veranderen in een draaikolk vol narigheid en je dreigen te verdrinken?

En lastiger; je gevoel en gedachten dwalen af naar de kolkende diepten en laten je twijfelen aan de beloften van de Vader.

Wat nou als je er van overtuigd bent dat er zó veel leed in deze wereld is, dat voor je gevoel bevestigd wordt dat God niet naar ons omkijkt? De wolkbreuken van deze gebroken wereld stortten op onze aarde neer, maar heeft God het wel in de gaten?

Hoe moet je die mooie beloften interpreteren wanneer de modderstromen op je levenspad je wereld onherstelbaar overstroomt?

Wat nou als je de veilige overkant niet haalt?

Directe bemoediging:

Het enige wat je eigenlijk aan directe bemoediging kan ervaren als het niet gaat, is dat er iemand fysiek bij je is waarbij jij je op je gemak voelt. De fysieke aanwezigheid van een geliefd en vertrouwd persoon. Ik weet nog goed dat ik enorm angstig was toen mijn dochtertje van elf maand op een avond in april in aller ijl naar de spoedpost moest en we niet wisten wat haar en ons te wachten stond. Ze vertoonde afschuwelijke uiterlijke kenmerken van pijn en iets dat haar lichaam veranderde. Ze gilde en haar benen zwollen helemaal op en haar voetjes werden donker paars, bijna zwart. Ik raakte in paniek en belde mijn zus. Ze kwam direct en dat vond ik fijn. Ik kon haar hand pakken toen de artsen met haar bezig waren en zij kon even bij mijn kind blijven wanneer het mij te veel werd. Ze bemoedigde me met opbouwende woorden en sterkte me met een hand op mijn schouder.

Een andere manier van directe bemoediging is gebed. Intens en diep geconcentreerd gebed. Dat geeft je de ervaring van geestelijke aanwezigheid en troost van de Vader, de Trooster. God beloofd ons immers de Trooster wanneer wij verdriet hebben. En die Trooster ervaar je, sterkt je en bemoedigd je wanneer je in gebed bent en je hart opent naar God. 

Een geliefd persoon is er niet zomaar. Daar zul je eerst ‘contact’ mee moeten maken en een afstand voor moeten overbruggen. Datzelfde geldt voor zowel fysiek als geestelijk contact.

Hoe kun je zeggen: ik ervaar de Trooster niet en voel me niet omringd door de liefde van Gods nabijheid, als je Hem niet zoekt en Hem niet vraagt?

Biddend loslaten:

Wanneer het niet gaat en wanhoop en onmacht overweldigen je, ga dan bidden. Kijk omhoog en praat, zonder blokkades (houd je verdriet niet in), zonder moeilijke woorden, met de Heer. Je weet dat Hij luistert. 

‘En al ga ik door het dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij.’

Ik vrees geen kwaad betekent niet dat het je niet overkomt, het gebeurt namelijk wél. Maar het betekent dat de duisternis niet zal (over)winnen in je leven. Het betekent dat God je nooit zal verlaten en je - bovennatuurlijke - kracht zal geven om de overstroming te doorstaan. Hij zal je wijsheid geven en het vermogen door de stroom heen te kunnen zwemmen. Wanneer je dreigt te verdrinken zal Hij je eruit trekken en je kalmeren op de veilige waterkant.

En vergeet nooit dat alles gebeurt op Zijn tijd en naar Zijn wil. Daar hebben wij mensen geen controle over en we kunnen het op geen enkele manier beïnvloeden. 
Wel mogen we op Hem vertrouwen dat Hij ons altijd ziet en absoluut met ons bewogen is. Hij ziet ons leed, Hij houd ons vast en laat ons niet verdrinken in onze noden.

En onthoud altijd dat jij de keuze maakt je door Hem te laten sterken en troosten. Roep Hem aan! Geloof; we zullen barmhartig en genadig behandeld worden en op de juiste tijd hulp ontvangen!

Hij heeft je geen kalme vaart beloofd, maar wel een behouden thuiskomst!

En dat raakt deze belofte precies in het hart.

Is het in jouw leven als een stormachtige nacht? Of heeft het gestormd en zie je overal brokstukken liggen? Weet je niet hoe je de brokstukken bij elkaar moet rapen? Luister eens naar dit prachtige lied...

Verbaas je over Gods liefde, Zijn Vaderhart.

 

‘Als jullie Mij kennen zullen jullie ook Mijn Vader kennen…’

Vanmorgen las ik een stukje uit een boek dat inzoomde op de langste preek van Jezus. Die staat opgetekend in de hoofdstukken 14 tot en met 17 van het Johannes-evangelie. Wist je dat Jezus het hier meer dan vijftig keer over de liefde heeft? En zelfs meer dan vijftig keer over de Vader! Ik had in een van mijn vorige blogs beloofd een stukje te schrijven over vaderliefde…

Dat iedereen een vader heeft is een zekerheid waar je niet onderuit komt – of je nu in deze wereld wel een vader hebt of vaderloos bent (geworden), vaderliefde hebt ervaren of een vader hebt waar je liefde van hebt gemist – anders was je er niet geweest. Maar het gaat er in deze blog om, dat je weet dat je een Vader hebt, dat Hij jou kent en erkent als Zijn kind, dat ook deze onvoorwaardelijke Vaderliefde voor jou is bedoeld.

Er is ontzettend veel geschreven over deze onvoorwaardelijke Vaderliefde. Mensen zijn er namelijk dagelijks naar op zoek. Het zit in de mens verweven deze liefde te zoeken en aan te nemen als een nood, om de lege plek in het hart te vullen. Het is vergelijkbaar met een baby die huid op huid contact met de vader en de moedernodig heeft, omdat zonder deze liefdevolle aanrakingen het kind geestelijk zal sterven. Het is alsof de poriën van de huid gevuld moeten worden met stofjes liefde die absolute eeuwigheidswaarde hebben. Wanneer het kind nooit (of weinig) wordt geknuffeld, vastgehouden en vertroeteld, zal het geestelijk overlijden en niet in staat zijn zelf liefde te geven en niet weten hoe liefde te ontvangen.

Zo heeft ook een volwassene liefde broodnodig. Geestelijke knuffels zeg maar. Bevestiging dat de Vader je ziet en om je geeft, ongeacht je misstappen. Dat Hij weet wat je voelt, waar je doorheen gaat, dat je echt je best wel doet. Dat Hij met je mee gaat als je ergens bang voor bent of enorm vreest. Je weet ongetwijfeld wat ik bedoel, omdat je zelf mens bent en deze liefde ook begeert.

Wat kan ik toevoegen aan al het moois dat al over deze Vader is geschreven en gezegd? Niets!

Wel kan ik vanuit het gemis van een aardse vader zeggen; Hoeveel heb je deze Vader dan nodig? Alles!

Vanmorgen voelde ik het weer. Het gemis. Het gapende gat in mijn ziel dat ik niet kan vullen. De kloof naar vaderliefde is enorm en de overkant zal voor mij nooit bereikbaar zijn. Ik ervaar dat die ruimte niet meer te vullen is door een aardse vader. Ik voel me leeg als ik daar aan denk…

Is er een manier om deze leegte weer te vullen? Is het werkelijk mogelijk?

In de stilte van mijn hart roep ik om een vader. Smeek ik en verlang ik…

‘Vader…!’

Onrustig en met een leeg gevoel vluchtte ik naar een stille plek. Ik wil dit gevoel loslaten en de leegte op een of andere manier vergeten. Want zo’n leegte doet pijn. Het is als honger en dorst en happen naar adem…

‘…zet je er overheen Tineke! laat je er niet door afleiden, anders hoor je weer de galmende put en de echo van die nare leegte… niet doen!’

Ik zat op een stoel en staarde voor me uit. Het was stil. Stil in mijn hart. Kon ik Hem horen als ik goed luisterde? Zijn aanwezigheid ervaren als ik voel met mijn hart?

‘Vader…’

Toen ik riep hoorde ik iets dat mijn aandacht trok, als een gevoel dat op de deur van mijn hart bleef kloppen. In de fluistering van de wind omringde het mij, ver weg en toch heel dichtbij. De stem van mijn Vader?

‘Ik zie je…’

Stilte.

Schrok ik? Was het gevoel te intens? Werd ik bang? Ik kan toch gewoon gaan zitten en bidden? Ik bid elke dag! Dan voelt het ook niet zo… anders.

‘Vader…?’

Ik ben er.’

Ja! Hij was er werkelijk! Hoe kon ik anders de warme stroming door mijn aderen voelen, terwijl ik even tevoren nog rilde van de kou?

‘Ik wil zo graag even bij U komen. Ik heb U zo nodig…’

‘Sluit je ogen.’ Ik sloot mijn ogen.

‘Voel met je hart.’ En ik voelde met mijn hart.

‘Waar ben je geweest?’ Vroeg Hij me.

‘Eigenlijk overal en toch ook weer nergens, Heer. Maar vooral ben ik druk geweest met alles zelf en alleen te willen doen…’ Begon ik.

‘Ik raak uitgeput…’

‘Uiteraard,’ zei Hij. ‘Ik heb je al een tijdje niet gezien.’

Ik wilde het Hem zeggen. Ik wilde Hem zoveel vertellen, maar vooral wilde ik Hem duidelijk maken dat ik het zo mis.

‘Ik kan het zo missen, het niet hebben van een vader in mijn leven.’

‘Dat weet ik.’ Zei Hij.

‘Maar…’

‘Shhh.’ Suste Hij me zacht.

‘Ik ben dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid’ Hij was heel dichtbij.

‘Ik weet het, Heer.’

‘Dus je weet ook wat ik je heb beloofd, en dat het gisteren, vandaag en morgen nog steeds zo is…’

‘Ja, Heer. Dat U mijn Vader bent en ik Uw kind.’ Ineens merkte ik dat ik glimlachte…

‘…En U van mij houd.’

Ik voelde het! Het voelde als een bevestiging dat op mijn hart werd gedrukt!

‘Goed zo.’ Zei Hij geduldig. Ik grinnikte.

‘Wanneer kom je weer…?’ Vroeg Hij. Ik wist dat Hij het wist. Hij wilde alleen maar dat ik zou zeggen dat ik snel weer zou komen.

‘Zo snel mogelijk, Heer!’

God kiest je niet uit op grond van je daden, maar omdat Hij je roept. (Rom. 9:12) Er gaapt een groot gat in onze wereld; vaderloosheid. Alleen aan Gods Vaderhart vinden we rust. Die rust moeten we leren kennen. Rusten in Gods genade, in Zijn onverdiende gunst, Zijn Vaderliefde, rusten aan Gods hart. Het is een kwestie van ontvangen, vertrouwen en geloven. Verbaas je over Gods liefde, Zijn Vaderhart!

Intussen had ik mijn handen gevouwen en waren ze niet meer opstandig als gebalde vuisten. Want dat wat ik had ontvangen was als een liefdevolle omhelzing van mijn Vader, recht in mijn hart…