Als mama zijn niet vanzelf gaat...

 ...En je kindje ziek is.

Mijn kleine meisje ligt bij me. Eigenlijk de hele dag wel. Slap en lusteloos hangt ze tegen mij aan. Valt dan weer in slaap. Totdat ze onrustig wordt en plots begint te spugen. Ik wordt er zelf onrustig van. Ze is zo vaak ziek...

Niet vaak omdat ze nog zo klein is en weerstand moet opbouwen, maar zo vaak omdat ze amper weerstand heeft. Dit jaar is ze eigenlijk al bijna alle dagen ziek. Van griep, hoesten, ontstoken oogjes, spugen, keelpijn, oorpijn, buikpijn, rondje eerste hulp, te weinig slaap... heb vast nog iets gemist... 

Wat is er toch mis met haar, Het geeft mij een beklemmend gevoel. Soms zo angstig. Ze is zo klein en licht. Hoeveel kan ze hebben?

Ik houd haar stevig vast. Kus haar plakkerige haartjes. Haar ruwe, droge wangetje. Soms als ze zo veel huilt en ontroostbaar lijkt, heb ik de neiging haar van top tot teen te controleren. Op zoek naar de tekenen waar ik zo bang voor ben. Het heeft me angst aangejaagd toen ze met elf maanden zo heftig reageerde op haar infecties. Haar afweersysteem keerde zich tegen haar (omdat het altijd in gevecht is) en uitte zich in bloedvatenontsteking en oedeem. Haar voetjes werden zo goed als zwart en haar benen dikker dan mijn eigen bovenarmen en diep paars door de onderhuidse bloedingen. Ze heeft testen gehad die vreselijk waren. Maar er kwam niets uit. En het blijft me achtervolgen, laat me niet los... 

Lief klein meisje. Zo teer. Zo afhankelijk. Zo kwetsbaar en zo ontzettend kostbaar. 

Klein, maar je laat je niets af pakken. 

Ik glimlach als ik denk aan je kracht, je vasthoudendheid, je humor, je soms zo boze blik, je lieve lach. 

Als ik mij bedenk hoeveel ik van haar houd, druk ik dit kleine lijfje nog steviger tegen mij aan terwijl haar vuistjes in de stof van mijn trui grijpen.

En wanneer angst mij weer aangrijpt en onrust mij opjaagt klem ik mij in gedachten vast aan hoop. Wanneer ik de teugels moet laten vieren en mij toch zo gebonden voel probeer ik biddend los te laten...

Kort na die tijd heb ik deze blog geschreven over hoop en biddend loslaten. Misschien zit je zelf in een lastige periode met je kind, dan hoop ik dat het je mag bemoedigen...

Nat, natter, natst...

Vaak is het niet anders en moet je er toch even doorheen...
Die Herfst...
Toch nog maar even wachten tot het wat droger wordt. Nog eventjes, 5 minuutjes ...

Fijn, het begint al wat minder te regenen...

En bij thuiskomst een kopje warme thee... Heerlijk! 

Even genieten van de rust, de stilte, een kaarsje en de geur van kruidenthee met honing...

~  ~  ~  

Het hart van je kind richting geven ... + 5 tips voor 'toewending'

Verrukking. Ik leef!

'Je moet er oog voor hebben' ... schrijft Tjitske Lemstra in haar boekje: Daar ben je moeder voor!

Ze schrijft verder...
Mijn moeder had de zorg voor een gezin van tien mensen. En wasdag was beslist niet haar favoriete dag ... De waslijnen hingen op een balkon 'op het westen'. Soms werden wij, in de winter en in de herfst tegen de avond, als zij de was afhaalde, naar boven geroepen: 'Kijk eens hoe mooi de lucht is..?'  Ze nam ons mee in haar beleving. Je moet er oog voor krijgen...

Misschien is het toen begonnen. Het beleven.

Overvliegende ganzen in de winter...
Het voorjaar, dat je ruikt voordat je het kunt zien...
De geur en glinsteringen van sneeuw en ijs...
De eerste sneeuwklokjes en crocussen in de zon...
De geur van pasgemaaid gras...

Verrukking. Ik leef!

Je moet er oog voor krijgen ...

"De eerste grote toewending van het hart van een kind vind plaats in de eerste zeven jaren."

Dat gebeurt op grondt van wat het kind aan belevingen heeft gehad. Waar is het hart van het kind in die eerste jaren naar uit gegaan?

Jezus stelt: 'waar je schat is, zal je hart zijn...' Dat kun je ook 'toewending' noemen. Je wilt als ouder je kind bepaalde waarden meegeven in het leven. Je zou het hart van je kind willen 'richten'. Praten, vertellen, overtuigen ...

Maar ... Het overdragen van waarden gebeurt woordeloos. Waar is jouw schat? Daar zal je hart zijn! En je kinderen zullen 'ruiken, proeven en voelen' waarnaar jouw hart zich heeft toegewend.

Er gebeurt meer dan je denk. Kinderen grootbrengen is méér dan alleen zorgen voor schone kleren en gezonde voeding en het aanleren van manieren. Het hart wordt gericht.

"Kinderen voelen wat de ouders belangrijk vinden, wat hen beweegt, wat hen ontroert ..."

Daarin geef jij richting aan hun toekomst...

5 tips voor 'toewending'.

1. Neem je kind mee in jou beleving; leer ze verwondering en dankbaarheid voor de mooie dingen in het leven. Laat ze zelf ook beleven; leen een groot boek met alles over de natuur, kinderen vinden het prachtig!
2. Geef bewuste tijd, interesse en volle aandacht aan je kind. Nu is de tijd die we echt hebben! Denk eens aan (Bijbel)voorlezen, samen muziek luisteren, knutselen, (strijk) kralen (rijgen), verstoppetje, bakken, wandelen, speeltuin, bos, park, museum, etc. (Laat je niet steeds afleiden door mobiel, i-pad of tv. Bouw die moeder-/vader stekkertijd in en laat die dingen gewoon even voor wat ze zijn!).
3. Bouw tradities in: Tradities brengt je bij elkaar, geeft verbondenheid en creëert het fijne thuis-/gezinsgevoel.
4. Jij bent niet perfect. Je kind ook niet. Aanvaard tekortkomingen en blijf niet ronddwalen in schuldgevoel en schaamte. Jij bent het voorbeeld in loslaten en aanvaarden, in lief hebben en vergeven! Dus zeg sorry voor dat gemopper van net en laat het van je afglijden.
5. Knuffeltijd en lachtijd! Het versterkt de focus op je gezin en versterkt de banden, geeft vrede en ontspanning en is natuurlijk enorm gezond!


Waardoor geef jij het hart van je kind 'richting'?

~  ~  ~  ~  ~

Een nieuwe weg, een nieuwe blog

Ik stort bijna in... moet het dus wat rustiger aan gaan doen. Maar niet zonder bloggen. daarom schrijf ik (voorlopig?) niet verder op deze blog. Wel kun je me volgen op mijn andere (nieuwe) blog. Hoe, wat, waar en waarom... Lees snel verder!

Hoop jullie daar snel te mogen ontmoeten. Komen jullie mij volgen!?

Het wonder van zomaar een ochtend

'Sta er even bij stil hoe je de dag begint...'

Normaal gesproken zijn mijn ochtenden (net als het eind van de middag) sterke momenten waarin ik wordt geleefd. Een kleine schets zoals het er 's morgensvroeg regelmatig uitziet: 

om zeven uur - maar vaak nog vroeger - wordt ik gewekt door mijn lieve kindjes die speels en klaarwakker vragen om hun portie aandacht. Dat na een brakke nacht die er zo uit ziet: Mijn baby die gevoed wil worden om vier uur ’s morgens, mijn peuter van bijna drie die midden in de nacht gillend wakker wordt uit een nachtmerrie en roept mama!! Een babybornpop, die mijn kleuter gisteravond bij zich in bed heeft genomen, verloor de speen en start spontaan luidkeels te blèren en stopt niet eerder tot de speen weer terug in het mondje is gezet (in die van de babypop natuurlijk;). Als dat al niet genoeg is om de nacht nog langer te maken lig ik nog minuten lang te wachten tot ik weer in slaap val… Kortom: Er is vaak ruis en herrie. Zowel in de nacht als overdag. En het heeft geen zin om me nog even om te draaien met een kussen op mijn oren. Ik zal eruit moeten. Mijn stille tijd schiet er bij in. Ik wordt geleefd.

Dit is een kleine schets van mijn ochtend;) Maar het is ook een situatie waar vele moeders (en vaders!) zich dagelijks in bevinden. En dan bedoel ik met name de ruis en herrie; het geleefd worden, weinig tijd en rustmomenten voor jezelf voor onder andere je stille tijd.

Op dit soort momenten is het goed te beseffen wat je nodig hebt om niet onbeheerst ongeduldig te worden. Soms betrap ik mezelf erop dat ik dan geen zin heb om de dag te beginnen en vervelende hersenspinsels een web in mijn hoofd beginnen te spinnen met allerlei gedachten waar mijn gemoedstoestand de rest van de dag aan blijft vastkleven. Wat ik dan nodig heb is energie en een dosis goede moed.

Terwijl ik dit besefte kon ik gelijk mijn kans grijpen om toch even stille tijd te houden. Het kwam spontaan, zomaar op een ochtend, als een klein wonder.

Ik dacht: Ik wil Jézus als een krachtig geweven web onder mijn voeten die mij opvangt als ik struikel! En daarvoor moet ik mijn hart openzetten en elke morgen met Hem beginnen.

Hoe kijk jij tegen de dag aan wanneer je ’s morgens ontwaakt? Sta je er bij stil hoe je de dag begint?

1. Is het voor jou een dag vol zin, kracht, goede moed, hoop en nieuwe kansen?

2. Of is het voor jou een dag vol spanning, een dag om tegenaan te hikken, liever te vermijden en het gevoel dat je de dag moet zien te overleven?

Sta er even een moment bij stil en bekijk je eigen doen en laten van een afstandje, alsof je jezelf in een film ziet spelen.

We nemen situatie 2 als een vrouw, een moeder die het gevoel heeft haar ‘dag niet te hebben’:

Wat doet ze? Ze zucht diep en kalmeert haar nare gedachten en gevoelens door even flink te mopperen en haar situatie te vergelijken met het-kan-altijd-slechter. Ze begon haar dag terneergeslagen en nam haar tijd niet om met God te beginnen.

Hoe zal het begin van haar ochtend zijn als ze even een kwartiertje in een fijne stoel gaat zitten onder een raam. Ze zet het iets open en ze wordt meteen gezond wakker door de frisse, gezonde en zuurstofrijke buitenlucht. Ze kijkt eens omhoog en fluistert; goedemorgen Heer. Ze slaat haar Bijbeltje open en leest met haar lievelings dagboek Bijbelgedeelten die haar bemoedigen en sterken voor de komende dag. Ze bid en vraagt God de dingen die ze nodig heeft. Ze dankt Hem voor de rust die ze even heeft om samen met Hem te beginnen. Voor de tijd om zich op te kunnen laden en te vullen met Hem. Ze bid en dankt voor haar dierbaren, haar gezinsleden. Ze bid en dankt nog meer... (in een paar minuten kun je veel met de Heer delen).

Een mooie en bemoedigende tekst die ik vanmorgen tegenkwam in mijn stille tijd:

“Maar doet de Here Jezus aan en wijdt geen zorg aan het vlees, zodat begeerten worden opgewekt.” (Rom. 13:14, NBG)

Omgord jezelf met de Here Jezus. Trek Hem aan als een kleed. Laat je door Hem leiden en niet door wereldse dingen.

Jezus versterkt je. Wereldse dingen verzwakken je.

Begin de dag niet met een zucht en niet ‘alleen’.

Neem een kop koffie, een kop thee of een glas water om je dorst en hongergevoel van de ochtend te stillen. Neem zo ook de Bijbel en gebed voor je geestelijke behoeften. Je zult merken dat je anders en met goede moed tegen de dag aankijkt wanneer je samen met Hem je dag begint.

Laat je eens inspireren door de afbeelding en bedenk dat je je alleen kunt laten leiden door Hem als je dicht bij Hem blijft. Neem tijd voor Stille Tijd om je te vullen met de rust en vrede van God. Zo kun je dan net als het schaap bij het stille water, ook stil worden voor Hem om te ontvangen wat Hij jouw wil geven voor wat je die dag nodig hebt.

Zoeken naar balans in de realiteit

De realiteit van die dingen waarvan als je ze hebt , je ze soms even wilt loslaten...

Na een lange dag op het werk kwam ik eindelijk weer thuis. Thuis in mijn eigen domein, daar waar niemand mij stoort als ik dat niet wil. Mijn huissloffen staan klaar om in te stappen en de geur van een heerlijke maaltijd doet me beseffen dat ik flinke trek heb. Heerlijk, ik kan zo aanschuiven. Ik geef mijn liefste een dikke kus en krijg als antwoord  een warme omhelzing. Mijn kindertjes zitten lief aan tafel en wachtten geduldig. We kunnen rustig praten en er heerst een fijne sfeer. Op ons gemakje eten we onze bordjes leeg en genieten nog even na. Ja, we genieten van ons welverdiende rust en kalmte…

NOT.

Want als door een diepe kras op een langspeelplaat wordt ik onherroepelijk teruggebracht naar de werkelijkheid.

Het was niet de realiteit. Het is niet mijn realiteit.

Ik kom thuis na een lange drukke dag van mijn werk, waarin ik, ondanks het stellen van prioriteiten, ben gesloopt. Mijn bonkend hoofd smeekt om rust en stilte. Mijn kinderen springen om me heen en willen alles van de dag in een keer vertellen. Mijn lieve echtgenoot is druk in de keuken en we ‘vergeten’ elkaar een kus te geven. De tv staat luidruchtig op de achtergrond te tieren en de hond zeurt voor een uitlaatbeurt, mijn man wil mij dingen zeggen en ik wil mijn verhaal kwijt, alleen komen we niet boven het gegil en geschreeuw van de meiden uit. Het is alles, behalve …

Maar het is mijn realiteit.

De realiteit van die dingen waarvan als je ze hebt , je ze soms even wilt loslaten. En waarvan je de dingen die je niet hebt, graag even zou willen omarmen.

Het is maar een piepklein fragment uit mijn leven als parttime werkende moeder (zoals dat heet). Het steeds opnieuw schakelen tussen verantwoordelijkheden thuis en verantwoordelijkheden op kantoor. Twee werelden in één leven.

Het is een momentopname van thuiskomen uit het werk, een stukje besef in mijn bestaan, een nieuw stukje puzzel in mijn leerproces van aanvaarding en waardering, van diepe dankbaarheid en genade.

-Dat ik mijn realiteit heb en zoekend naar balans niet leef in de realiteit van een werelds gedachtepatroon.
-Dat ik leer en mag erkennen dat ik het niet altijd makkelijk vind, maar dat ik met God hierin mijn weg kan vinden.  
-Een eerlijk antwoordt op mijn vraag of God mijn ogen wil openen voor die realiteit, dat ik het verschil mag leren zien van goed en minder goed en mijn houding daarin.
-Het besef van de grote verantwoordelijk die ik draag.
-Het besef van energieniveaus, waar ik een balans in moet vinden.
-Het besef dat ik het vermogen heb om een keuze te maken, de keuze van beleving van mijn wereld;  de realiteit omhelzend; de drukte, de rommel, het lawaai om me heen en dat ik weet dat het ontsnappen hieraan, om rust te vinden, alleen bij God kan.
-Het besef dat wat je hebt, op eerlijke en realistische waarde weet te schatten.
-Misschien omdat je ten diepste beseft, dat wat je hebt, je pas mist als je het niet meer hebt.
-Dat je ook kunt beseffen wat je hebt als je het nog wel hebt, en daarvan leert genieten; om midden in je realiteit te kunnen leven, nu het nog kan.

Gaat dit blogje over mijn rol als werkende moeder? Nee, in geen geval. Het had ook een andere situatie kunnen zijn. Ik schrijf dit omdat ik mij vanmiddag plots iets besefte, toen ik de deur door liep en in alle drukte en heisa mijn kindertjes mij kwamen omhelzen en mijn man mij lief aan keek. Het nadenken hierover, het analyseren van dit besef, bracht mij ertoe een stukje hierover te schrijven.

Stress is niet zo gezond, dat weten we allemaal. Stress is wat er met je gebeurt als je denkt iets niet of moeilijk aan te kunnen. Richt je dus niet op verandering van het ‘probleem’, maar op verandering van je relatie en je gedachte tot het ‘probleem’.

I present you

Een paar dagen geleden schreef ik dat we speciaal voor de meiden hier in huis, met de lente in aantocht, (misschien) een paar konijntjes wilden aanschaffen...;)

Tja, hoe kun je dan zulke mooie, lieve schepseltjes weigeren..?

I present you:

Pepper

Pepper is een grijs dwergvosje (mannetje). Helemaal niet verlegen en hupt al gezellig rond in zijn nieuwe huis.
Heb je zijn leuke hangoortjes al gezien en zijn lieve pluizige koppie?!

I present you:

 Linnet

Linnet is een Black and tan dwergkleur (voedster). Ze kijkt nog een beetje de kat uit de boom, maar zodra het rustig is komt ze te voorschijn en gaat ze heerlijk languit in het stro liggen. Wat is het fijn zo'n klein beschut huisje. Wat heeft ze een mooie kleuren!

Together forever:)

Pepper en Linnet komen uit dezelfde konijnenopvang van een gepassioneerd konijnen- gedragstherapeut die een eigen opvang in beheer heeft. Ze zijn aan elkaar gewend en volgens de verzorger is het een prettig stel en hebben ze elkaar zelf uitgekozen:) Het klikt dus heel goed tussen die twee!

En o, wat ruikt verse stro en hooi toch lekker in de huiskamer!!

De meiden vinden het geweldig! Het is al dagelijkse routine geworden om ze enthousiast eten en liefdevolle aandacht te geven;)  Maar die foto's komen evt. later nog...

Je kunt ook een leuke uitspraak van Eva hierover lezen via deze link. Wellicht komen er nog meer...

Besef van het leven...

Vandaag besefte ik weer heel goed hoe kwetsbaar het leven kan zijn, of eigenlijk is. Gebeurtenissen waar je geen controle over hebt, die je niet kunt voorkomen en die toch gebeuren, hoe hard je ook wenst ze niet tegen te komen.
Het begon vanmorgen vroeg om half 8. Mijn oudste dochter was nog boven, de jongste in de box en ik stond in de keuken het ontbijt voor te bereiden. Mijn man was de hond gaan uitlaten en het was erg koud buiten. Toen hij weer binnen was gekomen (de achterdeur grenst aan de huiskamer) stelde ik hem een vraag vanuit de keuken waarop hij wat kortaf reageerde:

´Ik wil eerst mijn handen opwarmen hoor…´.

Oke, prima. Dacht ik. Ga jij eerst je handen maar even opwarmen… Ik stond er verder niet bij stil en ging verder waar ik mee bezig was.

Ineens hoorde ik hem geluiden maken dat een aantal schelle alarmbellen in mijn hoofd deden rinkelen. Ik rende naar de huiskamer en zag mijn man achterover in de bank hangen, starend naar het plafond. Ik keek naar hem, onderzocht zijn blik, riep hem, maar geen reactie. Ik riep hem weer, hield zijn gezicht in mijn handen, klapte tegen zijn wang. ´Cees!´ ... ´Hoor je mij?´

Het kan zo ineens gebeuren. Zo maar ineens terwijl je het totaal niet verwacht. Met zoveel paniek ineens in je achterhoofd... Oh nee! Gedachten aan een tijdje geleden dat hij zo ziek was geweest. Beelden van mensen die je kende, die je zomaar ineens was verloren. De angst grijpt je bij de keel. Je reageert, twijfelachtig… Wat moet ik doen? Maar intuitief reageer je adequaat en scherp…

Het is goed afgelopen. Gelukkig. De schrik zit er wel goed in. De rest van de dag ben je compleet van je stuk en loopt alles anders. Maar het loopt nog...

Dan besef je ineens hoe kwetsbaar het leven is. Dan wordt je er weer keihard mee geconfronteerd…

En dan is je conclusie dat je wilt genieten, genieten van de tijd die je nog hebt, omdat je niet weet wanneer de tijd stopt. Ik zou er alles uit willen halen, het leven willen voelen, proeven, zien en horen. Van Gods schepping tot aan alle dingen en geliefden die mij gegeven zijn.

Mijn man en ik

 Maar wat is het moeilijk om je niet te laten leven door de snelle en prestatiegerichte maatschappij. Jij ziet het nut van gas terug willen nemen, maar anderen gaan er niet in mee. Er worden dingen van je verwacht, op het werk, in andere werkzaamheden en verantwoordelijkheden. Het lukt je niet, je wordt weer meegenomen in de grote stroom van doorgaan, doorgaan en maar doorgaan…

Verzamel voor jezelf geen schatten op aarde: mot en roest vreten ze weg en dieven breken in om ze te stelen. Verzamel schatten in de hemel, daar vreten mot noch roest ze weg, daar breken geen dieven in om ze te stelen. Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn.

Matt. 6:19-21

 Zie je wat deze tekst betekend? Wat het je duidelijk wil maken? Ik had het laatst nog gelezen. Voordat het vanmorgen gebeurde. Toen betekende het minder, had het minder waarde. Maar nu begrijp ik de kern en zou ik willen dat ik het waar kon maken. Dat ik echt genieten kan van de tijd die ik heb met mijn gezin, mijn man en kinderen, familie, vrienden, dingen waar ik van geniet, waar anderen van genieten. Ik zou mezelf op de kop geven als ik niet heb genoten wanneer het echt mis gaat. Want dan heb ik tijd verloren en wat heb ik in die verloren tijd eigenlijk gedaan..? ik ben doorgegaan, doorgegaan met wat anderen van mij verwachtten, en veel te weinig met wat ik een andere kan geven, mezelf kan geven, wat ik God kan geven…

Laat ik, om te beginnen mij bewust te maken van het genieten, iets moois te halen uit de dagen, elke dag een uurtje bewust tijd vrij te maken voor mijn gezin, mijn man, mijn meisjes, mezelf, mijn Heer, al de andere waardevolle dingen in mijn leven en in die van de ander. Want in het besef van het leven, groeit het verlangen naar het echte leven.