Sitting silently beside my friend - tussen hoop en wanhoop (3)

We hadden het over hoop. En moed. Maar het was alweer een tijdje stil.
Ik hield haar huilende gezicht in mijn handen.

"Geef de moed niet op. Houd alsjeblieft hoop!"

Ik had het nog nooit zo krachtig gevoeld toen ik het wilde zeggen, maar toch niet zei.
Ik meen het. Ik wil dat ze hoop houd. Dat ze volgeladen met moed door gaat! Elk dag weer een stapje verder. Het maakt niet uit hoe klein de stapjes zijn...

Maar tuimel alsjeblieft niet nog dieper naar beneden... Dacht ik. Hoopte ik en bad ik met vuur in mijn hart.

Ik wilde haar zeggen: stop nooit met lopen zolang je door kunt gaan! Maar de woorden kwamen niet. Het bleef stil in haar kamer. Zelfs haar snikken verstomde. Het was zo stil dat je haar tranen kon horen vallen op de stenen vloer.
Het is leeg in de kamer. En kil. Het is niet haar kamer. Het is een witte kamer. Met niets van haar. Alleen wat spullen van haar die half in- en uitgepakt in een koffer onder de tafel waren geschoven.

En in de stilte riep ik het uit naar God. De woorden die ik eigenlijk tegen haar wilde zeggen, maar niet wist hoe ik het moest noemen. Ik voelde ze alleen.
Alleen de woorden voelen, maar geen woorden kunnen geven... en je staat er zo machteloos mee te vechten.

"Zegen haar, Heer! Geef haar de zegeningen waar ze zo naar verlangd zodat ze weer kan hopen. Geef dat ze uw zegen mag ervaren. wacht niet langer, Heer!"

Wat kun je op een moment zeggen of doen als wanhoop overheerst? Grote onrust dat alle hoop en vertrouwen wegveegt alsof het nooit had bestaan. En zelfs nooit meer kán bestaan.

Waarom, Heer van het leven, kan een mens zich zo wanhopig voelen dat ze niet meer wil leven? Hoezo, een mens krijgt niet zoveel te verdragen als dat het niet aan kan? Ik heb moeite om te geloven in hoop en moed als ik mij laat leiden door deze leugens die zich als sluipwespen ook in mijn gedachten willen nestelen.

"We moeten blijven bidden. Blijven hopen." Fluisterde ik haar toe in die immense stilte.

De leugens van de boze sluipen om haar heen en het lijkt dichter bij te kunnen komen als ooit tevoren. Ik ben bang. Ze kijkt me aan en knikt. Maar ogen zijn de poorten naar de ziel. Haar ziel lijkt zo leeg. Een leeg vat dat spoedig gevuld moest worden, nog voor dat de tijd haar zou laten geloven in die leugens waardoor ze haar leven zou willen achterlaten...

Het doet pijn om zo machteloos te staan tegenover datgene wat je zo stevig probeert vast te houden.

Je zou willen duwen en trekken. Redden en helpen. Maar de intense echtheid van dit alles doet je beseffen dat het niet kan. Je kunt er alleen maar zijn. En zwijgend naast haar zitten.

Moet ik loslaten Heer? Hoe kan ik loslaten? Wat gebeurt er als ik loslaat waar zij zich zo stevig aan vast houd?

...

Blijven vertrouwen. Moed houden. Hoop niet verloren laten gaan. Vasthouden aan de dingen die er werkelijk toe doen. En ondertussen wankelend doorstappen op de randjes van het leven.

Hoe houden we vol Here...?

(wordt vervolgd)

Wanneer je levenspad overstroomt - directe bemoediging

Ik kom er graag. De vredige rivier... 

Terwijl ik in deze wonderschone droom op de veilige, stevige waterkant zit, staar ik ontspannen voor me uit. Rust en kalmte geeft het mij en maakt dat ik mij verbonden voel met wat er staat geschreven in Psalm 23...

Maar vannacht heeft het gestormd als nooit tevoren. De schade lijkt onherstelbaar. Ik kijk om me heen en zie overal gebroken takken, geknakte bloemen en puin. De vredige rivier is veranderd in een onrustige stroom dat bedekt is met bladeren en stukken hout. Het veilige wandelpad naast de rivier waar ik mijn leven op had gebouwd, is onbetrouwbaar geworden. Het eens zo zachte zand onder mijn voeten is in een modderstroom veranderd en de zijkant brokkelt af en glijdt weg in de rivier... 

Beangstigd schrik ik op uit deze nachtmerrie en doet me beseffen dat een mooi en stevig fundament in één klap vernietigd kan worden.

Wanneer je op een veilig pad langs vredig water loopt, is er niet zo veel waar je je zorgen om maakt. Maar wanneer je buiten bezig bent en er onverwachts een wolkbreuk op je neerkomt en de veilige weg in een modderstroom veranderd, kan onzekerheid over een behouden thuiskomst je overrompelen.

Ik las in een boekje van Max Lucado waarin hij schrijft:

Bezorgdheid maakt dat je je energie moet verdelen tussen je bezigheden van vandaag en je problemen van morgen. Het resultaat is verdeeldheid van je geest.

" God leidt je. Laat de problemen van morgen wachten tot morgen. "

Helaas is je zorgen maken iets wat niemand van je over kan nemen, maar je kunt er wel zelf wat aan doen. Lees eens de 'herderspsalm' 23 aandachtig. 'Hij voert mij naar vredig water,' vertelt David. Hij voegt eraan toe; 'Hij leidt mij langs veilige paden.' 

Hij leidt me! Hij leidt ons! God loopt niet achter ons te schreeuwen: 'doorlopen!' Hij loopt voor ons uit en nodigt: 'Kom!' Hij loopt voorop, maakt het pad vrij, snijdt takken af, wijst de weg. We zullen barmhartig en genadig behandeld worden en op de juiste tijd hulp ontvangen!

"Ook morgen zal God u weer geven wat u nodig hebt. Leef dus gewoon bij de dag." (Matt 6: 34)

 "Je krijgt kracht voor elke dag, vandaag voor de problemen van vandaag, morgen voor de problemen van morgen. De kracht om de problemen van morgen op te lossen, heb je vandaag nog niet."

 "We hoeven echt niet te weten wat er morgen gaat gebeuren. We hoeven alleen maar te weten dat Hij ons leidt, en 'we zullen barmhartig en genadig behandeld worden en op de juiste tijd hulp ontvangen. ' " (Hebr. 4:16b)

Dat is prachtig om te lezen! En de waarheid die God ons beloofd in de Bijbel maakt het nog mooier!! Leef bij de dag, maak je om niets zorgen. God voorziet elke dag en je zal niets tekort komen…

Wat nou, wat nou?

Alleen, Wat als jij ervaart dat die veilige paden helemaal niet onder jouw voeten bestaan? Wat als jij ervaart dat de weg naar huis veranderd in een modderstroom omdat het alleen maar stormt?

Wat nou als zorgen en problemen in je leven veranderen in een draaikolk vol narigheid en je dreigen te verdrinken?

En lastiger; je gevoel en gedachten dwalen af naar de kolkende diepten en laten je twijfelen aan de beloften van de Vader.

Wat nou als je er van overtuigd bent dat er zó veel leed in deze wereld is, dat voor je gevoel bevestigd wordt dat God niet naar ons omkijkt? De wolkbreuken van deze gebroken wereld stortten op onze aarde neer, maar heeft God het wel in de gaten?

Hoe moet je die mooie beloften interpreteren wanneer de modderstromen op je levenspad je wereld onherstelbaar overstroomt?

Wat nou als je de veilige overkant niet haalt?

Directe bemoediging:

Het enige wat je eigenlijk aan directe bemoediging kan ervaren als het niet gaat, is dat er iemand fysiek bij je is waarbij jij je op je gemak voelt. De fysieke aanwezigheid van een geliefd en vertrouwd persoon. Ik weet nog goed dat ik enorm angstig was toen mijn dochtertje van elf maand op een avond in april in aller ijl naar de spoedpost moest en we niet wisten wat haar en ons te wachten stond. Ze vertoonde afschuwelijke uiterlijke kenmerken van pijn en iets dat haar lichaam veranderde. Ze gilde en haar benen zwollen helemaal op en haar voetjes werden donker paars, bijna zwart. Ik raakte in paniek en belde mijn zus. Ze kwam direct en dat vond ik fijn. Ik kon haar hand pakken toen de artsen met haar bezig waren en zij kon even bij mijn kind blijven wanneer het mij te veel werd. Ze bemoedigde me met opbouwende woorden en sterkte me met een hand op mijn schouder.

Een andere manier van directe bemoediging is gebed. Intens en diep geconcentreerd gebed. Dat geeft je de ervaring van geestelijke aanwezigheid en troost van de Vader, de Trooster. God beloofd ons immers de Trooster wanneer wij verdriet hebben. En die Trooster ervaar je, sterkt je en bemoedigd je wanneer je in gebed bent en je hart opent naar God. 

Een geliefd persoon is er niet zomaar. Daar zul je eerst ‘contact’ mee moeten maken en een afstand voor moeten overbruggen. Datzelfde geldt voor zowel fysiek als geestelijk contact.

Hoe kun je zeggen: ik ervaar de Trooster niet en voel me niet omringd door de liefde van Gods nabijheid, als je Hem niet zoekt en Hem niet vraagt?

Biddend loslaten:

Wanneer het niet gaat en wanhoop en onmacht overweldigen je, ga dan bidden. Kijk omhoog en praat, zonder blokkades (houd je verdriet niet in), zonder moeilijke woorden, met de Heer. Je weet dat Hij luistert. 

‘En al ga ik door het dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij.’

Ik vrees geen kwaad betekent niet dat het je niet overkomt, het gebeurt namelijk wél. Maar het betekent dat de duisternis niet zal (over)winnen in je leven. Het betekent dat God je nooit zal verlaten en je - bovennatuurlijke - kracht zal geven om de overstroming te doorstaan. Hij zal je wijsheid geven en het vermogen door de stroom heen te kunnen zwemmen. Wanneer je dreigt te verdrinken zal Hij je eruit trekken en je kalmeren op de veilige waterkant.

En vergeet nooit dat alles gebeurt op Zijn tijd en naar Zijn wil. Daar hebben wij mensen geen controle over en we kunnen het op geen enkele manier beïnvloeden. 
Wel mogen we op Hem vertrouwen dat Hij ons altijd ziet en absoluut met ons bewogen is. Hij ziet ons leed, Hij houd ons vast en laat ons niet verdrinken in onze noden.

En onthoud altijd dat jij de keuze maakt je door Hem te laten sterken en troosten. Roep Hem aan! Geloof; we zullen barmhartig en genadig behandeld worden en op de juiste tijd hulp ontvangen!

Hij heeft je geen kalme vaart beloofd, maar wel een behouden thuiskomst!

En dat raakt deze belofte precies in het hart.

Is het in jouw leven als een stormachtige nacht? Of heeft het gestormd en zie je overal brokstukken liggen? Weet je niet hoe je de brokstukken bij elkaar moet rapen? Luister eens naar dit prachtige lied...

Verbaas je over Gods liefde, Zijn Vaderhart.

 

‘Als jullie Mij kennen zullen jullie ook Mijn Vader kennen…’

Vanmorgen las ik een stukje uit een boek dat inzoomde op de langste preek van Jezus. Die staat opgetekend in de hoofdstukken 14 tot en met 17 van het Johannes-evangelie. Wist je dat Jezus het hier meer dan vijftig keer over de liefde heeft? En zelfs meer dan vijftig keer over de Vader! Ik had in een van mijn vorige blogs beloofd een stukje te schrijven over vaderliefde…

Dat iedereen een vader heeft is een zekerheid waar je niet onderuit komt – of je nu in deze wereld wel een vader hebt of vaderloos bent (geworden), vaderliefde hebt ervaren of een vader hebt waar je liefde van hebt gemist – anders was je er niet geweest. Maar het gaat er in deze blog om, dat je weet dat je een Vader hebt, dat Hij jou kent en erkent als Zijn kind, dat ook deze onvoorwaardelijke Vaderliefde voor jou is bedoeld.

Er is ontzettend veel geschreven over deze onvoorwaardelijke Vaderliefde. Mensen zijn er namelijk dagelijks naar op zoek. Het zit in de mens verweven deze liefde te zoeken en aan te nemen als een nood, om de lege plek in het hart te vullen. Het is vergelijkbaar met een baby die huid op huid contact met de vader en de moedernodig heeft, omdat zonder deze liefdevolle aanrakingen het kind geestelijk zal sterven. Het is alsof de poriën van de huid gevuld moeten worden met stofjes liefde die absolute eeuwigheidswaarde hebben. Wanneer het kind nooit (of weinig) wordt geknuffeld, vastgehouden en vertroeteld, zal het geestelijk overlijden en niet in staat zijn zelf liefde te geven en niet weten hoe liefde te ontvangen.

Zo heeft ook een volwassene liefde broodnodig. Geestelijke knuffels zeg maar. Bevestiging dat de Vader je ziet en om je geeft, ongeacht je misstappen. Dat Hij weet wat je voelt, waar je doorheen gaat, dat je echt je best wel doet. Dat Hij met je mee gaat als je ergens bang voor bent of enorm vreest. Je weet ongetwijfeld wat ik bedoel, omdat je zelf mens bent en deze liefde ook begeert.

Wat kan ik toevoegen aan al het moois dat al over deze Vader is geschreven en gezegd? Niets!

Wel kan ik vanuit het gemis van een aardse vader zeggen; Hoeveel heb je deze Vader dan nodig? Alles!

Vanmorgen voelde ik het weer. Het gemis. Het gapende gat in mijn ziel dat ik niet kan vullen. De kloof naar vaderliefde is enorm en de overkant zal voor mij nooit bereikbaar zijn. Ik ervaar dat die ruimte niet meer te vullen is door een aardse vader. Ik voel me leeg als ik daar aan denk…

Is er een manier om deze leegte weer te vullen? Is het werkelijk mogelijk?

In de stilte van mijn hart roep ik om een vader. Smeek ik en verlang ik…

‘Vader…!’

Onrustig en met een leeg gevoel vluchtte ik naar een stille plek. Ik wil dit gevoel loslaten en de leegte op een of andere manier vergeten. Want zo’n leegte doet pijn. Het is als honger en dorst en happen naar adem…

‘…zet je er overheen Tineke! laat je er niet door afleiden, anders hoor je weer de galmende put en de echo van die nare leegte… niet doen!’

Ik zat op een stoel en staarde voor me uit. Het was stil. Stil in mijn hart. Kon ik Hem horen als ik goed luisterde? Zijn aanwezigheid ervaren als ik voel met mijn hart?

‘Vader…’

Toen ik riep hoorde ik iets dat mijn aandacht trok, als een gevoel dat op de deur van mijn hart bleef kloppen. In de fluistering van de wind omringde het mij, ver weg en toch heel dichtbij. De stem van mijn Vader?

‘Ik zie je…’

Stilte.

Schrok ik? Was het gevoel te intens? Werd ik bang? Ik kan toch gewoon gaan zitten en bidden? Ik bid elke dag! Dan voelt het ook niet zo… anders.

‘Vader…?’

Ik ben er.’

Ja! Hij was er werkelijk! Hoe kon ik anders de warme stroming door mijn aderen voelen, terwijl ik even tevoren nog rilde van de kou?

‘Ik wil zo graag even bij U komen. Ik heb U zo nodig…’

‘Sluit je ogen.’ Ik sloot mijn ogen.

‘Voel met je hart.’ En ik voelde met mijn hart.

‘Waar ben je geweest?’ Vroeg Hij me.

‘Eigenlijk overal en toch ook weer nergens, Heer. Maar vooral ben ik druk geweest met alles zelf en alleen te willen doen…’ Begon ik.

‘Ik raak uitgeput…’

‘Uiteraard,’ zei Hij. ‘Ik heb je al een tijdje niet gezien.’

Ik wilde het Hem zeggen. Ik wilde Hem zoveel vertellen, maar vooral wilde ik Hem duidelijk maken dat ik het zo mis.

‘Ik kan het zo missen, het niet hebben van een vader in mijn leven.’

‘Dat weet ik.’ Zei Hij.

‘Maar…’

‘Shhh.’ Suste Hij me zacht.

‘Ik ben dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid’ Hij was heel dichtbij.

‘Ik weet het, Heer.’

‘Dus je weet ook wat ik je heb beloofd, en dat het gisteren, vandaag en morgen nog steeds zo is…’

‘Ja, Heer. Dat U mijn Vader bent en ik Uw kind.’ Ineens merkte ik dat ik glimlachte…

‘…En U van mij houd.’

Ik voelde het! Het voelde als een bevestiging dat op mijn hart werd gedrukt!

‘Goed zo.’ Zei Hij geduldig. Ik grinnikte.

‘Wanneer kom je weer…?’ Vroeg Hij. Ik wist dat Hij het wist. Hij wilde alleen maar dat ik zou zeggen dat ik snel weer zou komen.

‘Zo snel mogelijk, Heer!’

God kiest je niet uit op grond van je daden, maar omdat Hij je roept. (Rom. 9:12) Er gaapt een groot gat in onze wereld; vaderloosheid. Alleen aan Gods Vaderhart vinden we rust. Die rust moeten we leren kennen. Rusten in Gods genade, in Zijn onverdiende gunst, Zijn Vaderliefde, rusten aan Gods hart. Het is een kwestie van ontvangen, vertrouwen en geloven. Verbaas je over Gods liefde, Zijn Vaderhart!

Intussen had ik mijn handen gevouwen en waren ze niet meer opstandig als gebalde vuisten. Want dat wat ik had ontvangen was als een liefdevolle omhelzing van mijn Vader, recht in mijn hart…

Het wonder van zomaar een ochtend

'Sta er even bij stil hoe je de dag begint...'

Normaal gesproken zijn mijn ochtenden (net als het eind van de middag) sterke momenten waarin ik wordt geleefd. Een kleine schets zoals het er 's morgensvroeg regelmatig uitziet: 

om zeven uur - maar vaak nog vroeger - wordt ik gewekt door mijn lieve kindjes die speels en klaarwakker vragen om hun portie aandacht. Dat na een brakke nacht die er zo uit ziet: Mijn baby die gevoed wil worden om vier uur ’s morgens, mijn peuter van bijna drie die midden in de nacht gillend wakker wordt uit een nachtmerrie en roept mama!! Een babybornpop, die mijn kleuter gisteravond bij zich in bed heeft genomen, verloor de speen en start spontaan luidkeels te blèren en stopt niet eerder tot de speen weer terug in het mondje is gezet (in die van de babypop natuurlijk;). Als dat al niet genoeg is om de nacht nog langer te maken lig ik nog minuten lang te wachten tot ik weer in slaap val… Kortom: Er is vaak ruis en herrie. Zowel in de nacht als overdag. En het heeft geen zin om me nog even om te draaien met een kussen op mijn oren. Ik zal eruit moeten. Mijn stille tijd schiet er bij in. Ik wordt geleefd.

Dit is een kleine schets van mijn ochtend;) Maar het is ook een situatie waar vele moeders (en vaders!) zich dagelijks in bevinden. En dan bedoel ik met name de ruis en herrie; het geleefd worden, weinig tijd en rustmomenten voor jezelf voor onder andere je stille tijd.

Op dit soort momenten is het goed te beseffen wat je nodig hebt om niet onbeheerst ongeduldig te worden. Soms betrap ik mezelf erop dat ik dan geen zin heb om de dag te beginnen en vervelende hersenspinsels een web in mijn hoofd beginnen te spinnen met allerlei gedachten waar mijn gemoedstoestand de rest van de dag aan blijft vastkleven. Wat ik dan nodig heb is energie en een dosis goede moed.

Terwijl ik dit besefte kon ik gelijk mijn kans grijpen om toch even stille tijd te houden. Het kwam spontaan, zomaar op een ochtend, als een klein wonder.

Ik dacht: Ik wil Jézus als een krachtig geweven web onder mijn voeten die mij opvangt als ik struikel! En daarvoor moet ik mijn hart openzetten en elke morgen met Hem beginnen.

Hoe kijk jij tegen de dag aan wanneer je ’s morgens ontwaakt? Sta je er bij stil hoe je de dag begint?

1. Is het voor jou een dag vol zin, kracht, goede moed, hoop en nieuwe kansen?

2. Of is het voor jou een dag vol spanning, een dag om tegenaan te hikken, liever te vermijden en het gevoel dat je de dag moet zien te overleven?

Sta er even een moment bij stil en bekijk je eigen doen en laten van een afstandje, alsof je jezelf in een film ziet spelen.

We nemen situatie 2 als een vrouw, een moeder die het gevoel heeft haar ‘dag niet te hebben’:

Wat doet ze? Ze zucht diep en kalmeert haar nare gedachten en gevoelens door even flink te mopperen en haar situatie te vergelijken met het-kan-altijd-slechter. Ze begon haar dag terneergeslagen en nam haar tijd niet om met God te beginnen.

Hoe zal het begin van haar ochtend zijn als ze even een kwartiertje in een fijne stoel gaat zitten onder een raam. Ze zet het iets open en ze wordt meteen gezond wakker door de frisse, gezonde en zuurstofrijke buitenlucht. Ze kijkt eens omhoog en fluistert; goedemorgen Heer. Ze slaat haar Bijbeltje open en leest met haar lievelings dagboek Bijbelgedeelten die haar bemoedigen en sterken voor de komende dag. Ze bid en vraagt God de dingen die ze nodig heeft. Ze dankt Hem voor de rust die ze even heeft om samen met Hem te beginnen. Voor de tijd om zich op te kunnen laden en te vullen met Hem. Ze bid en dankt voor haar dierbaren, haar gezinsleden. Ze bid en dankt nog meer... (in een paar minuten kun je veel met de Heer delen).

Een mooie en bemoedigende tekst die ik vanmorgen tegenkwam in mijn stille tijd:

“Maar doet de Here Jezus aan en wijdt geen zorg aan het vlees, zodat begeerten worden opgewekt.” (Rom. 13:14, NBG)

Omgord jezelf met de Here Jezus. Trek Hem aan als een kleed. Laat je door Hem leiden en niet door wereldse dingen.

Jezus versterkt je. Wereldse dingen verzwakken je.

Begin de dag niet met een zucht en niet ‘alleen’.

Neem een kop koffie, een kop thee of een glas water om je dorst en hongergevoel van de ochtend te stillen. Neem zo ook de Bijbel en gebed voor je geestelijke behoeften. Je zult merken dat je anders en met goede moed tegen de dag aankijkt wanneer je samen met Hem je dag begint.

Laat je eens inspireren door de afbeelding en bedenk dat je je alleen kunt laten leiden door Hem als je dicht bij Hem blijft. Neem tijd voor Stille Tijd om je te vullen met de rust en vrede van God. Zo kun je dan net als het schaap bij het stille water, ook stil worden voor Hem om te ontvangen wat Hij jouw wil geven voor wat je die dag nodig hebt.

Het geloofsdeurtje van een kinderhart

Het geloofsdeurtje van een kinderhart. En samen met je kind Jezus leren kennen.

Elke moeder is wel bekend met het gevoel: bezorgdheid over je kind(eren).
Soms kun je zelfs óverbezorgd zijn. Het kan dan je gemoedstoestand verpletteren, de vrijheid en onbezorgdheid van je kind(eren) verstikken. Het kan je meevoeren naar een nare plek waar je alleen bent en worstelt met je angst en onzekerheid. Een plek waar de Heere heel graag wil komen, maar waar jij de deur gesloten houd.

Gooi die deur open! Laat Hem binnen!

Je hoeft niet alleen te zijn met die bezorgdheid. Die onzekerheid voor de toekomst van je kind, voor het onbekende. Je hoeft niet in eenzaamheid te worstelen met die angstige gedachten; wat als... de angst dat je niet weet of iets goed gaat komen, hoe je kind pijn beleeft en je je kind niet kunt opvangen, omdat jij er op dat moment niet bent. En de lijst is nog veel langer... Het laat jou in ieder geval niet los...

Of laat jíj het niet los..?

Een bemoedigend verhaal van een klein meisje:

Ze stond daar midden op straat. Alleen. Ze was vuil. Haar wangen zaten onder de zwarte vegen. Dunne streepjes van tranen tekenden zich af over haar wangen. Haar knieën waren zwart van het zand en van de modder waar ze uit was opgestaan. Ze was gevallen. Geduwd. Uitgelachen door grote wilde knapen. Ze waren weggerend toen ze in het zand viel en lieten haar huilend alleen.

Maar nu huilde ze niet meer. Ze zong heel zacht een liedje. 'Jezus is mijn vriend...'

Het meisje ken ik goed. Ze is mijn eigen dochter.

Later vertelde ze dat toen ze bang was en pijn had, ze om de hulp van de Heere Jezus had gebeden, omdat ze zo bang was. Ze vertelde dat ze toen een vriendelijke meneer zag die haar troostte. Hij was in het wit gekleed, straalde en lachte. Ze zei: Het was een engel mama. En ik was niet bang meer. Ik werd toen blij, en ging een liedje zingen voor de Heere Jezus!

Sindsdien ben ik zelf minder snel bezorgd. Want hoe vaak heb ik God gebeden een Vriend voor haar te zijn. Ze is zo'n gevoelig en kwetsbaar kind. Zoals zoveel kinderen!

Het is maar een van de kleine verhalen van een bijzondere ervaring wat kinderen kunnen hebben. Maar wat een kostbare ervaring! Wat een troost voor een bezorgde moeder!

Daarom is het zo belangrijk dat we onze kinderen over de Heere Jezus vertellen. En niet alleen maar 'vertellen'. Ook er over praten is belangrijk. De tijd er voor nemen. Samen bidden. Ze zegenen, elke dag weer.

Misschien heb je zelf als kind niet zo'n ervaring gehad. Heb je als kind een goede band met de Heer kunnen opbouwen? Heb je de kans gehad Hem in je hart te sluiten? Aan Hem te denken en tot Hem te bidden toen je bang was?

Kies er voor om hier een hoge prioriteit aan te geven. Het geeft zoveel meer kalmte, hoop, vertrouwen en vrijheid. Het dringt de angst en bezorgdheid op de achtergrond. Want daar waar Jezus heerst, heeft angst geen ruimte.

Zijn er praktische manieren om je kind bewust over Jezus te leren? Ja, en heel wat zelfs!

Een paar manieren van mij waar ik en mijn man ons aan (proberen!) te houden:

- Zegen je kind(eren) elke avond. Ze vinden het fijn om te horen! Het geeft een goed einde aan de dag en goed begin van de nacht.
- Bid bewust met ze. Zo kun je ook bewust de gebeurtenissen van die dag delen.
- Laat je kind zelf ook bidden (en laat ze maar de Heer vragen en vertellen zoals bij de leeftijd past).
- Bid zelf voor je kind. Vraag of de Heere een Schild voor je kind wil zijn, een Vriend.
- Lees met ze uit de kinderbijbel.
- Neem ze mee naar de kerk.
- Laat ze opwekkingsliedjes luisteren wat bij de leeftijd past.
- Negeer vragen niet.
- Laat ze ervaringen vertellen en neem ze serieus.
- Zeg ze dat ze niet alleen zijn als ze bang zijn. Ook als papa of mama er niet is. God is er altijd.
- Vertel ze dat ze de Heer alles mogen vragen.


Het fijne is dat het jou ook helpt uit te zien naar Jezus, en te vertrouwen op Zijn liefde, trouw en beloften. Want wij allen zijn Zijn kinderen!

~ ~ ~

Ken jij nog een praktische manier?

Leer jij je kind bewust over de Heere Jezus?

Heb jij als kind Jezus ervaren?

De ziel kalmeren (hoe doe je dat?!)

'Hoe komt die kracht tot mij, Heer..?'.

Onrust in je hoofd... onrust in je hart... Hoe vaak ervaren we dat als een zware last op onze ziel! En dan lees je die mooie tekst over hoop en nieuwe kracht uit Jesaja 40:31 en vraag je je af: "Hoe ontvang ik nieuwe kracht als ik mijn hoop op U vestig Heer...?" Misschien denk je aan loslaten van die onrust (of in ieder geval de gedachten die de onrust veroorzaken). Of gebruik je ontspanningsoefeningen waardoor je onrust langzaam weg ebt... Wat doe jij met onrust en gevoelens die blijven hangen? Kun je het van je afschudden? Relativeren? Wat als het een te diepe indruk bij je achter laat, of bij de ander?

Wanneer ik redelijk uitgerust ben en goed in mijn vel zit, kan ik normaal relativeren. Alleen als ik erg onrustig ben door spanningen, vermoeidheid of ergernissen, blijft er vaak iets van die onrust hangen dat voor een deel aanwezig blijft en niet meer helemaal weg gaat. En weer andere indrukken blijven ook op de oppervlakte aanwezig. En weer andere... Zo blijf het maar doorgaan. Weken, maanden of zelfs jaren. De brandjes zijn geblust, maar de overgebleven warme kooltjes blijven te lang warm… Frustratie, ergernissen, opgekropte pijn, emoties en misschien zelfs woede... Dat wil je kwijt! Je wilt verkoeling voor die warme kolen en lichter door het leven kunnen gaan...

 'Hoe komt die kracht tot mij, Heer..?'

'Door je ziel te kalmeren in Mijn aanwezigheid.'

'Een kalmte?'

'Misschien.'

‘Een gevoel alsof alles in orde is, terwijl ik weet dat alles nog steeds verkeerd is? Dat is toch ontkenning?'

'Nee, dat is geloof. Dan leef je vanuit alles komt in orde in plaats van dit houd nooit op.'

'O Heer, het probleem is dat mijn ziel binnen in mij als een uitzinnige rondspringt, omdat het moet ophouden alle dingen te doen die gedaan moeten worden.'

'Zeg tegen je ziel dat hij moet gaan zitten en naar Mij moet luisteren. Er moet eerst een verstilling van de ziel zijn.'

Dus nam ik mijn ziel onder handen en bracht mijn wil ertoe om de zaak te dragen. En ik wachtte.

Weet je dat het echt kan?

Weet je dat je echt tot rust kan komen? Nieuwe kracht ontvangen en vrede ervaren zodat je kunt loslaten wat te zwaar voor je is? Zeg maar geestelijk opnieuw beginnen, in je hart, je ziel, je hoofd, je gedachten...

Naar God toe gaan om je ziel bij Hem leeg te maken en je door Zijn aanwezigheid te vernieuwen is niet zweverig of onbereikbaar. Wel is Hij de Enige die jouw hernieuwde kracht kan geven. Geen ontspanningsoefening of geestelijke balansdag dat daar aan kan tippen.

Ik zat op een stoel in de stille kamer met een heel zwaar hart. Voor het oog leek het alsof ik alleen was. Maar niets was minder waar. Hij was aanwezig, dichtbij, Hij luisterde en ik voelde mij rustiger worden. En we praatten. Net zo lang tot ik gekalmeerd was. En Hij liet mij praten en alles kon ik zeggen. Ik kon mijn hart leeg maken tot op die onbereikbare, diepe bodem, waar alles opgeslagen lag wat in de afgelopen tijd was gebeurt...

Wie hoopt op de Heer

'Hoe komt die kracht tot mij, Heer..?'

Biddend: Je hart leeg maken en ontvankelijk zijn voor Zijn vrede en Liefde. En steeds weer wanneer je onrustig en moe bent, zoek je Hem op en ga je bij Hem zitten om te praten.

Zittend en zuchtend

in de wachtkamer nu,

zie ik hier uit

naar een teken van U

Omhuld door uw Geest

verwarmd door het licht,

dat straalt uit uw ogen

en van Uw gezicht.

 Bedaar nu, mijn hart,

wees rustig en stil,

perfect is Zijn vrede,

volmaakt is Zijn wil.

Nu wil ik slechts gaan

waar Hij zijn voeten zet,

ik wacht op Zijn leiding

in eerbiedig gebed.

~ Jill Briscoe

Zoek Hem t.a.t. en je zult vinden

 

Een stukje tekst als afbeelding (zie onderstaande) uit het lied van Selah; 'Be still my soul' wat mij momenteel erg op het hart ligt. Het geeft mij vertrouwen in de toekomst, ook al lijkt die niet altijd even mooi en hoopvol...

Met name door de laatste paar regels besef ik steeds meer de (geestelijke) uitwerking en de kracht van gebed en hoe onmisbaar het is in je leven.

Zo belangrijk als ademhalen voor je lichaam is, zo belangrijk zou bidden voor je geestelijk leven moeten zijn .

 

Zoek altijd naar Hem, kniel voor zijn voeten neer en verwacht alles van Hem.

Geef gedachten die afleiden geen kans en relativeringsvermogen geen invloed op je vertrouwen in Hem.

 

(leestip: Deuteronomium 6)

 

 

 

 

De afbeelding print ik uit en lijst het in, zodat ik er steeds weer aan herinnerd mag worden hoe ik mijn kracht en hoop kan vinden. Maar bovenal dat ik Hem in alles zoek.

Ook jij mag deze afbeelding uitprinten en hopelijk mag het ook jou tot waardevolle geheugensteun zijn.


~

God als lichtbaken (want zonder Zijn licht raak je de weg kwijt.)

 

‘Doe alles wat je doet met Hem, voor Hem en vanuit de kracht van de Heilige Geest’

Waarom is het zo belangrijk dat je alles samen met God doet?

De vraag bracht mij terug naar het begin vanwaar ik mee bezig was en de Bijbel. Gisteravond heb ik lang in de Bijbel gelezen, omdat ik de diepe behoefte had Hem te ontdekken, Hem beter te leren kennen, en om met Hem te kunnen ‘wandelen’ in alles wat ik doe.

Mijn wil en doorzettingsvermogen is ook mijn zwakheid. En in mijn zwakheid begon ik te beseffen, dat wanneer je werkelijk iets wilt bijdragen aan de opbouw van zijn koninkrijk, je moet willen leven door zijn kracht en er naar streven Zijn heerlijkheid uit te stralen.

 

Hij moet het lichtbaken zijn van alles wat je doet. Want zonder Zijn licht, kun je niets zien en raak je de weg kwijt.

Ik was druk, druk met mijn nieuwe project, naast al mijn andere bezigheden; in huis, buitenshuis. Vol overtuiging wilde ik alles doen, zonder iemand daarmee in de weg te lopen, en altijd daar te zijn waar ik nodig was. Maar ondertussen wilde mijn project niet slagen, ik merkte dat ik ergens tijd moest inleveren om hierin vooruit te komen. Onrust, frustratie en boosheid welde op, omdat het niet opschoot. Het voelde alsof alles wat ik er aan tijd in stopte verspeelde tijd was, en eigenlijk wilde ik stoppen - met dat wat juist was begonnen als iets waar ik mijn talent in kon leggen en daarmee tot zegen kon zijn. Ik was er vanaf het begin van overtuigd dat God dit van mij wilde. Ik had alles gepland, niet alleen in mijn hoofd, maar ook op papier. Een heel draaiboek had ik geschreven, een mindmap gemaakt, mensen gevraagd mij hierbij te willen helpen. Het was een diep verlangen dat al jaren in mijn hart broeide, maar wat ik pas sinds kort in praktijk kon brengen. Ik was zo enthousiast! Eigenlijk iets te enthousiast, waardoor ik mijn tijd met Hem vergat. De bevestiging die ik had gevraagd vervaagde en het enige wat ik nog zag, was mijn project.

 

Ik had in mijn zwakheid kunnen zwichten, het werk aan de kant kunnen smijten en in een hoekje boos en opgelaten zijn over dat het me niet lukte…

Maar, kan ik het ook anders benaderen? Kan ik mijn houding daarin ook bijstellen? Kan ik terug naar het begin, om tot bezinning te komen, om alles even te laten vieren, los te laten, om opnieuw te beginnen? Of kan ik ook even pas op de plaats nemen en samen met God mijn werkzaamheden onder de loep nemen. Ik nam plaats in de stoel, pakte de bijbel, bad en liet me meevoeren met de woorden die in mijn hart kwamen. De vragen die ik had, het verlangen van mijn hart, maar daarin Zijn wil en Zijn plan boven alles uit te laten reiken. En bovenal daarin niet het fundament van mijn leven te vergeten; mijn gezin, mijn naasten en alles wat God op de eerste plaats van mij verlangd.

Mijn project...

Hoezo, ‘mijn’ project? Is het niet Zijn project en heeft Hij het niet in mijn hart gelegd? Gebruikt Hij niet mij voor Zijn plan? Door de prachtige werkzaamheden op dit gebied, waar gebroken harten van mensen weer kunnen helen door Zijn kracht en wijsheid die Hij via mij gebruikt? Ik was goed begonnen - dacht ik - maar halverwege trok ik de aandacht naar mijzelf. En zag niet meer dat Hij de Eigenaar van dit project is. Want niet ik heb dit bedacht, maar Hij heeft mij hiertoe geroepen en door de Heilige Geest mij de inspiratie gegeven om dit vorm te geven. God krijgt alle eer, niet ik...

Toen ik dit besefte, heb ik even alles stop gezet. Even terug naar het begin. Om samen met Hem te beginnen vóórdat ik verder ga met dit (lastige) project. Ik weet, dat als ik het overzicht begin kwijt te raken, ik weer even alles moet los laten. Even de touwtjes laten vieren en misschien zelfs even aan Hem geven. (Als ik de touwtjes al in handen had ;) Het is net als dat je een verhaal hebt geschreven, een mooie schilderij hebt gemaakt, of wat dan ook. Als je even afstand neemt, en je het later terug ziet, dan lijkt het heel anders en zie je ineens beter wat er nog mist of wat beter weggelaten kan worden.

En zo, elke keer als ik verder ga met dit project, start ik samen met God deze werkzaamheden; Hij als Hoofd van dit project, mij door De Heilige Geest laten leiden, te overleggen, overdenken en als Hij mij weer even terugfluit, te luisteren en Hem steeds weer te zoeken.

Hij is het lichtbaken van dit project. Hij is de kern van de inhoud; daar waar alles uit ontstaat, waar alles naar verwijst en waar alles weer terug komt.

 

Voor deze week staat er in de Eva-agenda trouwens de volgende spreuk:

‘Een mens maakt allerlei plannen, wat wordt uitgevoerd, is het plan van de Heer.’

~ Spreuken 19:21

 

Verborgen genade (als God je gebed niet verhoort)

De schrijver van dit boek is een Amerikaans godsdienst docent. Plotseling verandert heel zijn leven. Zijn vrouw, dochtertje en zijn moeder komen om bij een auto-ongeluk. Drie generaties. In één klap weg! Dit werd veroorzaakt door een dronken automobilist. De auteur blijft achter met nog drie jonge kinderen en ouderloos. In het boek beschrijft hij de eerste drie jaren na het ongeluk. Hij doet dat als theoloog en als slachtoffer.


We weten heel vaak geen raad met het lijden, als we lijden om ons heen zien, veraf en dichtbij. Alle antwoorden omtrent het lijden in de wereld zijn niet op een presenteerblaadje aan te bieden. We moeten vaak zoeken en tasten. Dát heeft Sittser gedaan. Hij neemt de lezer mee in het strijdperk van zijn worsteling met grote vragen en met negatieve gevoelens. Gevoelens zoals wraak jegens de veroorzaker van zijn ellende en zelf medelijden. Hij schrijft over het verlies van zijn identiteit en zijn grote moeite om in gezin en werk te blijven functioneren. Hij schrijft ook over zijn God, die hij niet altijd begrijpt, maar niet kan missen. Over Gods genade die onze ziel verruimt en andere mensen van ons maakt.


Dit is een indrukwekkend boek. Allereerst vanwege hetgeen Sittser en zijn gezin is overkomen. De pijn en vragen die elk lijden oproept. Maar ook vanwege zijn keuze omdat niet de gebeurtenissen bepalen hoe we ons voelen, maar onze opvattingen over die gebeurtenissen. M.a.w. het zijn niet de gebeurtenissen zélf die je een slecht gevoel bezorgen, maar de manier waarop je tegen de gebeurtenissen aankijkt. Onze reactie is bepalend voor de kwaliteit, de richting en betekenis van ons leven. Dit boek is bedoeld te laten zien hoe het mogelijk is om te leven met verlies en hoe we er door kunnen groeien, ook als het verlies blijvend is.


Bovenstaande boekrecensie vond ik op een website. Het lijkt me een zeer nuttig boek voor degene die met de vraag en het gevoel worstelt of God wel luistert naar gebed.

Heeft iemand dit boek gelezen?


Bron: boekrecencie van www.vergadering.nu

In het donker kun je zien

Vanavond las ik woorden van schrijfster en inspirerende spreekster Lyanla Vanzant uit het boek 'Vandaag is de dag!' het volgende:



In het donker kun je zien...

Ben je weleens in een stikdonkere kamer geweest waar het lijkt alsof overal van alles staat? Zelfs als je weet waar alles staat of waar het de vorige keer allemaal stond: als de ruimte stikdonker is, voelt alles anders. In een stikdonkere kamer strek je je armen uit omdat je verwacht tegen een muur of een meubelstuk op te botsen. Zelfs als je je in een vertrouwde ruimte bevindt, is het nog zo dat als het licht uitgaat je verwacht dat iets boven op je zal springen en je zal aanvallen. Met andere woorden: In het donker verwacht je pijn.

In het leven zijn er tijden dat je kunt verwachten dat je je in het donker bevindt, dat je niet kunt zien wat zich voor je bevindt of wat er in de hoek staat. Op die momenten moet je in staat zijn op je instinct en je geheugen te vertrouwen. Je moet je ook realiseren dat niet jij degene bent die de touwtjes in handen heeft: Dat is God! Als je je in het donker van een onbekende ervaring bevindt, ga dan geen gevecht om de controle aan met God! Ga niet rondtasten, grijpen of meppen naar denkbeeldige demonen. Geef je over, in plaats van jezelf af te schermen tegen pijn! laat je armen langs je zij vallen. Haal lang en diep adem. Concentreer je op één ding. Onthoud dat God van je houdt en je zal beschermen, waar je ook bent. Onthoud dat wat jij niet kunt zien, God wel ziet! Als je het licht van God aanroept om je te leiden en beschermen, zul je op wonderbaarlijke wijze de weg naar binnen of een nieuwe weg naar buiten kunnen vinden.

Begeef je vandaag vol geloof door die ervaringen waarbij je niet kunt zien wat gaat komen. bevestig voor jezelf: 'Laat er licht zijn in mijn hart. Licht in mijn geest. Licht in alles wat ik meemaak! '
Wijd je eraan stevig te staan in de wetenschap dat God de blinde vlekken in je geest en je leven zal verlichten!



Ik hoop dat het, net als voor mij, ook een inspiratie voor jou mag zijn!

De stenen die je draagt in je huwelijk (a personal testimony)

  

‘Some stones you will have to bear with you, until God takes over the stones for you.’

(But He will always be the safety net when it is too heavy).

Toen ik net getrouwd was met de liefde van mijn leven, hield ik heel erg veel van hem. Toen hij een goede baan had, was ik trots op hem. Toen ik zijn talenten zag, prijsde ik hem. Toen we samen kinderen kregen, werd ik nog een keer verliefd op hem. Toen hij ziek werd, troostte ik hem. Toen hij werkloos werd, suste ik hem. Toen de volle portemonnee leeg raakte, verontschuldigde ik hem. Toen hij jaren geen werk kon vinden, maakte ik mij boos om hem. Nu de gevolgen beklemmend zijn geworden, heb ik de neiging de verantwoordelijkheid bij hem neer te leggen. Dat van onze zorgen, ons gebrek, de belemmering mee te draaien in de maatschappij; die enge lege portemonnee en de pijnlijke strijd van het continu moeten relativeren en niet teleurgesteld in een hoekje kruipen…

En ik heb gebeden; Heer, hoe kan ik mij anders voelen dan dit nare gevoel…. Heer, dat wil ik niet, daar kies ik niet voor, dat wijs ik af! Geef mij hier goede gevoelens voor in de plaats!

Op mijn knieën gaf ik Hem mijn tranen, mijn zorgen, mijn gemengde gevoelens…

En Hij zei:

‘Koester hem.’  

Is dat alles, Heer?

En Hij zei:

 

‘Koester hem en laat Mij voor jullie zorgen… kom bij Mij wanneer je last te zwaar wordt, maar koester je man, in elke omstandigheid. Koester hem, dat is mijn opdracht aan jou. De rest is Mijn zorg…’

 

En ik boog mij diep… want Hij had mij geraakt.

Hij had mijn hart geraakt.

Die opdracht van maar twee woorden, maar waarin zoveel gevoelens verborgen liggen. 

Koesteren… Ja Heer, ik zal hem dicht bij mijn hart houden.

Je partner koesteren en dienen in welke omstandigheden dan ook... maar dat is soms best lastig. Je wilt je huwelijk niet zien stranden, vanwege omstandigheden die je niet zelf in de hand hebt. Dus zul je je gedachten in Christus moeten bewaren. Dicht bij Hem blijven en bij je partner. Het slagveld in je gedachten bewaken, want het zet heel rap een kloof tussen jou en je echtgenoot. Vraag de Heer om wijsheid met de situatie om te gaan, en betrek Hem bij de situatie. Bid samen, strijd samen, draag samen de stenen op de weg die God voor jullie heeft uitgespreidt.

Maar doe het niet alleen!

Dank de Heer voor de mooie dingen die je hebt. Ik weet het, dat lijkt zo standaard (iedereen zegt het), zo simpel en zo - bijna - onbereikbaar, maar echt, zo volg je wel het spoor naar herstel. En niet persee herstel in de situatie, maar in je geest, je ziel en je instelling, je kijk op de situatie.


~~~

En zo kwam er ook een ommekeer in mijn gedachten, in mijn hart: Ik begon de mooie dingen te zien. En dankbaarheid werd zichtbaar in grillige omstandigheden.

• De onvoorwaardelijke liefde van de kinderen, de mooie tekeningen, de vele kusjes en de dikke knuffels, elke dag weer!
• De mooie wandelingen die we kunnen maken in de wijk waar we wonen, in alle rust genieten van de natuur, langs de weilanden, dat ik zelf noem: mijn achtertuin. Ik was bijna vergeten hoe fijn ik dat vind!
• De vrienden die we erbij hebben gekregen in deze lastige periode, die ons helpen waar ze kunnen.
• Dat ik kan werken, want dat helpt wel iets.
• De fijne zitbank, de tv en pc. Ik kan relaxen, de wereld volgen, ik kan schrijven en bloggen.
• Ons welzijn als gezin.
• Het dak boven ons hoofd, de keuken, de gezellige huiskamer, de slaapkamers en dat we veilig en in alle rust kunnen slapen.
• Dat ik mag horen wat God mij wil zeggen, wat Hij van mij wil.Het vermogen me op Hem te kunnen richten en mijn openheid voor de Heilige Geest. Dat, waar God mij mee confronteert, in mijn hart te bewaren, te laten vormen door de Hem zodat ik eerlijk naar mijzelf kan en dúrf te kijken; wat heb ik écht nodig: HEM!

Weet je? Door weinig te hebben en weinig te kunnen doen, ga je je steeds meer richten op dat wat écht belangrijk is - als je je op God richt -. Het is zeg maar als een les in een soort van vasten: je gaat zoeken naar bevrediging voor je hart in plaats van je vleselijke verlangens. En eigenlijk, eígenlijk, besef ik nu, nu ik dit schrijf, dat ik God mag danken voor deze mogelijkheid, dit pad waar Hij ons op doet lopen, deze stenen die Hij ons mee geeft om te dragen. Juist omdát Hij ons dichterbij heeft gehaald. Is dat niet een teken van Zijn Liefde voor ons? Hij houdt namelijk teveel van ons om ons te laten zoals we zijn… Hij wil ons kneden, vormen en slijpen, omdat Hij ons dichterbij Hem wil hebben!

 

Ik kan me voorstellen dat, wanneer je niet veel (aan materialisme) hebt, je in een hoekje zou kunnen gaan zitten kniezen, omdat het de harde realiteit is dat je niet zomaar iets kan pakken, kopen en gebruiken wat je nodig hebt. Geen werk kan vinden omdat je steeds weer wordt afgewezen vanwege de leegte in je cv door ziekte en het nare gevolg daarvan. Afgewezen worden door die genadeloze maatschappij op de arbeidsmarkt, de huizenmarkt en de banken.

 

Maar ik zeg:

Dank U Heer, want in deze armoede, voel ik mij rijk!!

 

Nu we weer samen deze stenen dragen, weten we dat God ons vangnet is, dat geeft ons een vertrouwd en gerust gevoel. We zullen de stenen dragen, tot de tijd is gekomen dat we ze aan Hem mogen geven.